Experimentele alfabetkunsten van kunstenaar, grafisch ontwerper & webdesigner Marieke Verhoeckx

Ochtendzon

2012-02-24T08:20:00.001+01:00

Is niet dom. Al helemaal niet stom. Pompidom. Kom. We gaan baden in het licht, tot elke cel zich richt, oplaadt met het zonnezicht. Voel het als je plicht te duiken in het planetenbad, zeker als je even vergat dat het grote gat verslonden kan worden met wat stof uit dat vloeibare spectrale vat.

Dans wanneer je draait, rolt als een kat, de nacht wegwaait, je de bladzijde van de nacht omslaat en baadt, staat. Lach wanneer je met armen wijd vliegen gaat. Het zaad van haat vergaat als je het laat, je je eigen naad naait.

De bloemen zijn geroepen om hun bladeren te ontvouwen. Ochtendzon reikt uit vandaag om wensen te vervullen.

Spookt u nog iets uit tegenwoordig, kunstmeisje?

2012-02-17T09:34:00.001+01:00

Zegt u maar gerust mevrouw, gekkie. Of moet ik dan eerst de dertig gepasseerd zijn? Ach, de keus is wederom aan u.

Of het meisje nog iets uitspookt? Zeker wel. Zeker wel. Het meisje is druk bezig zoals altijd. Met wat dan zult u zich afvragen? Het leven met een kleine l en grote N. Zoals de dingen gaan, weet je wel. We doen wat hier en daar. Doen eens dit dan weer dat. De tijd weet zichzelf goed uit te dijen in cirkels. Zoals de seconde wijzer altijd iets lijkt te achtervolgen, zichzelf opwerkt naar de top en zich dan gecontroleerd laat vallen naar de basis. Daar is de rust en het evenwicht, het nulpunt van waaruit je kan slingeren.

Speel wat met html, kleur en vorm, bouw websites voor leuke klanten, voornamelijk internationaal. Publiceerde afgelopen maand het eerste boek van de Mirea Kronieken. Maakte muziek. Gaf workshops en trainingen. Presenteerde webinars. Maakte kunst en New Energy Art. Schreef vooral veel. Heel veel.

Het tweede boek van de Mirea Kronieken staat op de deur te kloppen, tegelijkertijd ben ik bezig met een boek dat de oplossing aan moet dragen voor het geweld en afgescheidenheid in de wereld. Een beschrijvende roman. Het begin is gemaakt, research gedaan. Nu is het een kwestie van uitwerken. Nu is de tijd. De wereld roept erom en ik wil het schrijven. Met een kniebuiging, dank u wel en graag gedaan.

Voor de rest gaat er veel gespook zitten in randverschijnselen zoals hoe de dingen gaan. Die altijd de essentie blijken te zijn. Zoals opstaan in vreugde, door de dag heen dansen en fietsen, en gaan slapen met een glimlach op mijn gezicht.

Mijn uitspattingen zijn te vinden op de twittie, faceboekie en de rest weet je wel. Totally connected nu ook fonetisch altijd en overal met Sam.

De groetjes, toedels en dat soort dingen als tata for now,

Sneeuwpieper

2012-02-03T14:25:00.002+01:00

Sneeuwpiepers united: laten we allemaal zonder zijwieltjes de witte vlakte betreden. Vergeet die winterbanden, haal je laarzen uit de kast. Je hebt geen strooizout nodig als je iglo's gaat bouwen. Hooguit een vlaggetje. Of een wortel. De kou maakt alleen warm als je erin gaat, anders bevries je nog van vriesangst en wordt je een echte sneeuwpieper. Appelrode wangen, lang gebreide sjaals, en met opgeheven hoofd de natte watten induiken, zo word je sneeuwzacht.

tweej duisund twaaaluuufff

2012-01-01T22:12:00.001+01:00

2012 ziet eruit alsof er in het midden 20|12 een spiegel staat. Kan ook aan mijn hoofd liggen maar ik zie het steeds in spiegelbeeld.
2011 tweeheej duizunt elv voelde saaier, alsof er een gewicht hing aan het einde van een touwtje dat wiebelt.

2012 Moet er nog aan wennen. Geel, goud, veel twee. Klinkt mooi, waalf, aalf , waaaaaa lf. Zacht.
Een feniks. Een spiegel. Goud omrand. Een trap. Een troon.

Lenteschip in mei

2011-12-27T17:56:00.005+01:00

Wie lieve beer dan wel niet was, vroegen ze zich af onder het genot van een glittercocktail.
Was het een schim die in de weerspiegeling van een kerst-raam tastbaar is?
Fantastische lenteschepen reden voorbij en de zon zakte in de zee.
De horizon een lijn.
De werkelijkheid is zo tastbaar niet.

Blik

2011-12-23T13:07:00.002+01:00

Ze smeekte niet, ze huilde niet.
Het aanzicht van een blikje op een vuilnisbelt.
Ieder voorwerp dat ze zag een herinnering.
Aan je lippen op de hare.
Aan je zwerende afwezigheid die ze meedroeg als een last.

Jij rouwt enkel om je ongewassen sokken en aangekoekte vaat.
Niet om het gemis van haar parfum, de lieve woordjes die ze kon fluisteren, de aai over je wang.

Ik snap dat je niet kan houden, zoals ik van jou. Zij niet.
Zij huilt bij het zicht op iedere man die wel.

Plooien spreken boekdelen stilte

2011-11-10T08:04:00.000+01:00

11 over zeven. Goedemorgen zeggen de gordijnen. Naja, ze zwijgen vooral deze ochtend. Ze slapen nog. Hangen nog. Hun plooien spreken boekdelen stilte. Er borrelt iets. Dromen ebben nog na, vertelden me dat vannacht een oude buurvrouw is overleden. Dat het een mooie dag wordt vandaag. Kreeg een paar tips mee voor de toekomst. Waarom zijn mijn dromen altijd meer waarheid dan de wereld wanneer ik wakker word? Die lijkt vooral te liegen in vorm en inhoud. Zodra ik mijn ogen sluit voel ik de waarheid van elk levend en dood ding. Dan noemen ze mij een dromer, maar ben eigenlijk een realist. Het is alleen de vraag wat je aanneemt als realiteit. Maar leg dat maar eens uit.

Vooral de verwondering overheerst van: Hoe kan je dat weten? Hoe weet je dat over mij? Hoe wist je dat dit ging gebeuren? Omdat ik met ogen open droom, me niet laat beperken door de grenzen van wat wel of niet mogelijk is. Dan heb ik het niet eens over de voorspelbaarheid van de mens en zijn systemen. Dat is een kunst op zich om die te lezen. Dat is wiskunde. De echte wonderen zitten in vluchtige dromen die in één seconde overladen met indrukken en alle kennis van de wereld. Dat is sterrenstof. Noem me gerust dom of onwetend. Ik vind het best. Want wat je niet weet kan je niet herkennen bij een ander.
Leer me gerust spellen en het alfabet. Leer me al je vakken. Laat zien hoe je wereld werkt. Ik zal het niet begrijpen of kunnen vatten. Ik speel je spel even mee, zodat jij, de wereld, me een diploma kan schenken. Ik weet dat je je afvraagt hoe het kan dat ik het ene moment niets lijk te weten, en het andere moment floreer, alsof mijn hersenen op pokon lopen. De verwarring in je ogen wanneer mijn IQ testen de pan uit rijzen, is volledig te wijten aan verstoorde verwachtingen.

Alle antwoorden kan ik je schenken, maar het zijn niet de mijne. In mijn dromen bedacht ik een nieuwe taal. Een woord heeft zoveel betekenissen in mijn taal, ontsteekt een keten. Die voel ik in elke vezel. Alleen zie jij één woord, één antwoord, terwijl ik er honderden spreek. Het zal je niet bevredigen, maar maak niet de fout werkelijk te geloven dat ik je niet kan vatten, wereld. Ik begrijp je beter dan je jezelf kent. Alleen daar krijg je geen voldoende voor. Beter hou je je van de domme. Dan kunnen we je onderwijzen zodat we weten: We hebben haar goed afgeleverd aan de maatschappij.
Wist je dan niet dat ik al rekende voordat ik kon praten? Dat ik de wereld spelde voor ik ooit een potlood had gezien? De geschiedenis beleefde en overal was? Ik alle talen vloeiend sprak voordat ik kon praten? In plaats daarvan kreeg ik boeken voorgeschoteld en zag alleen de lege ruimte tussen de regels door, die ik vol tekende. Alle antwoorden stonden al opgeschreven in de vraag. Het witte vlak daaronder is het beste antwoord op elke vraag die bestaat. De stilte vertelt alle verhalen en is het beste alternatief voor de vele antwoorden die mogelijk zijn. Alleen wilde men er maar eentje horen. Wie is er dan doof voor de mogelijkheden van het bestaan?

Het grafpaleis

2011-11-07T09:57:00.001+01:00

Elk keer opnieuw zet het najaar zijn grafpaleis neer. Dan gaan de luiken open en sijpelt het door alles heen. De gekke dood, die lichte hoop en uitzicht op de hemel zou moeten brengen, weet altijd eerst tranen los te weken, roept de wanhoop aan, voordat ik mijn allerliefsten echt los kan laten. Tot die tijd bind ik ze vast aan een touwtje om mijn arm als een engelenballon. Wanneer dan de winter komt met zijn glittersneeuw gaan ze verder heen naar slagroomwolken. Later regenen ze neer als water en bewateren de bloemen en de fruitbomen. Wanneer ik dan een sinaasappel eet of een appel aai, zijn ze dichterbij dan ooit. Dan is het weer even zomer.

Uit: Het grafpaleis

Schrijf jij ook bladmuziek?

2011-11-03T23:14:00.001+01:00

Elk moment vraagt om definitie. Om een uiting. Een expressie van muziek.

Niet de muziek die je oren verwarmt uit van die gaatjes. We hebben het hierover het geluid dat overal zit. Dat in elke vezel trilt en ook praat in alle vormen en kleuren.

Die muziek vraagt om bladmuziek. Of ik het even wil schrijven. Er dan de tonen en noten bij wil leveren die de trilling van mijn ziel aangeven. Laat ik het leeg dan wordt het vanzelf ingevuld met nare klanken en disharmoniëren in demonisch aandoende akkoorden.

Ik ben er moe van. In elk moment mezelf moeten zijn om de grip op de werkelijkheid niet te verliezen. Om nog een sprankeltje te kunnen voelen van wie ik ben. Het zou soms makkelijker zijn om het maar los te laten: het bestaan in al zijn glorie. Was de kantlijn niet goed genoeg? Moest het allemaal zo groots en nog groter? Of was het allang beklonken toen ik ter wereld kwam?

Liever was ik verdwenen in de muren, ergens naamloos weggekwijnd in de vouw van een gordijn, nooit gezien. Je zou me niet missen als ik er niet was, niet zien wanneer ik langs zou lopen. Ik zou niet fluisteren in de wind, geen dromen hebben of hoop zijn.

Het leven had het allemaal anders bedacht. Die wilde geen moment voorbij laten gaan om mij te laten weten dat ik mezelf definiëren zou. Ook al had ik geen identiteit en was degene die ik had al ingenomen door een levend spiegelbeeld. Nooit zou ik alleen zijn, of mezelf. Mij krijg je in een setje van 2.

Iedereen vroeg zich af wie ik dan was: die ene of die andere? En als zij het niet weten, hoe moet ik dan mezelf herkennen? Ik kijk mezelf niet de hele dag in de ogen, en zover ik weet is er maar 1 van mijn soort. Maar kijk ik in de spiegel is het net dubbelspel. Beleef de wereld vanuit mijn gevoel en niet vanuit mijn pupillen.

De echte werkelijkheid ligt achter de schijnwerkelijkheid van aangeleerd gedrag en gevoel dat verteld iets niet te zijn. De echtheid is wat ik ben, de rest is tierelantijnen en lost op in het niets. Wanneer de stilte invalt en geen vogel meer fluit gaat de theatrale machine aan, die meer waar is, dan mijn geluidloze fluisterstem.

Elke noot heeft een ongekende intensiteit die door mijn zenuwstelsel loopt. Alle cijfers en letters lopen hun eigen baan, over de kop. Soms neem ik als ontbijt het alfabet en kauw er even op. Met mijn vingertoppen voel ik het numerieke systeem en ik absorbeer de tonen van elk levend ding. Dan pak ik mijn stiften en teken bladmuziek.

Een flapuit tegen het hyperactieve aan, zo werd ik beschreven in het theater. Het is dat ik hysterisch expressief en theatraal de wereld beleef, dat ben ik meer dan de stilte die zweeg toen ik als kleintje de wereld tot me nam.

"Schrijf jij ook bladmuziek?", vroeg de wind aan me. Ik dacht aan de zwijgzaamheid die ik eens was en antwoordde voluit: "Ja, ik eet elke dag het alfabet en kauw erop. Ik voel de cijfers met mijn vingertoppen en gevoel komt in alle kleuren van binnen naar buiten. Eens wist ik niet hoe dat te vertalen, maar nu zing ik elke dag. Wacht, ik schrijf het voor je op. Ik pak even mijn stiften."

Verkoopt u ook horizonnen, oceanen en landschappen?

2011-11-02T21:26:00.000+01:00

Vandaag was er iets met winkelen in een stad. Het waren vooral de mensen die overdonderden. Hun gedachten en lichaamstaal die duidelijk vertegenwoordigden wat de staat van Nederland is. Een grimmig land verscheurd in polarisatie. Het kon ook dat het de omgeving was: een dode stad in Noord-Brabant, waar middelmaat en saaiheid de boventoon voert. Geen greintje kleur of leven. De kleding en schoenen die de schapen aanstaarden alsof het water was in de woestijn, zou ik nog niet dragen naar een begrafenis.

Ik miste de oceanen waar ik overvloog. De wereldbol en dan blind prikken waar het volgende avontuur heen zou leiden. Maar goed. Nu ben ik hier. En vandaag verlangde ik naar mijn roze huis met zijn overdadig overdreven kleuren en kunst aan alle muren. Ik wilde gewoon thuis met mijn vingers in de verf en lijm in mijn haar oases maken. Ik verlangde naar iedereen die er niet meer is. Ten midden van alle mensen die ontevreden liepen keek ik even naar boven en zag hen zwaaien. Kocht wat kleur en ging terug naar huis waar ik de rest van de dag heb nagedacht.

Hoe het toch kan dat alles minder went, dat het leven steeds verder weg komt te staan ipv dat mijn geboorteland mij omarmt en een thuis biedt. Misschien dat mijn wieg hier nooit heeft gestaan, ik mijn wortels nooit heb laten groeien. Ik ben een vreemde in eigen land. Een gast in de stad waar ik op groeide, een voorbijganger in het leven van mensen van vroeger. Zelfs voor de mensen die ik lief had mocht ik er maar even zijn.

Ik ben gemaakt voor grote horizonnen, oceanen en landschappen waar geen mens ooit komt. Ben hier om even levens aan te tikken en dan weer door te gaan. Een passant die iets zegt wat je hele perspectief veranderd, iemand die een woord zegt wat raakt. Een verhaal verteld wat binnenkomt. Nooit blijf ik hangen, maar vergeten kan je het nooit. Het had anders kunnen zijn, het had anders kunnen gaan wanneer het anders was opgeschreven in hoe de dingen gaan. Aan het lot valt niet te tornen. Soms vermom ik mij en begeef ik me onder de mensen. Ik ben niet goed in verkleedpartijen. Het lukt maar even, maar dan roept de zee weer. Het onontdekte land trekt het masker van aanpassing weg. Laat zien dat de wortels zich niet echt hebben vastgezet in grond.

Vandaag kreeg ik nieuwe inzichten over de wetmatigheden van het bestaan die me iets dichter brachten bij de ontrafeling van het leven.

Perfectie

2011-11-01T21:28:00.000+01:00

We zouden oorlog moeten laten huilen

op zijn knieën eisen

en dan genadeloos liefhebben

We mogen, nee we moeten
We moeten vooral vechten
tegen en voor

het bestaan en al zijn dingen

Demonstreren of de dingen anders doen

We zouden bijna de perfectie vergeten

van het leven

Wanneer we ons er even niet mee bemoeien
De dingen laten gaan

Afdruk

2011-10-20T16:29:00.000+02:00

Terwijl de wereld vakantie viert
paddestoelen zoekt in een bos
regenlaarzen met kindervoetjes

kleine handjes, eikels zoeken

koop ik inkt in

een godverlaten dorp

waar een kassière vraagt

of ik die ene ben,

of die andere.

Ik zeg: die ene,
of je moet die andere bedoelen.

Zou mijn inkt ook dat soort vragen krijgen,

nadat die is afgedrukt?
Met welke versie hebben we te maken,
zou de wereld vragen.
Waaraan herken je het verschil?

Dingen die wringen

2011-10-04T17:14:00.002+02:00

Alle overloop uren

zoals kinderoverblijftijd

Alles voor negen uur in de ochtend

Om het soepel te laten gaan

begint het bestaan als de zon al lang zijn stralen heeft uitgevouwen

Zakjes die piepen
Alles dat ritselt

zijn dingen die wringen

Het nieuws dat langzaam sijpelt

en je humeur doet omslaan

als bij donderslag

Alle donderdagen

en ook de maandag

De dinsdag kan er ook wat van

je aangapen met van die ogen

met van die lijnen in een agenda die volgeschreven staan

met 'hele belangrijke' afspraken.

Want de dinsdag vindt zichzelf

nog wel het voornaamst van allemaal

Het nu heeft er ook een handje van

zich aan je op te dringen vanuit alle kanten
met zijn 'adem in' en 'adem uit'

in een tijdloze staat

Wanneer je met je handen in je ogen wrijft

is het al te laat
De verwrongen dingen zijn binnengeslopen
en hebben de stemming gekaapt

Als de flow een golf is,
we als een surfer bekneld in het water

zoeken naar de plank waarop we kunnen rijden in de branding

zijn we piraten die onze eigen gemoedstoestand terug kapen.

Die roept ons aan als een grote schat.

Er is wat olie voor nodig, voor de scharnieren.
Een beetje pauze voor de lucht,
Wat aardbeien, omdat die altijd vrolijk maken.
Overdreven veel felle kleuren, zo hevig dat je zelfs in de nacht een zonnebril op moet.

Alles is geoorloofd om hoofddingen de das om te doen
Springen in een berg herfstbladeren

Daarnaast ook wat mijmeren
en een heleboel fuck you's

Dat zal ze leren
Alle dingen die wringen

Waar overgedachtes wonen

2011-09-30T00:38:00.000+02:00

Ik ben een huis met ramen die open kunnen. Overgedachten waaien door de kieren heen.
Overgedachten zijn de rommeltjes die blijven liggen nadat je grote schoonmaak hebt gehouden in de poel van gevoel. Je kan niet harder boenen, zelfs chloor heeft geen zin. Alsof de muren met edding zijn ondergeklad en nieuw behang blijft niet plakken. Er is geen beginnen aan. Je kan de rommel tot een minimum reduceren. Maar je blijft de hele dag aan de gang. De hele tijd opruimen, buiten zetten en opnieuw bekleden. Zelfs je dromen doen mee. Door landschappen waar steeds weer nieuwe hobbels verschijnen. Mooie futuristische landschappen waarin iglo's in de woestijn staan. Piramides in Groenland. Waarin de lucht onder is en er uit de grond ijspegels groeien.

Soms zijn er geen hobbels. Dan kan je op adem komen. Mensen lopen in en uit over het pasgemaaide gras. Je bouwt steeds grotere hekken en rastert alles af. Er lijkt geen beginnen aan wanneer de massa aan de hekken staat te trekken en te duwen. Je stuurt ze naar een groter veld nog verder weg. Zodat je eindelijk eens de stilte van je eigen gedachtes kan horen. Kan ervaren wat dat is: ik. Geen idee. Geen idee wat dat eigenlijk is: Ik.
Je hebt er van over horen zeggen. Het moet een hele ervaring zijn: alleen met je gedachtes. Je eigen gevoelens voelen. Het lijkt wel open huis, al is het feest echt afgelopen. Als platgetrapt gras probeer je je kapsel goed te doen. Hier is geen gel tegen bestand.

De hele dag spuw je de ene patronus na de andere. Een overdosis aan blijheid en fijne dingen. Je sleept de mooiste dingen mee en je richt jezelf in met een overdosis hyperactieve vrolijkheid. Overgedachten sluipen niet subtiel als dementors. Het zijn zeurende sirenes die piepen en piepen, de hele tijd. Je kan doen alsof ze er niet zijn, maar negeren kan niet. Je kan ontkennen en doen alsof. Dat dooft zogenaamd voor even. Dus hang je de slingers uit. Er komen ballonnen en nog meer vrolijkheid.
Als een cactus in een droge woestijn komt iedereen bij je drinken. Slurpt dorstlessend vocht dat hen op doet laden. Want het is zo fijn om bij jou te zijn. Je bent zo gezellig en fijn. En je denkt niets. Helemaal niets in het oog van de tornado van irritatie en gevoel. Je telt de uren en secondes tot het zuigen en trekken eindelijk ophoudt. Je gooit keihard de deur dicht en plaatst overal vliegengordijnen en horren.

Het heeft geen zin, als muizen komt iedereen van alle kanten aangewaaid. Als een lamp ben je, in de duisternis die motten aantrekt. Je zou best wel vuur willen zijn waaraan iedereen zich verwarmt. Buiten. In de tuin. Maar wanneer men het vuur komt halen in je ziel, in wie je bent kan je Ik niet zijn. Want ik, is alleen voor mij. Daarbuiten kunnen we ontmoeten en spelen. Dat is waar overgedachtes eigenlijk wonen. Die horen zich niet vast te nieten in mij. Dat zijn niet de laatste dingen die ik moet denken voor ik in slaap val, of het eerste als ik wakker word. Die plaats is voor de blijheid van het bestaan.

Overgedachtes vermommen zich als kinderen die aanbellen met kinderpostzegels terwijl je net je telefoon en mail hebt afgezet voor een momentje rust. Ze komen wanneer je eindelijk besloten hebt ongedierte experts in te schakelen. Dan omringen ze je. Zie ze dan maar eens naar hun eigen huis te sturen. Wanneer ze al verstikkend bezit hebben genomen van je hele zijn. Eerst maar even uit zien te vinden waar hun huis staat. Iemand een idee waar overgedachtes eigenlijk wonen?

Het nu is een kamer van tijd

2011-09-29T23:39:00.000+02:00

Hoe vaak zegt men niet: Je moet leven in het nu. Dat is waar het om gaat.

Als een soort ideaal moet het nu wel een toppunt zijn.

De tijd zou niet bestaan als het alleen maar om het nu ging. Klokken zouden nooit zijn uitgevonden en wekkers zouden nooit tikken. Als er alleen maar het nu zou zijn, zou hoop niet bestaan, wensen zouden zijn weggevaagd. Herinneringen zouden niet meer bestaan.

Er bestaat ook een nu waarin het heden, verleden en toekomst in een cirkel bestaan. Niet in een linear logisch gevolg op elkaar. Maar net zoals tijd ook ruimte is, heeft elke herinnering en wens een plek in de ruimte van het nu.

Het is alsof het nu een ruimte is, een kamer bijvoorbeeld die je kan behangen en in kan richten met tijd. Met tijd en wensen, met herinneringen. Het is een bouwplaats van bewustzijn waarin je eigenhandig vorm kan geven aan energie.

Er bestaat alleen dit moment is mijn overtuiging. In onze kamers van bewustzijn bevinden zich allerlei dingen. Herinneringen en dromen. Hoop, wensen en gedachtes. Bij mij manifesteert dat vaak in objecten in mijn gedachten en de hele dag ben ik aan het schuiven. Aan het herinrichten, opruimen soms. We kunnen dingen afstoffen of opbergen. Door aandacht te besteden aan herinneringen of dromen geven we ze een plaats in het nu. Het leven is een complete ervaring waarin we rond zijn.

Interview met Marieke

2011-09-29T22:06:00.002+02:00

Inspiratie: Compressed 02

2011-09-18T13:23:00.002+02:00

Oceaan van behang

2011-09-08T09:40:00.003+02:00

Vis in oceaan.
Behang in oceaan.
Een oceaan van behang.
Ik vis behang en vissen op de muur.

Een vis diep in de oceaan heeft geen referentiekader voor behang. Het zal proberen uit wat het kent om een betekenis te geven aan het concept behang, maar echt begrijpen zal hij het niet doen. Het valt de vis niet te verwijten dat hij nooit boven water heeft gekeken en niet weet wat huizen zijn. De vis zwemt en is daar tevreden mee. Ik wil ook een vis zijn en niet steeds het gevoel hebben dat ik in een zee zwem, dat daarbuiten nog zoveel te beleven is, maar het moet doen met een aftreksel van de werkelijkheid.

Als wolken spekjes waren

2011-08-28T23:29:00.001+02:00

Als wolken spekjes waren zou ik er op springen. Neerploffen in een bed van suikerspin, waarin spinsels verharden tot spijkers en zo je huid doorrijgen. Dan weer omwikkelen met watten. Zo gaat het maar door. Tot er ergens verdoofde snoepjes groeien aan takken. Die brengen je in een dromeloze slaap. Zodat wakker worden weer iets nieuws is. Iets fris. Zo van: "Jeuj weer een dag" ipv doorgehaalde nachten waarin de zon doordraait. Hersens moeten soms op slot en harten even rust.

Die behuizing, die je ziel herbergt mag doen wat ie wil. Die doet soms je hoofd op hol slaan en je temperatuur rijzen naar koorts. Die nodigt kleine mannetjes met hamers uit die van binnenuit op je schedel meppen. Die kruipen achter ogen en gaan dan prikken zodat je scheel ziet van de pijn. Wanneer ze er helemaal zin in hebben zorgen ze ervoor dat je out gaat. Kleine monstertjes zijn het. Die paprika zal ze leren.

The Alfabeth

2011-08-21T22:04:00.000+02:00

source: http://www.ringingcedars.com/books/6/

Buon Appetito

2011-08-21T15:50:00.001+02:00

De werkelijkheid is altijd milder dan de macaroni in je hoofd. De pastasaus is het bloed van liefde die de boel samenhoudt. We douwen de zooi in de blender. Een hapje voor de lust. Eentje extra als je me nu kust.

Zoiets als Sam en Pip

2011-08-20T08:31:00.001+02:00

Zullen we de vlaggen uit, de bloemetjes buiten? Wie zet er koffie? Pak jij de verf dan gaan de kleuren dansen op muziek. Het papier is dan ons stappenplan met afdrukken van waar we liepen. Het is zoiets als stempelpret, alleen zijn wij het echt. Geen kleffe aardappelvormpjes. Wij zijn het echte werk. Dus hup, pak die vlaggen. De eieren staan al op. Er gaat eens goed geschilderd worden. Zullen we dan nieuwe kunstwerken maken? Dan spenderen we de rest van de dag aan het geven van namen. Geen Babette maar zoiets als Sam en Pip.

Het gaat helemaal nergens over

2011-08-18T01:07:00.002+02:00

Het gaat altijd waar het om gaat. Ook als het er niet om gaat, dan toch gaat het erom waar het over gaat, ook al denk je: waar gaat het eigenlijk over?
Behalve als het nergens over gaat, dan moet je laten weten waar het echt over gaat. En zelfs dan gaat het altijd waar het om gaat.

Gratis winkelen

2011-08-09T23:19:00.001+02:00

Dat je alleen maar zin hebt een beetje voor je uit te staren.

Je jezelf afvraagt: waarom bestaan tv's nog?

Leeg hoofd zonder echte gedachtes.

Hoe zou dat zijn.. een winkel plunderen?
Voelt dat hetzelfde als een minuut gratis winkelen, maar dan stiekem?
Is dat wel te verzekeren: rellen, oorlog, natuurrampen?

Zonder gedachtes begint het echte leven pas.

Waar...

2011-08-08T11:03:00.000+02:00

zit ook alweer dat kruisje in de rechterbovenhoek?

Voor FB

2011-08-02T00:20:00.002+02:00

FB. Je bent een bitch. Een loeder. Een dode hond. Met je stink maximaal aantal tekens. Beter doe je twitter niet na. Beter ga je in een hoekje zitten huilen en nadenken over je functionaliteit. Ik wens je een identiteitscrisis toe, waarna je als herboren je blauwe smurfenhaar hebt afgeknipt en terugkomt met een nieuwe naam: gebruiksvriendelijk.

Zo.

2011-08-02T00:14:00.000+02:00

Zo. Dat was weer een dag voorbij. Een tussen week. Eentje die een aanloop neemt. Klaar met vakantie, wachtend op een climax. Wanneer die komt is onbekend, maar dat ie komt is zeker. Zo gaat het namelijk altijd als je een aanloop neemt. Er komt een moment en dan spring je. Dan weet je: hiervoor zette ik me schrap. Achteraf. Altijd achteraf valt het kwartje. Ook al werk je ergens naar toe, het echte vuurwerk is altijd onverwacht.

The multi-media experience- Björk Biophilia app

2011-07-21T10:57:00.000+02:00

Piet Parra - radio interview

2011-07-18T23:53:00.000+02:00

Specialiteit van de dag

2011-07-14T00:00:00.000+02:00

Ken je dat? De behoefte bladzijdes uit boeken te scheuren en ze in de fik te steken? Dan het brandende boek te blussen onder de kraan, hopende dat de buizen onder de gootsteen niet gaan smeulen? Nee? Ik ook niet.

Het had vandaag zomaar gekund dat die behoefte ontstond. Ondanks (niet dankzij) de migraine kwam het niet in me op. Waarvoor dank. Zo ben ik. Nooit te beroerd om even dankjewel te zeggen voor nooit voltooide daden en afwezige behoeften.

Ik had trouwens geen nee gezegd tegen een aanbellende dinosaurus rex die vroeg of ik even mee ging, een rondje om de wereld vliegen. Maar die vlieger ging niet op vandaag. Het was de regen die me gezelschap hield. Gezellig. Alsof de wereld zijn luifels uitrolde. Vloeibaar glas regende waarachter ik geraniums water kon geven. Ik ben ook van alle markten thuis.

Wereldtoneel en schouwspelen. Het is mijn terrein. Naast licht en geluid vrije ruimtes. Paracetamol en knock out. Toch wel mijn specialiteit van vandaag.

Assepoester dacht dat ze in Roodkapje zat

2011-07-13T15:29:00.004+02:00

de nachtmerries van succes waren geen zoete dromen
wanneer de waanzin van het bestaan zich spint
wordt gevangen in een web van suikerspin
smelt de honger op je tong

dat je jager bent
met stenen sjouwt
buiken naait van grote wolf
hoort men als een sprookje
de gouden klanken zijn loze woorden van de creatie koningin

Lieve Bert

2011-07-12T00:01:00.002+02:00

To: bert@eo.nl

Lieve Bert,

Vandaag keek ik toevallig naar het familiediner. Zo tussen de afwas en wat te drinken door. Het is immers vakantie waarin er vrije momenten zijn.

Je stond (of heb je liever dat ik u zeg) op want voorafgaand was er iets anders te zien wat mijn aandacht trok. Of was ik aan het wachten op Mart, en het verhaal over de zelfkastijding van Jezus Hoogeland? Ik weet het niet, maar laat ik niet afdwalen.

Mijn laptop stond aan en als het een goede generatie Y'er betaamd wilde ik meteen mijn facebook updaten met:

het familie diner kijken. de beste humor tv ever. hilarische televisie. burgerlijk. grappig. alleen ze menen het. da's dan jammer. dat gebrek aan zelfspot.

Maar het had geen waarde schatte ik in, als ik het niet even persoonlijk zou laten weten. Dus bij deze.

De poppenkast wereld van familie in de televisie vind ik intrigerend. Een vierkant vlak waarin platte mensen uit een lichtbak schijnen. De poppenkast wereld die me doet denken aan de playmobiel die ik vroeger had. Waarin het hoort dat zussen en broers bij elkaar over de vloer komen. De wereld van schoonzussen en broers, neven en nichten. Want, is een veel gehoorde zin in uw programma: je bent immers familie van elkaar.

Bert is de man. Het poppetje met de netste haren en gestreken overhemd. Niet te beroerd om beleefd te zijn. Bert belt aan en wat doe je dan? Je sputtert wat, je verstopt je als volwassen man in de zandbak of onder de glijbaan, maar niet getreurd want Bert komt je zoeken. Dan moet je hem wel iets beloven. Dat je gewoon luistert. Beloof je dat aan papa Bert, als volwassen man? Verstandige mensen worden gedegradeerd tot kinderen, die het toch allemaal verkeerd begrepen en gehoord moeten hebben. Want: Waar twee mensen zijn, zijn er twee belevingen en twee verhalen, zo leerde ik van je vanavond. Het was nooit allemaal zo bedoeld. Wil je niet mee in de limousine? Dan respecteren we dat, tranen en jammer. Maar oud zeer doet soms pijn. Jij begrijpt dat Bert.

Bert, het moet me even van het hart. De echte wereld is niet van plastic en komt niet uit een lichtbak geschenen. Ik waardeer je vers gekamde haren, je nette overhemden. Je hebt vast ook nog een lekker luchtje op. Het kan niet zo zijn dat dit de echte wereld is. Bert wil jij mij dat beloven? Dat dit een grapje is, van de tv. Dat er in de aftiteling na het laatste seizoen heel groot comedy staat? of grapje? Dat daarna de eo helpdesk aan gaat en ook daar de mensen hun pruiken afdoen en zonder schmink, gewoon echte mensen blijken te zijn?

Dan zal ik heel hard lachen en klap ik in mijn handen van de pret. Nu heb ik zo'n wiebelig gevoel want ergens diep van binnen denk ik dat je het meent. Ik hoop dat je thuis op de bank heel hard hebt moeten lachen om het cabaret. Of had moeder de vrouw de koffie klaar met een koekje? Belde Knevel je op met: mooie aflevering gelovige broeder? Nee toch? Dat kan toch niet waar zijn. Dat je echt gelooft dat je een maatschappelijke functie hebt door menselijk leed op tv te exploiteren? De burgelijkheid terug wilt brengen in het land?

Ik hou mijn hart vast, Bert. Vroeger rukte ik al de hoofden van mijn playmobiel omdat ik wilde weten wat erin zat. Het bleek leeg. Laat jouw hoofd niet leeg zijn. Dat zal ik vannacht bidden tot God. Laat het in godsnaam alsjeblieft een grapje zijn.

De Vakantiezot

2011-07-11T01:12:00.000+02:00

Smurfensnot. Rozenwater maken van bloemen uit het openbaar plantsoen. Touwtje springen. Nieuwe liedjes op je Ipod. Limonade, grote kan met suikerklontjes en citroen. Deuntje zingen. Moe je bed in rollen. Opstaan zonder wekker. Hutten bouwen. Grappen en grollen. Het kan nog gekker. Pret verstouwen. De vakantiezot.

Vrij. Verf. Vakantie. Lavendel in mijn haar. Speel alleen nog maar Tetris met de letters van het alfabet, met krijt en lijm en smurfensnot. Ik hoef niet te ping pongen op oude Nintendo's. Rot op met je balletjes die belanden in het ravijn. Geen zin om te lummelen of blikken om te gooien. Hoef geen suikersnoepjes te strooien om de wereld zoet te houden. Ik hou veel meer van sambal. Dat past niet in een boerenkool dieet van jus en worst. Wen er maar aan zou ik zeggen. You ain't seen nothing yet. Prik zo alle ballonnen kapot waaruit verf spat. Daarin laat ik me vallen en vingerverf de wereld rond. Zogenaamd met overmoed. Om de stilte te overschreeuwen van spelende kinderen die het beter weten. Dat doet de vakantiezot.

Een geval van voor het lapje

2011-07-08T10:03:00.003+02:00

Het was een grapje
Het besloot dan ook de poten om te zagen
Verrotte heipalen om te trappen
Het fundament op te lichten
zodat stuivers, mieren konden verschrikken
Als een mierenplaag werd het koper opgevroten
Spaarpotten opgeslokt

Het was een grapje
een geval van voor het lapje
Een geintje konijntje
van het bestaan

Weet u wel,
Het bestaan
dat altijd maar weer weet te verrassen
in verschrikkelijkheid
in walging, afschuw
en verwrongenheid.

Dat bestaan dat mensen doet emigreren
huis en haard verkopen
voor een leven op de hei

Zo van
als het leven je dan niet had gekilled
je hart niet in een eeuwige houdgreep had genomen
dan doen wij het wel
zoemde het verloren fundament

Keuze en talent
aan mogelijkheden doen we niet
Wie of wat je ook mocht wezen
we knabbelen aan de basis van het leven

Het was een grapje
een geval van voor het lapje
want kunstenaars zwemmen in groene overvloed

Ten minste in mijn dromen
die opeens in zwart wit verschenen
De dia's zwart omrand.

Droog brood werd er mij gevoerd,
We zullen je eens leren wat dat is:
overvloed, jij kleine kunstenaar

Misschien dat je dan van de toren blaast
de kleurenpracht laat schijnen
het land in kleur achter latend
nieuwe kleuren laat stralen
in de hel van het bestaan

Kunstbeleid: nieuwe kans of ondergang?

2011-07-03T10:12:00.000+02:00

Gepubliceerd op 20 november 2010

Nederland schreeuwt om kunst: Een aantal jaar terug heb ik onderzoek gedaan naar de podiumkunsten en cultuurparticipatie in Nijmegen. Het blijkt dat het agogisch inzetten van kunstzinnige en sportieve middelen een gunstig effect heeft op inwoners. Het verbindt groepen, culturen, leeftijden en inwoners. Het dringt criminaliteit terug en verhoogt deelname aan de maatschappij, ook voor zogenaamde minderheidsgroepen.
Belangrijkste conclusie: actieve en receptieve kunstbeleving zorgt ervoor dat de kwaliteit van leven wordt verhoogd. Daarnaast is het een succesvolle tool in agogische processen die verandering in gedrag bevorderen.

Wanneer de kunsten niet meer toegankelijk zijn voor hen die rond en onder de armoedegrens leven, ontneem je hen een belangrijke mogelijkheid daar uit te komen.
Hetzelfde geld voor ontwikkelingsmogelijkheden van elke burger. We leveren in op talentontwikkeling, die we juist nu zo hard nodig hebben. Het recht van de sterkste gaat zegenvieren. Degene met het meeste geld die wel aan kunstbeleving kan doen, zal alleen maar meer mogelijkheden hebben tot groei. Degene die dat niet hebben lopen het risico in hun eigen kringetje te blijven. Zo blijft er een kloof tussen groepen en mensen ontstaan die alleen maar groter wordt. En dat heet een self forfilling prophecy: De angst regeert. De angst voor een verscheurde samenleving zal werkelijkheid worden.

Innovatie en kunst is onvoorspelbaar. De voorspelling is dat kunst zal groeien en uit nieuwe hoeken zal komen. De hoop is dat het culturele landschap niet zal komen te bestaan uit enkel populaire vormen zoals cabaret en musical. We moeten de ruimte blijven creëren voor moeilijke en minder toegankelijke vormen zoals klassieke muziek, opera en ballet. Combineer bestaande vormen in nieuwe cross-over projecten, waarin culturen en stijlen worden gemixed.

Het huidige kunstbeleid forceert een nieuwe oplossing, dan wel betekent het de ondergang van de beschaving.

We mogen ons niet murw laten slaan. Zeker niet als aanjagers en iniatiefnemers van culturele en maatschappelijke projecten. Wij gaan altijd verder daar waar autoriteiten en instanties het opgeven. Wij komen juist daar waar er problemen zijn en groepen tegenover elkaar staan. Onze rol is een verbindende. Onze resultaten zullen voor zich spreken. Laten we deze kans grijpen om te innoveren en verstofte methodes een nieuwe impuls te geven. Gebaseerd op echte bekrachtiging van mensen, organisaties en betrokkenen.

Komt u er even niet uit? Dan staat ondergetekende altijd klaar met succesvolle projecten en casussen. Sterker nog: We bouwen samen iets nieuws, uniek en aangepast op de situatie. Ondergang? Nee, het is een kans op een professioneel, waardevol en sterk fundament van cultuur. Deze is zo verankerd in onze maatschappij, zo verwrongen met de kern van mens zijn, dat het niet weg te bezuigingen is.

Nederland schreeuwt om cultuur. We zijn leeuwen. Leeuwen laten zich niet wegjagen, omdat een hyena aan een kadaver knabbelt. Wij zijn sociale leeuwen die de prooi delen, omdat we onderdeel uitmaken van dezelfde savanne. Waar we in deze tijd niet meer hoeven te vechten om een plaats aan de waterkant. De tijd innoveert en er zijn kranen en koelkasten. Die overvloed maakt dat we ergens heen moeten met onze instincten. Dan gaan we elkaar bevechten en afmaken, om zo overlevingsdrang kwijt te kunnen. Laten we creëren ipv verslinden. Iets nieuws maken met elkaar, gebaseerd op waarden die passen bij nu.

Samen gaan we de nieuwe kans tegemoet.

Marieke Verhoeckx

cultureel en maatschappelijk vormer, tevens iniatiefnemer van culturele en kunstzinnige projecten.

Ramsey Nasr featuring Maikal X - Mijn Nieuwe Vaderland

2011-07-02T13:58:00.000+02:00

Focus

2011-03-15T09:24:00.000+01:00

als een 12 megapixel camera
zie ik de wereld
in ogenschijnlijk akelig groot detail

zichzelf verdrinkend in het zoeken
naar naast gelegen kleine blokjes,
die samen een kleurenschema zouden zijn
waar je je prettig bij zou voelen

sinds het scherp stellen
en we het knopje van indrukken
hebben verwerkt
is het
focus

hier en daar
overal waar we kijken
herrijst een blik
die alles overziet
er vanzelf een photoshop filter
overheen legt
die de
verlossing brengt
van focus

en beleven
van het kleine vergeten
het grote doet verdrinken
de harde randen
lossen op
golven herrijzen
waarop we flowen
een surfer over het landschap
van een wit scherm
waar nog alles gemaakt
kan worden

focus
die verlossing brengt

poppendijn

2011-03-07T15:12:00.001+01:00

de bomen fluisteren
ze weemoeden
mama, de lente
mama, de lente is terug

o lieve meisje, lieve kindje
klein poppendijn
wind mag waaien
door het wiegje
het gordijn

dan buigen wij onze bladeren
voor de lieve meid
dan dansen we de lente

geeft niet dat winter treurig is
langs de waterkant staat zijn vriend
gebogen
deinend
op de wind

wij buigen nu
voor onze lieve kleine meid
mama, de lente
mama, de lente is terug

Grote Dikke Vogel, Gitzwart

2011-02-27T13:32:00.000+01:00

droomde dat ik een
vogel was in een regenjas
die open waaide
zoekende naar een bushalte
die me naar Londen brengen zou
niet bedenkend dat ik
veren had die vleugels waren
als ik zou wapperen
regenjas uit zou doen

het is de angst om nat te worden
die gevangen houdt bij afgelegen bushaltes
in al lang vergeten oorden

Gaten in een sok

2011-02-20T23:10:00.002+01:00

niet de mijne

Snelle rikketikke

2011-01-05T13:46:00.000+01:00

de tijd gaat snel voorbij
het was in de vorige seconde
dat ik dacht
morgen is een ander wonder
voor bij

Nieuwe lucht

2011-01-01T01:00:00.000+01:00

Elke adem vraagt moed. Grote moed. Die van heldendaden.

Alle woorden zijn al een keer gezegd...

2010-12-21T19:20:00.000+01:00

"Alle woorden zijn al een keer gezegd, maar nog niet alle woorden door jou. Daarom mogen we nooit zwijgen en stoppen met praten. Moeten we de muren onder kladden met lieve woorden, de lucht onder schelden en het alfabet planten. Dan groeien er bossen met 'ik hou van jou' en vallen er bladeren die je omhelzen.
Pas als alle moleculen jouw woorden hebben gehoord, zal de stilte worden opgevuld met 'ik ook van jou'. Anders zullen ze voor eeuwig stil zijn omdat ze geen weerklank vinden. Denk niet na over wat, het ligt op het puntje van je tong. Je glimlach zong het al, en je ogen vertelden.
Ook al luisterde er niemand en was het alsof alles om je heen als glas kapot sprong. Je mag niet zwijgen over wat je van binnen weet. Over oases en hoe mooi de wereld is. Als je je ogen open doet en simpelweg luistert. Vertel over hoe we allemaal samen zijn, zonder dat we alleen zijn. Zonder dat we worden opgeslokt door zogenaamde goede bedoelingen die verzanden in navelstaren.
Je hebt een stem om mee te praten, woorden om een symfonie mee te schrijven. Water ons en we zullen vruchtbare zaden planten."

Lichtje

2010-12-19T15:35:00.000+01:00

Voor de eenzame zielen, zoals jij misschien
Dool je ook weleens op straat
Verlies jij je blik in een reclamefolder
in de hoek van de straat

Voor de dappere zielen, zoals jij misschien
Durf jij te zijn wie jij bent
Voor zover jij jezelf kent
Dan

Voor de moeilijke denkers, zoals jij misschien
Vul jij ook alle hokjes van de kruiswoordpuzzel in
Met je linkerteen in het Hebreeuws
Omdat het altijd ingewikkelder kan

Voor alle dommeriken en slimpies
Zoals jij misschien
Voor je moeder, de buurvrouw,
je neefje en de vreemde wiens ogen
je ontmoet in de supermarkt

Voor alle mooie vrouwen en sterke mannen
Alle overlevers en genieters
Voor alle smulleraars
en peuters

Voor alle zieken en verlichten
Alle blaadjes aan de boom

Schrijf ik dit liedje
wat poëzie

Zoals een lichtje
in de boom

Een ster in de nacht.

vijf voor twaalf vrijdagnacht

2010-12-18T00:13:00.000+01:00

vijf voor twaalf vrijdagnacht.
het is dat ik nu niet in een schimmig literair café poëzie opdreun, anders was de klok gedicht geweest.

API

2010-12-06T20:17:00.001+01:00

er is de allesverslindende liefde
die harten eet.

dieren geeft
aan een kinderboerderij

slapen gaat
je al kussend wakker maakt

boerenkool prakt
voert in kleine hapjes
kietelt met grapjes

die snapt dat
er geen dag voorbij mag gaan
waarin we vieren
dat er eenvoud is

een tros bananen, slagroom en chocomelk
om te smullen
that's me

forget dat
verdorde bloempje in knop
of
o god dat het nooit meer goed zou komen

iedereen die dacht dat het voor altijd verloren was,
geloofde niet in zichzelf
of kent de kracht niet
van bananen die naar de zon toe groeien

de allesverslindende liefde
van apies,
snapt dat.

die slingert
al apenkooiend
door de pippivilla
van de nieuwe keuken onder tafel
springt over paarse kasten
naar de loungebank
waar we elkaar vlooien.

wat about de slagroom?
dat is omdat ik het toefje ben,
nou goed

De lieverd

2010-11-28T20:17:00.001+01:00

Als de wind niet meer waait. Wanneer knisperende vlokken van boven naar beneden een breed dekbed weven, slaap ik. Dan slaap ik met mijn ogen open.
Hoor ik het geluid van knisper knasper.
Eet ik frisheid met mijn tong, omdat ik stukjes vang. Eentje voor mijn mama. Eentje voor mezelf. Eentje voor de hond, en een voor de lieveheersbeest van de zomer.
Die vond ik op mijn vinger toen ik naar mijn stoepkrijt liep.
Hiervoor was ik vergeten het op te ruimen, dus het lag los op de stoep.
Daar liepen de oude mensen langs, van mopper en klaag. Die boos keken als de muren vol kleurtjes waren, of alle vierkante tegels op de stoep een regenboog droegen.
Dat lieveheersbeestje gaf mijn vinger een kusje.
Zij wist wel wie de lieverd was. En dat was ik natuurlijk.
Ook al vergat ik regenboogkrijt, of telde ik de mieren voor de schuur. Schilderde ik in de warme zon een cirkel met nog een cirkel. En brandde ik gaatjes in het papier.
Zij wist wie de lieverd was. En dat was ik natuurlijk.

ik wil het licht aan doen

2010-11-23T12:29:00.003+01:00

daar waar niemand meer komt
omdat de hoop is opgegeven
men is vergeten
dat het licht aan kan
wil ik onschuld spelen
vlagen liefde delen
onverwachte knuffels geven
sterrenstelsels aanwijzen
vertellen over dromen
hoe die uitkomen
wanneer je ze water geeft
als het zo donker is
dat wit is opgeslokt
groeien nachtbloemen
op onvruchtbare grond
er komen woorden
uit een rode mond
ze fluistert jij rockt
de wereld rond

als iedereen is vergeten
te vertellen hoe cool je bent
niemand de waarheid meer kent
van de grootsheid van je ziel
je het vijfde wiel
de weg afrent
sta dan stil
doe die oogkleppen af
kijk door een nieuwe bril
geef jezelf wat niemand gaf
druk op de knop
die het licht aandoet

Avond gedachtes

2010-11-18T22:56:00.000+01:00

Wat als het alfabet niet stopt bij 26 letters en oneindig groeit? Waar het stopt gaat verbeelding altijd verder en die maakt er realiteit van. Toch zit er ergens een grens aan het collectief voorstellingsvermogen wat maakt dat dingen blijven zoals ze zijn. Totdat we ervoor kiezen dingen anders te zien en te ervaren, dan wordt er weer aan de wetten getornd. Is de wereld bol ipv plat. Dat proces is interessant.

De zin van kunst

2010-11-17T21:18:00.004+01:00

In de hele discussie rondom de zin van kunst, mis ik de inhoud. Ik mis kunstenaars die kunnen verwoorden waarom kunst belangrijk is, wat de concrete zin van kunst is. Met een simpelweg: “Het is als eten en drinken”, aldus Youp van 't Hek komen we er niet. Met het arrogant niet willen benoemen wat de zin van kunst is, omdat het nou eenmaal zo “zinvol” is en “we het er niet eens over moeten gaan hebben, omdat de bezuinigingen te dom zijn voor woorden” zet de kunstwereld zichzelf buiten spel.

Tijdens het kunstprogramma “ Opium” van de AVRO bespreken Nederlanders welke kunstuiting hun geraakt heeft. Mijn inziens een armoedige poging om “de culturele kaalslag” voor eigen parochie te bevestigen. Dit middels ongrijpbare woorden om een unieke ervaring te duiden van een persoon. Fijn om te horen dat kunst iemand zo kan roeren, maar het is als zout strooien in eigen wond. Waar blijven de argumenten die verder stijgen dan nietszeggende oneliners?

Allereerst zullen we het begrip kunst moeten definiëren. We dreigen in dezelfde valkuilen te stappen als in de “normen en waarden” discussie.

Basisregel om een gelijkwaardige discussie te voeren is dat we dezelfde taal spreken, weten waarover we discussiëren. Destijds moesten “normen en waarden” terugkomen in Nederland. Oude dametjes moesten weer geholpen worden bij het oversteken en “u” moest weer gebruikt worden door die losgeslagen jeugd. Iedereen bezit normen en waarden. De moordenaar, kinderverkrachter en de juffrouw op school. Geert Wilders en Femke Halsema. Dat zij wellicht niet dezelfde normen en waarden delen neemt niet weg dat de laatste twee genoemden in discussies spreken met dezelfde woorden. Die dus klaarblijkelijk voor beide een andere lading bezitten. Dit zorgt voor scheefgroei in loze discussies.

Dat brengt ons bij de huidige discussie over de “culturele kaalslag.” Voor Youp hoort kunst bij eten en drinken. Subjectiever kan de mens niet zijn, dan wanneer het over kunstbeleving gaat. Interessanter is om van een afstand te bekijken wat kunst met de mens ansich kan doen.

De van Dale verteld ons:
kunst de; v -en 1 verkregen vaardigheid in het een of ander: de ~ vh koken 2 het vermogen om schoonheid te scheppen en esthetisch genot op te wekken 3 kunstwerken 4 vaardigheid, handigheid: dat is geen ~ is eenvoudig; een koud ~je iets gemakkelijks 5 rare streek; frats

Er zijn boeken vol geschreven over de zin van kunst. Iedere beschaving ontwikkelt zich. Het zit in de aard van de mens. Zij heeft een natuurlijke aanleg om schoonheid te scheppen, esthetisch genot op te wekken. In welke beroerde situatie de mens ook zit, er zijn tal van voorbeelden aan te leveren waarin de mens schoonheid bleef scheppen. In concentratiekampen tijdens de tweede wereldoorlog krijtten gevangenen op de muren in hun barak. Opvallend vaak tekenden zij vlinders. Het was hun laatste mogelijkheid om zichzelf vrijelijk te uiten. Zij konden hiermee even ontsnappen aan de onderdrukking, ook al moesten ze dit met hun leven bekopen. De mens zoekt tot het einde naar manieren om zijn stem te laten horen. In onze donkerste dagen komt er een kracht in ons omhoog die scheppend is. Die hoop geeft en de wereld mooier maakt. Al is het maar voor een moment.

Door ook in momenten van uiterste onderdrukking te ervaren, dat wij de schepper kunnen zijn van schoonheid, kan ons zelfvertrouwen groeien en daarmee onze overlevingskracht. De positieve bevestiging van onze omgeving kan ons net dat zetje geven dat we nodig hebben om een uitdaging het hoofd te bieden.

Kunst geeft ons de mogelijkheid buiten het kader te kijken. Het biedt ons een nieuw perspectief op de huidige maatschappij, en daarmee mogelijkheid tot innovatie.
Het verbindt mens met mens, dier en natuur doordat kunst kan duiden. Het kan ons laten zien op welke manier wij ons verhouden tot het geheel.
Door ruimte te creëren voor innovatie kan talent zich ontwikkelen. Kunst biedt de mogelijkheid om grenzen te verleggen, binnen en buiten onszelf.

Kunst is niet te vangen in een concrete daad, omdat het staat voor een ervaring. Deze ervaring kan ons raken. De zin van kunst is welke jij eraan geeft. Mede omdat een persoonlijke ervaring niet in concrete cijfers gevangen kan worden, maar enkel in bezoekersaantallen en subjectieve beoordelingen zal kunst beleving ongrijpbaar blijven. Besef dat kunst vrijheid is die je nooit en nooit afgepakt kan worden.

Wanneer je vindt dat kunstwerken voor meer mensen toegankelijker moet worden, ben je kunst beleving aan het begrenzen. Dan vind je dat een bepaald soort kunst toegankelijk moet zijn voor mensen. Kunst zit volgens de definitie van van Dale overal.

En what about de omroeporkesten, toneelgezelschappen, budgetten voor innovatie en de BTW verhoging?
Het maakt mij niet uit wat je er mee doet. Weet wel dat je je afhankelijk opstelt wanneer je deze subsidie nodig denkt te hebben om jouw kunst te kunnen blijven maken. Dat vroegen de gevangenen in Auschwitz zich ook niet af. Zij deden, omdat zij simpelweg niet anders konden. Maak je eigen vangnet, creëer je eigen ruimte om zelfvoorzienend te zijn. Jouw voorstellingen hoeven niet duurder en groter om de economie te laten rollen. Innovatie zit in een klein hoekje. Wanneer jij je doelen helder en integer neerzet, lach je om “de culturele kaalslag” en besef je dat deze er niet is.
Kunst is de vrijheid die in alles zit. Het zit in de aard van de mens om die schoonheid zelf op te gaan zoeken.
Er is genoeg schoonheid, verbinding en overvloed. Dat zit in alles en iedereen.
Tot slot een kleine reprise: De zin van kunst is welke jij eraan geeft. Mede omdat dit niet in concrete cijfers gevangen kan worden, maar enkel in bezoekersaantallen en subjectieve beoordelingen zal kunst beleving ongrijpbaar blijven. Maak concreet welke zin kunst voor jou heeft. Hiermee benut je jouw zeggenschap optimaal. Jouw unieke smaak maakt deel uit van het geheel. Vanuit dit geheel komt besluitvorming tot stand.

Elleke is te boeken voor lezingen en praatjes op maat over de (on)zin van kunst.
Website| www.lievebeer.com E-mail|info@mirridesigns.com Telefoon|06-34202902

Witte Kwast

2010-11-17T21:08:00.001+01:00

Het is wit en heeft een kwast. Het ligt nu in bed research te doen. De nieuwste media hypes te volgen. Lees: inzicht te krijgen in de leugens van de media en beeldvorming. Om altijd weer uit te komen bij het gerikketik van het toetsenbord. Want schrijven, dat is toch wel het leukste wat er is.
Het was een wonder. Ik was gewoon wakker voor 12 uur en had al verf gekocht. Bij de HEMA. Nee, dit keer geen relaas over Rosmalen en het vreselijke verstikkende 'ik ben huisvrouw en ik werk part time bij de HEMA' syndroom.
Gewoon iets over het genot van verven. Van de wereld helder maken. Leeg. Door er met een kwast overheen te gaan. Gedachtes te verstillen door bruin hout, wit te maken. Het is fijn om over de grove ondergrond te gaan, potentiële splinters zich niet af te laten splitsen. Druppels dikke verf op te vangen en geen spatje op de grond. Dat laatste lukt nooit en die sessies eindigen in een sneeuwwit moordbad.
Maar lol hebben we. En spierpijn.

Liefde is van gras

2010-11-14T20:58:00.000+01:00

De totslotmachine heeft het uitgemaakt

Paraplu deel 1

2010-11-01T21:46:00.000+01:00

tussen zonsondergangen die voor altijd
onder blijven en
natgeplakte bloesjes van de zomerregen

zijn er regenlaarzen, paraplu's en een muts

die kijken je aan met hun nutteloze functie
die zo opzichtig is

alsof ze in een café je een beetje patserig
versieren met een attitude van: ik heb je in de pocket

terwijl jij weet, no way player
verzin at least een nieuwe truc
in plaats van poëzie in mijn oor te fluisteren,
alsof je er iets van weet.

van ritme. van drup drup druppels nat
met slippers in de modder rollen

weleens met lippen waarin scheurtjes zaten
snakkend het vocht uit wolken gezogen
zoals een baby melk zuigt?

jij zat toen breezers te zuipen
het geld van je ouders te verbrassen
in het saaie nachtleven van Den Bosch

we hoeven er niet omheen te draaien
liever nog verzuip ik in regen
dan zoiets als een paraplu
als schild te gebruiken.

De adem van het alfabet

2010-10-29T22:19:00.000+02:00

We zijn betraden het land der levenden
Er werd niet meer uit het hoofd gebroken
of gedacht

Er was een verhoogde lichaamstemperatuur
koorst zelfs
De geruchten kloppen:
Paracetamol mocht niet meer van de doc

De emmers waren weggedragen
samen met de doekjes voor het bloeden

De zon maakte niet meer dood
en steken sliepen voor zolang

De machines trilden, shakten en gaven
ongenaakbare getallen aan
zo van 1113 ongelezen berichten

Doe toch eens normaal, mensheid
riep ze
woest bijna

Ze besloot de boel op te heffen
Zocht een bankje op in de zon
aan het water
met een boom
keerde terug naar hoe het allemaal begon

met pen en papier
schrijven
dat is wat moet
dat is wie ik ben

De adem van het alfabet

Muziek Knurft

2010-10-21T10:52:00.001+02:00

Ik dacht altijd dat ik niet zoveel met muziek had.
Heb nooit de hele dag muziek aan of geluid om me heen

Vandaag kwam er een inzicht aan geslopen...
Mijn muziekbeleving is zo intens dat ik het in stukjes eet. Altijd heb ik gedacht dat ik een amuzikaal wonder van de natuur was.

Ik hoor meestal niet of iemand vals zingt. De grootste liederen klinken voor mij off beat en komen als mismaakte monsters mijn oren binnen.

Misschien...dacht ik vanochtend.... Misschien is het wel heel anders dan ik dacht.
Heb ik zo'n gehoor dat ik hoor waar het uit het concept is, ipv zoiets plats als de toon. Kan ik daarom niet tegen sommige muziek, omdat het pijnlijk duidelijk maakt waar het niet klopt, ipv wel.

Geluid is zoveel meer dan klank. Het is harmonie. Er is zoveel meer geluid in de wereld dan alleen de toonladders. Dan akkoorden. Alles wat je hoort, wat je voelt, wat trilt is muziek.

Je componeert de hele dag op je eigen beat. Het maken van liedjes en mijn albums heb ik altijd gezien als iets in de kantlijn. Een soort van doodels tijdens het bellen, tussen het koken door. Voor mij kloppen de klanken, de teksten, de beats. Al zal het een ander totaal vals in de oren klinken en zoiets hebben wtf is deze shit.
Het is mijn beat. Binnenkort de lancering van het album: Rouw ik ga je ogen uitsteken met een wortel die ik tot priem maak.

don't send us your resume

2010-10-20T18:13:00.004+02:00

het leven is
te plat
voor een dag
als vandaag

er zijn gehaakte kleedjes
in ragfijne draadjes
als web
ontspint
vandaag
ontstaan
gebouwen
banen
en een
don’t send us
your resume
project

Pincode

2010-10-19T10:49:00.000+02:00

droomde dat ik op een begrafenis was
met bisschoppen
ik had boekenleggers

die waren nodig
men stond in groepjes
sip te zijn

Ik kwam met boekenleggers aan
de groepjes braken open
men liep naar een parkeerplaats

een dubbeldekker
kwam de bocht om
schepte me bijna
ik keek wat raar
ik begreep het dan ook niet
waarom de dood me op de hielen zat

even later met de bus
schoenen kopen
in een winkel met kindermaten

ik zei
ik blijf hier
bij de bushalte
ze hebben
de kleur die ik mooi vind
niet

je kan ook teveel hooi
opeten

ik keek in de spiegel
en zag een klein dik meisje
knipperde met mijn ogen
en er verscheen een vrouw
in mooie kleuren

er zaten kikkers in de struiken
ze kwaakten bellen in de lucht
die boven de bisschoppen cirkelden
ze stonden sip te zijn
in groepjes

vanzelfsprekend was ik in de weer
met draaiboek en keycord pas
de boekenlegger verbrak
de spell
alsof het een pinpas was
die ik door een apparaat haalde
ik was de pincode

je zou verwachten
dat men nu eindelijk lachte
in plaats daarvan
stuurden ze een trein op me af
die me niet schepte

ik had al verteld
over de kikkers toch?

Leer me te houden van de zon

2010-10-16T00:57:00.000+02:00

Van die dagen die je op wilt zuigen
Samen met de spinnen en het stof weg wilt mieteren.

Teveel mensen die domme dingen zeggen
Achterlijke koppen op tv

Een lijf dat niet mee werkt
en koortsachtig klopt
op de deur van je verstand.

Alles wijst naar de stopknop.
Hij knippert felrood
als de lippenstift waarmee ik kuste.

Verloren liefde
geëindigd op een graf
bestrooit met zwarte rozen.

Had gehoopt je nooit
af te hoeven dragen
aan zoiets als de dood.

Maar ik weet ook wel
dat is hoe het leven gaat.
Niets is voor altijd,
ook al gaat het om een zielsverband
en eeuwig houden van.

Ook al gaat het om de pluisjes uit je haar
of hoe ik uren naar je krullen keek.
Je me wakker kuste
in ons eerste eigen huis.

Niets blijft en alles vergaat.
Je leerde me weer houden van
en overgeven aan gekmakende liefde.
Je deed me geloven dat het voor altijd was.
We hadden niet gerekend op de dood
die je leven nam.

Toen iedereen dacht dat ik echt
voor altijd gebroken was
er niets te lijmen viel
dacht ik weer aan die zin:
"Leer me te houden van de zon"
die ik zacht tegen je fluisterde
vlak voor het licht door de gordijnen kwam.

Zolang de zon schijnt zal ik liefhebben.
De mensen en de dingen in al zijn vormen
Ik zal ja zeggen waar het kan en nee wanneer nodig.

Er is altijd genoeg reden om te haten.
Van binnen te sterven in donkere grotten
te stenigen en vast te nagelen.

Er is maar 1 kleine lichtstraal nodig
om de schoonheid te zien van het bestaan.
Die zag ik in je ogen stralen.
In de zachtheid van je handen
die mijn huid aaiden.

Toen die ogen niet meer open gingen
zag ik geen draaikolken van zwart
maar houtskool dat diamant was.
En zo op de valreep
leerde ik ook de maan waarderen.

Stofzuigerzakken vol spinnen bracht ik buiten.
Zoog de dagen op die niet telden.
Drukte op de stopknop in dezelfde kleur
als mijn lippenstift.

Zodat ik weer naar de zon kan kijken
en de maan kan aanschouwen
zonder kruimeldief.

Ted Noten over het Trucje

2010-10-13T21:34:00.001+02:00

Of bekijk de flash versie.

Lees hier Onbedorven Zondag en wat we eerder schreven over het Trucje in de kunst

Zwarte albinokracht

2010-10-11T01:34:00.000+02:00

Waterstralen en dan wachten tot de zon met mij onderduikt.

Zon vangen

2010-10-11T01:33:00.000+02:00

mmm.

Ik zou kunnen schrijven over. De drukte in de huizen. Hoe de mensen de zon gingen vangen buiten. Opeens uit hun deuren komen en het leven verplaatsen naar de tuin en straat.

Het zou kunnen gaan over de kinderen die buiten speelden. Over de hond die ze uitliet, het meisje met de rode laarzen. Ik kan het hebben over de herfstbomen die zo mooi verkleuren.

Over dat ik een smsje stuurde aan een vriend die ik al te lang niet heb gesproken. Hoe de liefde om me heen danste.

Ik zou iets kunnen schrijven over hoe ik een hele middag geneuzel over katten heb aangehoord. En over oma's die ik niet ken. Maar dat is dan sociaal contact. Dat je praat en nieuwtjes uitwisselt over mensen (dus ook dieren) die je allemaal kent. Dat ik de hele tijd weg wilde rennen, zullen we maar niet benoemen. Het me echt niet interesseerde is niet echt handig. Ik doe mijn best om de brug te bouwen. Nutteloze weetjes uit te wisselen waarvan ik weet dat het bind.

Ik hou van mensen. Echt. Ik hou van echte mensen. Kan niet zoveel met muurtjes en rookgordijnen. In alles zit echt. Als je maar durft te kijken. Durft te luisteren voorbij de lengte van je neus.

Mail Jeuk en Boswachter

2010-10-09T23:49:00.002+02:00

Luister naar liedjes van de Itunes shop.
Had ik zin in vandaag.

Even iets nodig tegen dezelfde koppen in t zelfde dorp waar altijd alles t zelfde gaat. Even bekrompen. Geen allochtoon te bekennen. Begon mijn buurjongen zelf over. Dat ie dat heel jammer vond. Dat er niet meer mensen met een kleurtje of een andere etnische achtergrond wonen hier. Ik zei: Ja dat vind ik ook jammer.
Toen zei hij u tegen mij en mevrouw, want hij had vet respect voor mij zei hij. Dat vond ik lief. Maar mevrouw en u.. Dat is nuttig als je werkt ofzo. Maar daar doe ik allang niet meer aan. Dus het is Je en geen gejuf meer maar gewoon Marieke of wat je ook maar wilt.

Bij mij werkt het andersom. Als ik stiekem misschien niet zoveel respect heb ga ik uwen en zakelijk doen. Om die dans te spelen en dan uiteindelijk voor elkaar te krijgen wat je wilt. Het is soms zo handig om meisje te zijn en heel naïef te kunnen doen met grote ogen. Dat is dan vals en uit de maat een beetje.

Ik luister naar leuke liedjes. Maakte ook nog een schilderij af en werkte aan mijn album met liedjes. De audio experience Mail Jeuk was geboren vandaag en Boswachter is afgemaakt. Het is hilarisch dat zo'n amuzikale chick als ik met geluid bezig is. Ik kan geen maat houden, hoor niet of iets vals is of niet. Ik heb wel oren. Daarmee hoor ik geluiden. En die maak ik dan en dan combineer ik geluidjes en dan schrijf ik tekst en dan brouw ik daar iets van.

"Wie gaat mijn fietslampjes verhuren?" zingt Lucky Fonz III. Dat zijn dingen waar ik blij van word. Ze zeggen dat hij ook vals zingt, ik hoor dat niet. Ik vind het grappige muziek. Nou hou ik ook van Cocorosie en dat soort vage geluiden toestanden. Dat is dan toch een stille remedie tegen noten lezen. Vind ik zo'n omslachtige toestand. Gewoon knopjes en daar op drukken. Dat is waar het om zou moeten gaan in het leven. Knopjes. In kleurtjes en daar op drukken.

Even monumentaal gezien: John Lennon zou 70 zijn today en over 23 minuten is het 10-10-10.

Als we kijken naar de herfst is het een spinnenballet in mijn pippivilla. Heb al drie grote kanjers buiten gezet. Ze gaan nu lekker ergens anders verder dansen.
Qua humeur is het kwik gedaald tot onder min driehonderdtien. Kan je maar beter eerlijk over zijn. Zat helemaal te shaken van ongelofelijke woede tegen de oneerlijkheid van het bestaan. Gelukkig hebben we de vrolijkheid van Hoe je honing maakt. Bestaan er dingen als rood en wit gestipte theemokken. Ik zag nog een ouderwetse rood met wit gestipte paddenstoel vandaag langs het paadje naast het spoor. Dat was een hele mooie, klassiek geschoold vermoed ik.
Heb ook nieuwe gestekte plantjes. Dat is altijd leuk. En kocht boerenkool vandaag.

Het zijn de kleine dingen die het doen.
Toch ontgaat t mij niet dat dit kneuterige details zijn van een redelijk onzinnige dag uit het bestaan. Zo'n dag die moeiteloos verdwijnt in alle anderen, waar niets van over blijft behalve een blogje, zo ergens. Tenzij er iets zou gebeuren met de muziek of de schilderkunst. Dan zou het een mooie dag zijn. Al is dat alleen nu te voelen. En nu te bepalen. Dat soort wijsheden en dingen van het Nu.

"Ik blijf in bed als er een feestje is" zingt mijn nieuwe vriend Lucky nu. O,jee. Als het maar niet zo'n zondag wordt. Er moet een frisse wind door pippivilla land. De ramen open en wervelwinden moeten razen. En de administratie gedaan van twee bedrijven. Nog 13 minuten dan is het proost op 10-10-10. Laten we dan meteen het leven vieren. En alles verwelkomen wat hoop geeft, wat nieuw is en fris en mooi en wat lijkt op kopjes die kleuren. Op muziek dan maar en de geluiden.

Wij schrijven vrijheid

2010-10-09T05:00:00.000+02:00

En de camera stond aan.
We keken tv.
Het was maanden geleden. Dat we tv keken op de bank
Al helemaal weggevaagd als herinnering.

Het is gek dat er nu bij alles een camera draait. Aan de andere kant heeft hij altijd al meegedraaid. Bij alles wat ik zei, dacht en doe is er een helikopterview met lens. Zo ben ik toeschouwer, speler en belever tegelijkertijd.

Dan nog kunnen kwartjes vallen, kanten belicht worden die de helikopter ook niet zag en als zwarte balken op beeld verscheen. Het echte overzicht is nooit te bevatten voor een mensenhoofd. Er valt een glimp van op te vangen met een open mensenhart zo puur als een kind.

Daar moeten we het mee doen. Met glimpen die ons worden toegeworpen als splinters ijs. Als lichtflitsen onschuld die ons leven betreden. Via onze pupillen ons de adem benemen, het hart verstillen. Rond draaiende golven van hebberige vervulling die door onze cellen trekt.

Met andere woorden: Ze keken naar The Voice en riepen van alles naar de TV. Dronken cola. Er was chips. Beeldopnames waren voor een conceptueel gebeuren.
Omdat elk verhaal al eens verteld is, maar ons verhaal nog niet door het beeld. Nog niet door ons. Het is pas af als het gezien wordt. Zo is het met elke creatie. Het maken alleen maakt het niet af, het gaat erom dat het beleefd wordt, exponentieel gedeeld.

Wat viel er te zien? Twee chickies hangend op de bank. Het ging erom waar ze niet waren vandaag. En dat was een soort van triest. Een soort van klote tyfus zooi. Maar het was hoe het moest zijn, het was de flow van het leven. Hoe dat altijd verder gaat, dingen achterlatend en nieuwe horizonnen tegemoet.

Het ging erom wie er niet waren. Om de leegte die altijd weer terugkwam. Het loslaten tot kunst verheven. Maar ze hadden elkaar. En dat was meer dan ze ooit konden hopen. Dat was niets minder dan een wonder.

Al waart de dood rond en snoeit die wild rozenstruiken om, zolang er een zaadje is, een wortel zullen we groeien. In woestijnzand, op bergkloven ja zelfs in de lucht.

"Wij schrijven vrijheid en hoe dat nooit en nooit afgepakt kon worden"

Huislicht

2010-10-09T01:34:00.000+02:00

Een glazen pot met water
straalt waterstralen en het zonlicht

Het gestofzuigde kleed
De ontdekking van wasverzachter.

Mollendag

2010-10-06T10:58:00.001+02:00

Ik bevond mezelf met een naweeënde migraine achter een, hoe noem je dat, gemeente veegwagen. Nou hebben die altijd al de neiging je s' ochtends wakker te vegen en meer zooi dan schoon achter te laten.

Om het gebonk in mijn hoofd te minimaliseren had ik al mijn zachte laarzen aangedaan, teveel douche geklater op datzelfde hoofdje vermeden. Was ik al voorzichtig richting mijn ontbijt gegaan die nog niets vermoedend lag te wachten in de schappen van de supermarkt. Ik zag de veegwagen al die niet onder deed voor een loeiende ambulance en deed een poging er onbevooroordeeld langs te rijden.

Hij heeft me ernstig teleurgesteld. Vieze wind kwam me tegemoet, een herrie die werd aangezet toen ik passeerde maakte dat het beeld begon te kleuren, spikkelen en doen. Nou is dat niets vreemd voor een synestheet maar met de migraine was dit toch even een andere sensatie.

Ik was er al wel weer klaar mee, ware het niet dat mijn koelkast en keukenkastje aardig leeg waren. Ik had echt een maandagochtend gevoel. Ernstig werd het pas echt toen het fel oranje van de bonuskaart kortingen me tegemoet schreeuwde. Ik dacht even nu ga ik hier tussen de bananen en sinaasappels van mijn stokje. Normaal is het geluid wat snel overspoelt in dit soort toestanden. Dit keer waren het ook kleuren en beeld die mijn zenuwstelsel hevig aan de kaak stelden.

Anyway to make a long story short enzovoort. Ik ben vrienden met de als smarties uitziende pijnstillers. Met net zoveel frustratie als kleurstof in skittles. Maar dan in zwart wit en met verduisterende gordijnen.

Als ze dan vragen: wie is de mol? Dan weten jullie als eerste wie het is.

De muziek in de knikkerbaan

2010-10-04T10:19:00.000+02:00

Er komt een dag en dan gaat het ritme irriteren. De cadans in woorden, in de dingen, in de fundatie van het bestaan.

Dat moment kan een leven lang vermeden worden. Door te ontregelen, altijd de grenzen op te zoeken van wat mogelijk is. Het leven te infiltreren en deelnemer te zijn. Terwijl je eigenlijk wel weet: Dit spel is niet aan mij besteed. Dat wil je dan vergeten en je dompelt je onder in valse akkoorden. Je zit er altijd naast in wat je ook doet. Het zal nooit passen. Offbeat is your middle name.

Er komt een dag en dan wil je alle bomen omzagen. Omdat de bladeren je zo dom aanstaren. Verspringen van groen naar rood en vallen op de grond.
Dan vind je jezelf opeens in de winkel vragend naar de grootste zak om de wind mee te vangen. In de kast staan alle potjes die je zorgvuldig bewaard om als het even kan zuurstof vacuüm te zuigen.

Je blijft maar woelen zoekend naar een nieuw algoritme dat zich nog niet heeft ontvouwd. Dan komt vanzelf de sneeuw en zijn kou. Het lijkt alsof de witte dekens verstillen. Even de klok stilzetten. Het eeuwige tikken van de secondewijzer doen stoppen.

Nou wil ik geenszins het leven aan gruzelementen slaan en dan met de kruimeldief rond. Ik ben een handel begonnen in hoop. In zonsondergangen, veertjes die op je neus belanden, in hondenliefde, lieveheersbeestjes en ongecensureerd verlangen.

Mag ik dan af en toe bomen als net ontsproten plantjes uit de grond rukken? Orkanen laten razen, de inboedel buiten gooien. Koppen tegen elkaar slaan. Hopend dat het zaagsel in de rondte vliegt, de bloedsomloop op gang komt. Dat mij dan niet verweten wordt dat het bloed gaat stromen waar het niet gaan kan.

Met wijsvinger en duim lanceer ik alle knikkers in de knikkerbaan. Meer is het niet. Bevalt de muziek je niet van de knikker en zijn weg? Durf dan om te leggen. Uit de baan te springen en van tafel te rollen.

Er is een knikkertje en die kan zijn weg niet vinden. Omdat hij niet rond is. Bouw dan je eigen knikkerbaan met gaten en heuvels en spectaculaire overdekop dingen.

De Onbedorven Zondag

2010-10-03T23:22:00.002+02:00

Ach ja. De zondag. Ik zag hem al komen toen alles nog zaterdag riep. De klok versprong naar 0:00 en zo zag ik de cijfers vrolijk verspringen. Tot een uur of half 4 hadden ze mijn aandacht, toen ik besloot dat mijn lijf wat slaap zou waarderen. De creatieve flows van een schrijver volgen geen klok en gaan door tot in de late uurtjes. Ik heb weleens geprobeerd ze te temmen, maar ze zijn als een ontembare feeks die wild razen als ze in een kooi geplaatst worden. In het open veld kunnen ze rennen, springen, de wolken aantikken en kuilen graven.

Ach ja. De zondag. Vanmiddag had ik een gesprek over concessies doen als kunstenaar. Of niet. Over het altijd balanceren op het randje van geniaal en prut. Over bruggen bouwen. Natuurlijk over systemen en trucjes. Dat het trucje zo je neus uit kan gaan hangen. Over techniek ook. Dat soort dingen. Dat het vaak die dingen zijn die het sausje maken waardoor iets verteerd kan worden. Terwijl het niets veranderd aan de creatieve uiting of creatie. Het is een kader. Een sausje. Een trucje. Als je dat beheerst heb je een brug.

Het ging over talent en moeiteloosheid. Dat die moeiteloosheid vaak maakt dat jezelf denkt dat alles prut is. Terwijl als je ervan uitgaat dat het gewoon geniaal is wat je doet, het leven een stuk relaxter wordt. Interessant werd het echt toen het over vernieuwing ging. Hoe de drang naar vernieuwing een bindingsangst met jezelf kan zijn. Altijd anders en altijd nieuw kan een ontkennen van je talent zijn. Omdat grenzen zogenaamd moeten worden verkend en opgezocht. In deze tijd zijn er nog weinig grenzen zegt men wel eens. Alles is al een keer gedaan. Dikke bullshit als je het mij vraagt. Overal zijn nog grenzen, systemen en trucjes die hopelijk op een dag niet meer nodig zijn.

Ik veracht het soms, de trucjes die ik ken. Moeiteloos ken. Talent noemden ze dat op de academie, in recensies en beoordelingsgesprekken. Ik veracht ze. Omdat het niet is waar het om gaat. Als het ergens niet om gaat, is het het kader dat geschept wordt. Het gaat altijd over datgene daarbuiten. Ik ontvouw en stel ze soms expres te toon. Handig als het gaat om werk en dingen als interactie en communicatie met de wereld. Dodend als daarnaast geen playspace tijd is, waarin je de geniale gekte kan ontvouwen, kaderloos.

Trucjes zijn niet slecht, zei mijn gesprekspartner. En ik liet dat even bezinken. Weer zei ze de bekende woorden: "Dat is talent" Ik moest denken aan Kyteman in het programma 24 uur met. Daarin zei hij: "Ik pingel maar wat" en Wilfried antwoordde: "Je hebt godverdomme het beste album van het afgelopen jaar gemaakt." Kyteman lachte. Ik begrijp hem. Ik begrijp hem zo goed. Omdat het altijd zal voelen alsof je maar wat doet. Dat ze er op een dag achter komen dat je helemaal niks kan en de boel voor de gek houdt.

Ook al staan er boeken en bundels op mijn naam, heb ik me in menig literaire kring begeven, opgetreden, heb ik enkel louterende recensies ontvangen. Elk woord is een nieuwe geboorte. Stiekem kots ik erop. Omdat ik een trucje doe. Een kunstje. En het najuist gaat om wat zich daarbuiten afspeelt.

Het is dat spanningsveld van - de vernieuwing die bindingsangst is- het trucje dat misschien wel gewoon talent is-, dat ik aan het onderzoeken ben. Waar sta ik ten opzichte van de wereld? Ik kies voor authenticiteit in elke cel. Nooit zal ik mijn idealen verloochenen voor zoiets als roem en erkenning. Anderzijds ben ik eerlijk genoeg om toe te geven dat het mijn ego streelt, om aan de chicste diners met de Nederlands - Vlaamse literaire elite te zitten. Dat ik er op kick als ze stil vallen om naar me te luisteren. Zwijgen als ik het podium betreed, en luid applaudisseren. Ze aaien mijn ziel als ze me aanklampen na afloop om hun emoties te delen. Elke goede recensie is een pleister op nooit geheelde wonden.

Aan de andere kant is het oppassen geblazen dat ik geen typetje wordt van mezelf. Ik heb vele aspecten die allemaal iets van elkaar hebben. Ik ben conceptueel aangelegd. Er hoeft geen vervlakking op te treden. De alter ego's versterken elkaar en inspireren.

Het is altijd weer de authenticiteit die belangrijk is. In alles wat ik doe wil ik echt zijn en eerlijk. Naakt en open mijn ziel op een schaaltje tonen, geserveerd met wat doperwten, afhankelijk van het seizoen. Zolang ik dat blijf doen hoef ik niet te kotsen, want de ziel is dagvers. Hooguit word ik misselijk van een overdosis zoete snoepjes en schouderklopjes. Soms van de honger als het kader zich nog niet wil tonen. Dan is het wachten op de tijdsgeest die veranderd, of totdat ik een strik om de creatie heen doe. Zodat men ziet: Hee dat is iets. Laten we het uitpakken.

Ach ja. De zondag. Hij is bijna weggetikt en dan is het maandag. Dan zullen er nieuwe dingen ontstaan, dit keer niet vanuit vernieuwingsdrang die eigenlijk bindingsangst is. Het zal eerder een terugkeren zijn naar datgene wat ik doe. Naar het handschrift wat ik heb. Ik heb de vitrinekast al uitgeboend en dan zal ik de geschreven letters op het gekartelde papier erin zetten, als trofee.
Is weer eens wat anders dan een kotsbakje.

Inspiration never dies

2010-10-02T13:16:00.001+02:00

Michael Scott from The Office us zei het al: "I will just start another paper company, and another one and another one."

Hij was zijn eigen papierbedrijf gestart nadat het hoofdkantoor een vertegenwoordiger in het bedrijf had geplaatst.

Hierin ligt de kracht. De combinatie van kennis, vaardigheden en handelen die hem competent maakt als ondernemer. Met een duidelijke x-factor: passie!

Schrijf geen ondernemingsplan, lieve mensen. Na hier jaren in gedrild te zijn, met de overtuiging dat mijn bedrijf zou beginnen bij een gedegen plan, heb ik het los gelaten. Mijn administratie gaat elk kwartaal naar de accountant. Lees: stapels papieren die ik overal vandaan pluk en in een envelop stop, net voor de deadline.

Innovatie komt van binnenuit. Als we willen groeien boven ons eigen voorstellingsvermogen, moeten we ook de kaders die we zelf neerzetten, weggummen. We plannen alles in organisaties. Conceptplannen, uitvoeringsplanningen en ga zo maar door. Er is ruimte nodig voor het onverwachte. Voor een kantoor binnenlopen en even subsidie of een potje regelen. Fuck de papiermolen en bureaucratie.

Ik probeer de administratieve rompslomp in mijn onderneming tot een minimum te reduceren. Wil mijn creativiteit niet laten smoren door BTW, facturen en omzetbelasting. Dat laat ik de experts uitzoeken.

Ik heb gezien in organisaties, overheden en bedrijven hoe het ten onder gaat aan deze dingen. Natuurlijk moet je je zaakjes op orde hebben, maar er zijn zoveel andere manieren waarop dat kan. Maak ruimte voor ontmoeting, voor ontspanning, voor intermenselijk contact. Future Centers zijn hier een geweldig voorbeeld van.

Het is tijd voor creativiteit en innovatie. Dit zijn toverwoorden die maken dat we nieuwe oplossingen creëren voor een nieuwe samenleving. Er is een enorme behoefte aan alternatieven. Aan manieren waarop we de samenleving kunnen binden. Om de kloof tussen bevolkingsgroepen en tegenstellingen te overbruggen. De oplossing is hier. Het ligt voor onze neus.

De tegenstellingen in de samenleving zijn een afspiegeling van de tegenstellingen in onszelf en onze onderneming. Als we de eenheid ervaren in onszelf, komt dit tot uiting in alles om ons heen.

Laten we niet verzanden in een negatieve teneur omtrent de wereld waarin we leven. Er is visie. Er zit zoveel talent in elk mens. In elke bewoner van deze aarde.

Als het even niet gaat zoals we willen, dan beginnen we toch gewoon een nieuw initiatief, en nog een, en nog een. Onze individuele en collectieve kracht ligt in onze passie. In datgene wat we het liefste doen. In ons vermogen te vernieuwen, onze broek af te kloppen en weer op te staan. Hierbij moeten we onze hand uitsteken naar degene die even niet zien wat er gloort aan de horizon. Deel je inspiratie wanneer en waar je kan.

Het Systeem van Echt

2010-10-01T22:57:00.002+02:00

Terwijl we druk bezig zijn om ons werk te uploaden in deze blog, een paar overpeinzingen die ik u niet wil onthouden.

Zo werd het duidelijk vandaag dat de mens wederom een interessant wezen is. Het rijdt in voertuigen over de weg. Stopt voor een rood licht. Rijdt door bij groen. En blijft ook daadwerkelijk op die weg rijden. Mocht de mens er afrijden, dan komt er een ander voertuig, met nog meer licht, tevens met geluid die het voertuig weer de weg opstuurt. Al dan niet een reparatievoertuig stuurt.

en dan denk ik WTF????
Zijn ze nou helemaal gek geworden? Hoezo op een weg rijden, hoezo alleen op asfalt, hoe zo niet apenkooiend via het stoplicht, naar het reclamebord op de daken slingeren. Al jumpend de weg verder gaan. Graag wil ik de suggestie doen om voortaan apenkooiend verder te gaan.

Wat ik nog minder snap is dat zoveel mensen 'de realiteit' lijken te accepteren als waar, en zich daarnaar voegen. Het lijkt wel alsof we enkel aangeleerde systemen adopteren, ons deze zogenaamd eigen maken. Net zolang tot we denken dat we het zelf willen, dat wij op de weg willen rijden, in het gareel.

Vandaag was zo'n systeemdag. Waar ik het overal op zag duiken. Hoe menselijk gedrag zelden authentiek is, vaak ontstaan door vorming en karakter. Zonder in de nature- nurture discussie te duiken, vraag ik me af: wie en wat is nog authentiek?

We scheppen constant beelden en systemen. Door ons sociaal gedrag, zelfs onze eigen gedachtes zijn vaak simpel een gevolg van onbewuste conditionering. We scheppen beelden van onszelf op hyves, op facebook, op ons werk, in onze lichaamstaal. Alles verraad wat we over onszelf en de ander denken.

Vaak zijn dit een soort hologrammen, afdrukken en impressies van wat we denken te zien, horen en voelen. Zo heb ik ervaren dat het menselijk contact vaak een aftasten is van image. Welk beeld heeft iemand van je, en hoe projecteert diegene dat? Hoe kennen mensen je? Als het kind dat je was? Als de volwassene? De professional, de collega? Wie kijkt er echt?

Om dit te doorbreken is er een leuk trucje. Het heet: in de ogen kijken. Dan kan je echt kijken. Echt voelen. In plaats van af te gaan hoe groot het huis is wat iemand heeft, hoeveel geld op de bank, op wat voor beroep iemand heeft, welke prestaties die geleverd heeft, wat er op zijn cv staat. Dat is allemaal niet wie iemand is.

Zelf ben ik allergisch geworden voor mensen die afkomen op mij als schrijver of kunstenaar. Hoe meer interviews er verschijnen, hoe vaker ik op tv kom, hoe meer artikelen en boeken ik publiceer, hoe meer het 'starfucken' op komt.

Mensen die je al jaren niet gesproken hebt, die opeens contact zoeken en vertellen hoe leuk ze het vinden wat je doet, is leuk. Mensen die opeens de behoefte voelen je af te zeiken en hun jaloezie te projecteren is minder... Gek genoeg komt dit niet van ver, maar van de mensen om me heen. Beiden kan ik niet persoonlijk opnemen.

Nu is dit een dynamiek, systeem wat een keer in de zoveel tijd opduikt. Nederland is over het algemeen een land van doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. En je hoofd niet boven het maaiveld uitsteken. Fuck Nederland.

De tijd dat ik een stil meisje was, is allang niet meer. Bescheiden nog een beetje misschien, maar dat gaat er nog wel uit. Al heb ik een grote bek dan nog ben ik bescheiden. Ik geil niet op mijn eigen ego en doe geen dingen vanuit het idee van roem of fame. Ik heb de grootste interviews, deals, reizen, optredens en opdrachten afgeslagen. Omdat het simpelweg niet goed voelde, door verschillende redenen. Het vraagt heel wat management om alles in goede banen te leiden. Achter de voorkant gaat een hele machine schuil die alles regelt.

Ik ben niet mijn prestaties. Ik ben niet het aantal pageviews, het aantal facebook of twitter vrienden, mijn oplage. Ik ben mijn diploma's niet. Die kunnen me gestolen worden. Een papiertje waarop staat hoe goed je in t systeem gedrild bent. Fuck it. Ik ben ook niet het aantal boeken wat ik schreef, dat ik met 1 druk op de knop meer viewers heb dan het 8 uur nos journaal. Dat mijn werk vertaald is in 5 talen. Dat ik de wereld over reis voor mijn werk, ervoor betaald krijg naar alle continenten te gaan.

Het doet er namelijk niet toe. Het is eerder opgefokt, misleidend en verkloot menselijk contact. Meer nog dan dat mensen me naar beneden trappen wil ik vrienden die naast me staan. Meer nog dan dat mensen naar me op kijken, wil ik vrienden die naast me staan. Meer nog dan herkend worden op straat wil ik anoniem slenteren.

Ik wil alleen in je ogen kijken. Heel mijn werk gaat niet om mij, het gaat om de boodschap, om de visie. Over samen leven. Over gelukkig zijn. Over in passie leven en je 'ding' doen.

Ik zou alle roem zo opgeven. Ik hoef het niet. Het is een gevolg van wat ik doe. Van wat ik belangrijk vind om te doen. Daarom neem ik het erbij. Dan is de hatemail en afgezeken worden in de media een klein detail. Het zijn vaak projecties van anderen. Omdat ik de stoplichten omzaag, en het asfalt omleg en dan is de weg zogenaamd verdwenen. Wie moet je verwijten dat de weg verdwenen is? De wegomlegger. Maar er is zelf de keus om te gaan apenkooien of niet.

Er is ook de lieve mail die verteld over: je hebt mijn leven gered. Dat is mooi, maar er is niemand anders te danken voor het feit dat je voor geluk kiest, dan jezelf.

Een image is iets vreemds. Het is eenzijdig. Eendimensionaal. Het beeld wat geschetst wordt is niet wie je ziet als je elkaar in de ogen kijkt.

Er is een heel mooi systeem wat we kunnen adopteren. Het gaat buiten de regels, uit het hoofd naar je gevoel. Het heet het systeem van echt. Echt contact, echte interactie doet iets bijzonders. Het is direct, snel en effectief. Het heft alle paringsdansen en rituelen en op en gaat naar de kern.

Vandaag is de dag van het systeem van Echt. En morgen ook. En overmorgen ook. Altijd.

Als ik groot ben

2010-10-01T12:27:00.003+02:00

Later als ik groot ben
Ga ik vliegen zonder vleugels
Kan ik schrijven zonder pen
Drinken zonder slikken
Hard lopen zonder ren

Later als ik groot ben
Kan ik dan ijsjes eten
Spelen in het grote park
Met vrienden lekker keten

Later als ik groot ben

Wil ik sterven in zijn schoot
Wil ik nu verlaten
Waarom ben ik al groot?

Embryo

2010-09-30T12:16:00.000+02:00

Ben als

een embryo in sterk water

week
prematuur

je mag me niet schudden

sluit je ogen

kus me

teder

zacht
kus me

Soms kan je beter even wachten

2010-09-29T20:58:00.000+02:00

Soms.
Heel soms.
Kan je beter even wachten.

Totdat de regen is gaan liggen, de storm echt is aangezet, om dan pas als iedereen luistert:
wind te zijn. Een briesje dat bijna achteloos maar o zo doordacht iets aait.
Zoals de wind een hond waait. Zoals warme laarzen en de sneeuw, de kraaltjes aan de rand die tegen elkaar tikken.
Dan laten we geluid na, geen afdrukken. Klanken nestelen zich in je hersenpan, blijven als een echo bestaan. Laten we storm maken en dan genadeloos hard zingen
zodat ook de oceaan het hoort.
Vissen naar boven springen en vogels duiken.

Soms.
Heel soms.
Kan je beter even wachten.
Totdat vissen uitgezwommen zijn en vogels het wapperen moe. De regen gaat bijna liggen. Laten we samen storm maken en dan genadeloos hard zingen
zodat je het ook zelf hoort.

Prinsessen Bellen Niet

2010-09-29T20:21:00.000+02:00

De bel gaat en ik doe niet open.
Ik hoor een tring. Hij ringt.
Mijn telefoon gaat en ik laat hem lopen.
Omdat altijd voorbij is.

Het was niet onverwacht of een schok, gewoon zoals het altijd was.
Mijn staat van doen, dan. Hoe ik lachte om dezelfde grappen.
Het haar uit je gezicht blies.

Jij altijd met bloemen. Zonnebloemen omdat jij dacht dat ik die mooi vond.
en ik die dat niet ontkende.

Hoe ik met een oogopslag wist wat je dacht, je lippen kon proeven. We niet meer praatten
dat was niet nodig zei je.

Dat ik was als was in je handen Terwijl ik je wilde bezitten.
Je berijden, jouw wilde zijn.

Hoe ik je druiven voerde,als een femme fatale.
Dat ik het sap van je kin likte.

Hoe dit altijd kon zijn.

Dat ik was wat jij wilde dat ik was. Spanning, gevaar en een tikje kinky.
En ik was als was in je handen.

Hoe ik mezelf zag
Door jouw ogen
En ik iets was wat ik niet ben.
Wat ik kan zijn, om te spelen, voor even.
Voor de kick
niet voor altijd.

Hoe ik tijdens het vrijen deed wat we altijd doen
Wat leuk was
wat hoorde.

En nu je dan belt neem ik niet op.
Ik laat je lopen. Over en uit.

Omdat sprookjes niet praten van druiven en stilte.
Die vertellen niet van zonnebloemen als ze rozen ruiken.
Nog nooit een likkende tong gelezen.

”Your wish was my command”, zei de prinses in het keurslijf

Vandaag is de dag hoe ik van altijd, vroeger maakte

Oerdansend Parasietje

2010-09-29T12:14:00.000+02:00

Een klimop rijend op een boom
geen begin en einde meer
het weet niet meer
waar zijn
krioelende takken
eindigen
de klimop is de stam
met zijn takken en bladeren
wij bladgroenkorrels zijn een
net als de zon en de maan
die ons doen groeien, bloeien

Scherp zacht

2010-09-28T12:15:00.000+02:00

Benen van staal
ijzerhard van glas
kneuzingen en botten
en zalf en muziek
ritmiek
warmte en wijn en moe
licht binnen van de lamp
buiten donker en koud
een bol van goud

Meneer Toets

2010-09-27T12:14:00.000+02:00

Mijn toetsenbord en ik
Het is niet meer wat het was

Ik typ en verwacht gehoord te worden
Dit bleek niet bekend
bij mijn trouwe vriend meneer Toets

Als u maar weet dat we alles hebben geprobeerd
We hebben alles geïnvesteerd
om onze relatie op de rails te krijgen

Rebirthing, bonding, psychotherapie
Met zachte hand
en
mishandeling

We've been there all

Vandaag heb ik besloten mijn onbetrouwbare vriend
per direct te verlaten
Met een briefje op de enter
" ik ben sigaretten halen "

St. Snoep Het glazuur van je tanden

2010-09-26T16:19:00.000+02:00

Wat gebeurt er als ik paardenbloempluisjes blaas?
Komt er liefdeslucht in alle woorden
of ontploft het als knetterkauwgom in je mond

Als de fireballs te heet waren en de kaneelsmaak teveel werd
spuugde je het gewoon uit.

Ik ben een zoet dropje waar je op kan zuigen.
In het verkeerde zakje beland waar met koeienletters:
zout op staat.

Zoiets als een kartonnen auto in een decor van nijntje
waarvan men doet dat het een racewagen is.

Ben een megafoon. Schreeuw mijn longen hees.
Toeter op mijn fietsbel door verlaten straten.
Weet je dat ik eigenlijk blazen bel?

Dat al lijken de bergen zich op te maken
voor een voettocht naar het noorden,
ik in het oosten woon.

Het is de echo die weerkaatst
Het beeld vervormt.
Ik ben hier. Blijf hier schapen kijken.
Haak af en toe nieuwe paardenbloemen
voor in de wei.
Schets wat lupines die bij nacht verschieten
en regenboog vonken achterlaten.

Weet je dat ik liedjes zing in mijn hoofd
als je niet kunt slapen.

Er was eens een vlinder die vloog in een lentelucht
en de wereld ontplofte.
Er waren raketten die naar de maan vlogen
en er was 1 iemand die op een knopje drukte.

Ik ben geen rakettenbouwer. Werk niet in een snoepfabriek. Heb de natuur niet uitgevonden.
Misschien dat ik door te blazen op knopjes druk.
Er zich een big bang ontvouwt wanneer ik harmonische klanken zing.

Misschien is het een nieuwe klank die je nog niet kende, die alles overhoop doet gooien.
Misschien ontdek je nieuwe kleuren, maak ik je doof?
Denk dan aan groene kikkersnoepjes of zoete banaantjes
terwijl je hete peper eet.

Wat gebeurt er als ik paardenbloempluisjes blaas?
Komt er liefdeslucht in alle woorden
of ontploft het als knetterkauwgom in je mond?

26-09-2010

Eetbaar

2010-09-26T12:13:00.000+02:00

Hier vandaag geen sneeuw
Ik at snel het koude voer
Nu is mijn buik vol

Breekbaar steen

2010-09-25T12:13:00.000+02:00

hoewel men dacht dat ik van steen was
blijkt dat niet zo te zijn

ze keken ervan op
toen ik brak

niet in duizend stukken of gruzelementen
ik spoot als een fontein
miljoenen korrels
uitgewaaid

ik geloof dat ze nu wel begrijpen
dat zelfs het hardste steen te breken is

hun luchtwegen versteend
door gebroken stof

zing, dans, vrij

2010-09-24T12:12:00.000+02:00

zullen we zingen op je stem
van de drank

zullen we zingen op mijn lippen
zingende liefde vieren

zullen we dansen tot in de nacht
tot de klokken luiden

zullen we dansen jij en ik
dansende liefde vieren

zullen we vrijen op de dekens
in het gras

zullen we vrijen en genieten
vrijend liefde vieren

Bankie

2010-09-22T16:15:00.001+02:00

zitte met de hondje op de bankje
rijden met de fietse naar de bankje
flappies in de machientje

schreeuwende kinderen in de tuintje
schreeuwende kinderen slaan elkaar de hersens in,
in de tuintje

de tijger basht een kikkie.
Ik neem nog een koekie,

geniet van de zonnetje,
want het leven is zo chillie billie

Jij....o jij....jij

2010-09-22T15:00:00.000+02:00

Jij..
mijn telepathische sensor
o jij
mijn irritator
o jij
jij.....
jij mijn inspirator
o jij
knor knor

De ogen gesloten

2010-09-21T12:09:00.003+02:00

Ik aai je wang
voel je hand
blaas je nek
met mijn handen op mijn rug
de ogen gesloten
kus ik je lippen
streel ik je huid
zijn we samen en je komt er voor uit

Muziekuitwerpselen

2010-09-21T12:08:00.003+02:00

muziek in mijn hoofd
speelt me blij
vrolijk drukt de stemming
in mijn buik
laxeermiddel voor het spook

la la la
ik kan zingen keihard zingen
en schreeuw het uit
alles spuw ik uit

opgevuld door klanken,zinnen en een stem
aardbeien in mijn mond
muziek in mijn lijf

Bernie

2010-09-21T12:08:00.001+02:00

Het was niet dat hij niet wilde voelen. Integendeel. Alles zou hij er voor geven haar te voelen. Als een clown hield hij zichzelf voor de gek. Wie was er altijd al de bangste geweest van de klas? Nooit mee de touwen in geklommen? De lust van een jonge puber, stiekem rokend in het fietsenhok, was hem vreemd. Nee, Bernie was geen held. Angstig bloedgeroep weerkaatste tegen de muren van een kelder. Zijn eigen kille kelder. Onderaan in een metershoog gat, in het zwarte donker zocht Bernie rillend naar een hoekje om weg te kruipen. Nee, zelfs dit was hem niet gegund. Waarom moest uitgerekend zijn kelder rond zijn?

Miertje

2010-09-21T12:07:00.001+02:00

Als ik nu een miertje was zou ik verdwalen

geen wijn

2010-09-21T12:06:00.005+02:00

'vanavond geen wijn voor jou, dame'

ik geloof dat hij me niet kent...nog niet

Melk

2010-09-21T12:06:00.003+02:00

Stem uit een box
Bruine koeien op een pak
Plastic kop
Laagje bruine melk
Wallen onder de ogen
De mijne ja
En alleen
Heel alleen

Anton

2010-09-21T12:05:00.001+02:00

Ze hebben hem altijd gezegd: Anton, het zijn de kleren die je man maken.
Dagelijks schreef hij de zin op zijn oude lei. Hij wist dat het heel belangrijk moest zijn, anders wreven zijn ouders hem dit toch niet zo hardhandig in? Alhoewel Anton eerst te jong was om het te begrijpen, ontcijferde hij na verloop van tijd de woorden, en daarna de zin. Wat was hij trots geweest die dag. Het zijn de kleren die je man maken. Hij hoopte stiekem deze zin ooit nog op een tegeltje te vinden, verborgen onder oude troep op een kraam van een rommelmarkt.

Smakelijk

2010-09-21T12:04:00.000+02:00

‘Smakelijk’hoorde ik hem brommen . Ik ervaarde het geluid van rauwe tongen in oude monden gevuld met versleten kiezen. Hoe kan ik de mieren, de talloze mieren nu eens voor altijd laten voelen dat ik niet van smakken gediend ben en dus ook niet worden wil? Moet ik mijn doorzichtige rubberen zolen laten spreken? Welke mier peutert de gebroken lijkjes dan eenmaal uit het grove relief? Ik aanvaard mijn Lijdensweg opdat ik Chesus Christus kan beschouwen als mijn volgeling. De man is reeds al gestorven, de wanhoop besluipt mijn darmen. Doof. Dat is de uitweg uit de hel van het eeuwige gesmak. Ik offer mij op en word een Martelaar van mijn eigen neurose.

www.lievebeer.com

Roze Konijnen Haifs

2010-08-03T21:37:00.000+02:00

Blog van Roze Konijn op Haifs
http://mirrirocks.hyves.nl/blog/

Blog 2007-2010

2010-08-03T21:36:00.000+02:00

St. Snoep Het glazuur van je tanden.

Wat gebeurt er als ik paardenbloempluisjes blaas?
Komt er liefdeslucht in alle woorden
of ontploft het als knetterkauwgom in je mond

Als de fireballs te heet waren en de kaneelsmaak teveel werd
spuugde je het gewoon uit.

Ik ben een zoet dropje waar je op kan zuigen.
In het verkeerde zakje beland waar met koeienletters:
zout op staat.

Zoiets als een kartonnen auto in een decor van nijntje
waarvan men doet dat het een racewagen is.

Ben een megafoon. Schreeuw mijn longen hees.
Toeter op mijn fietsbel door verlaten straten.
Weet je dat ik eigenlijk blazen bel?

Dat al lijken de bergen zich op te maken
voor een voettocht naar het noorden,
ik in het oosten woon.

Het is de echo die weerkaatst
Het beeld vervormt.
Ik ben hier. Blijf hier schapen kijken.
Haak af en toe nieuwe paardenbloemen
voor in de wei.
Schets wat lupines die bij nacht verschieten
en regenboog vonken achterlaten.

Weet je dat ik liedjes zing in mijn hoofd
als je niet kunt slapen.

Er was eens een vlinder die vloog in een lentelucht
en de wereld ontplofte.
Er waren raketten die naar de maan vlogen
en er was 1 iemand die op een knopje drukte.

Ik ben geen rakettenbouwer. Werk niet in een snoepfabriek. Heb de natuur niet uitgevonden.
Misschien dat ik door te blazen op knopjes druk.
Er zich een big bang ontvouwt wanneer ik harmonische klanken zing.

Misschien is het een nieuwe klank die je nog niet kende, die alles overhoop doet gooien.
Misschien ontdek je nieuwe kleuren, maak ik je doof?
Denk dan aan groene kikkersnoepjes of zoete banaantjes
terwijl je hete peper eet.

Wat gebeurt er als ik paardenbloempluisjes blaas?
Komt er liefdeslucht in alle woorden
of ontploft het als knetterkauwgom in je mond?

---------------------------------------
later wil ik vakantie worden.

uren dralen door lege straten
en het strand bewonen met kinderen aan de hand.

als later nu zou zijn,
zou ik niet doen aan wekkers,
aan de dingen die zo vanzelfsprekend zijn,
als huis en boom.

ik zou wel ergens wonen
in een huis vol met al mijn kleuren,
fel roze op de muur,
paarse kozijnen
en knuffels overal.
het zou een paleis zijn
waarin ik zou dwalen.

ik zou niet weten wat werk is,
of 9 tot 5,
een agenda zou een kleurboek zijn.

het zou aan komen waaien
we hoeven nergens om heen te draaien,
te kijken naar de mensheid die boodschappen doet
op zaterdag,
naar verstikkende systemen van huisvrouwen
met hun winkelwagens.

ik zou overal heen reizen
verlaten straten beschrijven
in new york
en de drukte in shanghai.

ik reis de bloesem achterna,
en zou elke boom bevoelen
op elk continent.

de zee in duiken,
schaatsen op het ijs,
een ijsbeer aaien.

later zou ik vakantie zijn.
heel de dag trampoline springen
en een kat zijn in het gordijn.

als we dan van keus, naar keus rollen
zou ik grappen en grollen,
omdat het altijd vakantie is,
als we maar willen.

buiten de klok durven te leven,
zo kan ik de hele dag slapen,
en nog reis ik de wereld rond.

ik zou de hele dag kunnen bellen
met mensen, een manager kunnen nemen
maar er is een uitvinding gedaan,
die vakantie snapt,
het heet voicemail
en mail beantwoorden wanneer je wilt.

het heet: de wereld lekker laten.
ze schrijven wat ze willen,
dat is omdat de media geen vakantie kent,
die kennen komkommertijd
en schrijven dan venijnige stukjes over
hoe drama voor altijd drama blijft,

die kennen de wijdsheid niet
van voorbij de zorgen
gewoon jezelf zijn.
van vertrouwen
en de boel gewoon eens de boel laten.

als later als,
mooier, en fantastischer dan nu kan zijn
zal ik alvast je ontslag brief schrijven?

doe er je mooiste tekening bij,
met de groetjes
de toedels en tot ziens.

het leven is te mooi
om te proppen in de uren,
het is te geweldig
om voorbij te laten gaan
omdat dingen nou eenmaal zo tikken.

als later nu is,
alles wat je wilt worden
geen droom meer is maar realiteit,
dan moeten de dromen groter
dan dat ik me kan bedenken

kan ik me enkel overgeven
aan de grootsheid van het bestaan.
aan het wonder van wakker worden
en weer slapen gaan.

er ligt nog meer te wachten
wijsheid komt met de jaren
en die neemt de liefde mee.

ik wil nog rimpelig worden
grijze haren tellen
op het kale hoofd van mijn geliefde.

ik moet nog de oceaan bezingen
en nog honderd duizend dingen
waarvan ik het bestaan niet ken.

Dan zou vakantie simpelweg
de vrijheid zijn.
Bij mij informeren hoe dat toch is gegaan,
van 24/7 workaholic naar kat,
in gordijnen klimmen.

ik zou vertellen over de stilte
in elk levend ding
over hyperactieve dromeraars
en schakeraars, over html bouweraars
over de ziel die ademhaalt.

hoe het spelen zijn intrede deed,
de doelloosheid won
er niets is te winnen
als alles al bestaat.

op een dag gaat het dan vanzelf
er komen lege dagen
die zich ontvouwen met bloemen in de tuin
tekenen op het behang
springen, zoenen en leuke dingen doen.

dat is het geheim van
later wil ik vakantie
naar gordijnkat
zijn

www.lievebeer.com

17-9-2010

Als je niet gebonden bent
Aan je innerlijke wand
Met kauwgom en weerhaakjes
Klittenband
Laat dan los

17-3-2010
De ov bliep bliep en water geven

Er was is een kaartje. en een meisje kreeg dat kaartje. Er moest een foto op. Eentje met haar gezicht in een rechthoekige vorm.

Dus dat kaartje kwam er. Moest ze halen op het postkantoor. Dat ging met formulieren en identiteitsbewijs. Met dat kaartje mocht ze reizen met de trein en de bus en de tram als ze zin had. Het is een leuk kaartje.

Toen opeens heeel veeeel later. Op een dag kwam er een brief dat het kaartje niet meer in de trein en de tram en de bus mocht.
Het was een bliep bliep kaartje geworden. De bliep bliep moest ergens op een plek worden geactiveerd door een bliep bliep machine. Die was niet in de buurt van het meisje.

Waar het meisje woonde waren geen bliep bliep apparaten. Daar waren bomen en eekhoorns.
Dus het meisje ging naar de bliep bliep machine met de trein en het nieuwe kaartje. Die zei bliep bliep als je het voor een pilaar hield.

Wat een hoop bliep en kaartje. Nou er werd wat afgebliept met verschillende machines en apparaten in de grote stad, op het kleine station door het meisje. bliep de trein in, bliep de trein uit.

Het meest handig is het bliep bliep kaartje nog om het fietslichtje uit te drukken.

En de mensen hadden allemaal zo'n haast. Ze moesten de trein halen, bellen met iemand aan de andere kant van de belmachine, de krant lezen. (waar geeneens een kleurplaat in stond) Als eerste in de trein stappen. Rennen langs elkaar. Nog meer belllen. Smsen en vooral nog een keer bellen. Niet over van heee wat ben je lief. Maar vooral over hoe laat en wat dan eten. Het was net alsof mensen elkaar helemaal niet leuk vinden eigenlijk. en dan verstoppen achter de krant (zonder kleurplaat) en de belmachine. en alles door het hoofd. over werk en zorgen. wat een hoop dingen in het hoofd van mensen. die moeten ook een bliep. een uitcheckbliep. en een bliep die ff een break geeft.

toen droomde het meisje dat alle auto's weg waren en je over de snelweg kon fietsen, dat alles dan veel dichterbij zou zijn als je zo zoef zoef kon reizen. en dat als je dan lang wandelde en het spoor volgde ook overal kon komen. want de kleine fiets had een ketting en die was een beetje ja, olieloos. stroef ofzo. dus die wilde springen, de ketting en toen ging die eraf. maar het meisje had een trucje en legde hem er weer op. en zo een paar keer. eigenlijk was de fiets net een plant, die moet je ook af en toe water geven. de ketting dus ook. bliep bliep. daar is t kaartje wel fijn voor. om t knopje van t fiets lichtje uit en aan te doen. zo van duw en klik.

dus. als je bliept en gewoon water geeft aan je fiets, flowt t lekker.

1-3-2010
In de vriezer waar de ijsjes wonen

Als ze denken dat je gek bent geworden,
Weet dan dat het goed is, dat het eindelijk goed gaat.,
dat het zo hoort te voelen, dat alles verdwijnt, dat de tijd en de letters door elkaar spelen,
dat de randen lijken op te lossen in doorzichtig wit,
dat uiteenvalt in alle kleuren,
in nieuwe die je nog nooit gezien dacht te hebben,
die je herkent, van iets, van ergens,
van het grote nergens.

als je denkt te zwemmen zonder bandjes,
zonder te verdrinken
en vliegt zonder vleugels op de grond.
Weet dat het goed is,
en gaat zoals het moet. Dat het allemaal echt is en net zo waar als een lantaarnpaal die sterk in je ogen schijnt. Net zoals je achterlicht knipperlicht. Op batterijen.
dat je niet op batterijen loopt en leeft van de liefde,
Is alleen maar fijn en helemaal zoals het gaan moet.
het is gewoon de weg die zich ontspint,
zo uit het heelal in de kamer,
niet eens de sterren die neerdalen, maar de stofjes,
die opeens alles zijn.

Als alles lijkt te botsen,
en je vast zit in een stoel.
een kalendervakje,
de wekker en de klok op tv,
de deur open gaat zonder iets met een klink,.
je opeens de stenen in de muur voelt,
Terwijl je in de bank verdwijnt,
weet dan dat het allemaal oke is.

als het geluid zeer doet aan je oren,
en het licht voelt als speldenprikken,
je kleren hard voelen, als een spijkerbed,
weet dan dat je gewoon smelt,
als ijskoningin, de stromende liefde bent,
van ijslollies die door de kraan stromen,
uit de douche zo op je huid,
slokt het alle plussen en minnen
en geladenheid op. Het brengt het nieuwe,
het lieve frisse.

Zoals je eigenlijk op een dambord,
Lekker danst en zweeft, terwijl de rest allemaal zetten doet,
die ze denken te moeten zetten. Altijd dezelfde.
Het is niet de kunst om te rekenen met getallen en met nummers,
het is de lol van de oneindigheid,
die van zich laat horen.
van de koning en de toren,
die babies maken,
die kirren en alle kleuren zien
en niet weten wat de vakjes zijn.
het is niet erg, als je niet weet wanneer je beurt is,
of dat je alleen 1 keer links en dan twee vooruit mag,
want de vakjes smelten over het bord heen.
dan blijkt het veld opeens rond te zijn,
en nog zoveel meer.
ook nummers zijn poëzie,
je kan je eigen sommen maken,
met antwoorden die nog niemand bedacht,
want als het maar klopt, voor jou. over de vakken heen.
ik ben een nieuwe vraag bedenker,
ik teken de antwoorden er zelf bij,

als ze denken dat je gek bent geworden,
klopt het helemaal,
je ligt helemaal goed, jezelf te zijn.
er is geen lijstje meer, met vakjes,
of vragen die zes keer terug komen,
in een andere vorm,
alsof je niet door zou hebben,
dat ze hetzelfde vragen vanuit een andere kant.
de toren weet niet dat je een baby bent van de koning
en de koningin die zich even verveelde,
toen ze aan het wachten waren op de volgende zet.
als je ervoor zorgt dat het paard je vangt,
kom je langs de kant te staan,
en kan je paardje rijden van de tafel af,
zo de vloer op, de kamer in,
misschien zie je wel het hondje lopen,
en lift je even mee.
als je dan het tapijt voelt kriebelen en je niest,
Weet dat het goed is,
dat het pigment een beetje sterk is,
en dat je zo weg kan lopen,
als je luistert hoor je de andere babies roepen,
van de huizen ernaast,
die allemaal denken dat ze af zijn,
maar jij weet dat je gewoon hondje kan rijden,
en ijsjes uit de diepvries kan eten,
en als je dan de deur hebt gevonden naar buiten toe,
en iedereen zoekt naar waar de baby pion is,
en je ziet je mama en papa stiekem lachen en in elkaars hand knijpen,
Omdat jij de deur wist te vinden,
en lekker ijsjes eet,
adem dan de frisse lucht in, en bel samen met hondje,
aan bij de buren.
dan kan je naar binnen sluipen,
Of als een prinses naar binnen dansen,
en als je veel lawaai maakt, en harde liedjes zingt,
dan horen de pionnen daar op tafel,
dat de vrijheid lonkt,
en er valt er een van het bord,
en zo zie je elkaar in elkaars ogen.

als het lijkt alsof je gek bent geworden,
weet dan dat het goed is.
dat het klopt,
zo kan je deur langs deur,
en een plekje zoeken om een feest te maken,
in de vriezer waar de ijsjes zijn.
de borden worden ontregeld,
en het spel gaat niet meer zoals het ging.
dan komen de pionnen vanzelf kijken
Naar het feestkabaal.
en dan lachen jullie krom
van de tijd dat 1 en 1 twee was,
en dat het nu limonade is.

6-2-2010

We schrijven de pijn weg. Met de letters die als zalf zijn,
als zalf op de wonden, die dicht zijn, en rood littekenweefsel spelen. Komen opzetten, als een ode aan het bestaan, alsof ze de ervaring willen eren, van het hier zijn, het mens zijn,
het zijn trofeeën , niet uit verheerlijking van pijn, of omdat lijden moet,
Maar omdat er ook passie is, liefde, eenheid die zingt in al zijn kleuren,
dus ook in het eren van de wonden die we meedragen, die amuletten zijn, die ons voorspoed brengen, omdat we weten, dat het niet is wat we zijn, maar een ervaring die we opdoen in heelheid, volledigheid van zijn. Dat is het wonder van mens zijn, van mij zijn, schreef ze terwijl ze in bed lag met dikke koorts en een halve hernia. De wereld zag er anders uit, hij was geler, en ze zag de pijnplekken om haar aura dansen. De intense pijn van het menselijke lichaam, zo tegen flauw vallen aan, het lijf dat zichzelf in slaap wil brengen omdat het zenuwstelsel het niet aankan, teveel prikkels in een klein moment, een kort moment, dat eeuwig duurt, omdat we voorbij de tijd gaan, voorbij de tijd reizen, en we enkel kunnen vermoeden wat een uur betekend in een oneindigheid aan zijn, daar voorbij, spelend met concepten die een menselijk hoofd niet kan bevatten, maar die we kunnen aanraken als ons hart zich ontvouwt in het moment van samenzijn, als een aan ronde tafel waar de mensen op dansen en niet stijf aan zetten in hun zwarte grote mensen pakken, we spelen en we delen, we dansen de tango en denken rood witte stippen, in ons aura, zo zien we de kleine mensen door de kamer dansen, alsof ze ver weg dansen, verkleind perspectief maar dan dichtbij, en ze echoën en dansen elk hun eigen dans nadat ze de stappen hebben gezet, ze kopiëren zichzelf, door het heelal en wegen zichzelf niet op een gouden schaaltje, elke dans evolueert in een nieuw perspectief, groter, kleiner en weer door, er bestaan geen punten alleen de ademhaling in het moment van het woord, de dans, het zijn, de pijnplekken in het lijf die als scheuten nieuwe spruiten doen groeien. Ze zijn er en ze gaan niet weg, kon ze toen vermoeden dat die pijn een eikenboom zou worden, de fundatie van een later bestaan. Ja dat kon ze en dat deed ze want ze schreef zelf deze woorden, in een onverbleekte dag, die haar helder voor de geest stond omdat ze hem beleefde, en de pijn in haar armen kroop, omdat ze de helderheid bijna niet kon dragen, van het hart.
De helderheid die het licht was, en alles in vuur en vlam zette,
Alsof het een overdosis was die het zwarte weg zou vegen, niets is minder waar, het is als blacklight, en zet het licht in de spotlight en het doet het donkerte oplichten tot de kleinste molecuul waarbij zichtbaar wordt dat de bouwstenen diamanten zijn, die licht zijn, ander licht, nieuw licht, dat alles eert, die de menselijke ervaring eert, van samen zijn, van een zijn en jezelf zijn.
Als je billen je gewicht niet kunnen dragen, en het letterlijk teveel is, dan komen die bovendrijven die gezellige eenheid die maakt dat de pijnplekkern zweven en dansen met tangopaartjes, die passen dansen, en het rood en witter stippeltjesdekbed. Slapen.

Vrijdag 26 juni 2009

ekkie
spekkie
toverkonijn

liep is te dralen
niet te verdwalen
in een groen
toverland

plots zag ze daar een stokje
groen met
een geel pluisje

ze keek eens goed
en nog een keer heel goed

het pluisje boog naar de zon.

in het ekkie, spekkie konijneland.

Maandag 13 april 2009

Dimensionale Dutjes

Dimensionale Dutjes Doen
is
als het Dons van een kuikentje,
of als een ei.

Als Pino van Sesamstraat,
en het vergiet van Tommie.
Het is niet de staart van Ieniminie,
of het gebrom van meneer Aart.

Een Dimensionaal Dutje,
is de caravan van Bassie en Adriaan
en het gras dat kriebelt onder mijn voeten,
Het madeliefje dat lacht, een elf houdt de wacht.

Het is vast bijna volle maan als de meisjes slapen gaan onder dimensionale dekbedden
van liefde en fijn.

Vrijdag 27 februari

Steek die maar in je illusie, zei ze.

Misschien wordt het mijn nieuwe lijflied (maar dan zin)

(K heb vast geen cursus geweldloze communicatie gevolgd. lol)

Zaterdag 14 februari

Deel 2
Tomaat en Mandarijn, samen in een bruin zakje
Het ronde, gladde en het puttige zachte dansen op smaakpupillen.
Als oranje water met rode spetters, zo pel ik een mandarijn.
Het zakje kraakt, en tomaat vraagt zich af: Wat doe ik hier?

en ik weet het niet...
ik kan het niet vertellen, omdat het antwoord er niet is...
de blauwe bank mist zijn grand foulard. Het bruine zakje voelt zich al helemaal niet op zijn plaats,
naast de laptop, tegen de leuning, van de blauwe bank die mist.

Zoals het meisje op de bank, die niet weet of zij iets mist,
ofdat het de dingen zijn die niet kloppen.
zaterdagavond, en de wonder van een opgeruimd huis, en gevouwen was.
t is dat zij cinderella is, die nu op vrije dagen moet poetsen.

omdat mandarijnen zeuren, bruine zakjes zijn in de war,
simpelweg omdat een blauwe bank zijn dekking wil,
en tomaat,
die tomaat die springt uit zijn vel.

toch jammer hoor, dat groente en fruit zo gescheiden zijn,
en dat in mijn atelier, die hokken uit moet gummen.

Buiten de lijnen,
speel ik autist
want kunstenaar dat is chaos,
en roept om orde

pokketomaat, klote mandarijn.
stom bruin zakje
om over de nootjes door de kamer maar te zwijgen,
nu wil de kast ook al een sopje.

aaaah, de dingen praten!
Stop ons in de lade,
Pak fruitschaal, leg ons ten ruste,
zuig het stof!

Blaas bellen van citroen,
zo popt de frisheid de ruimte in
en maakt plaats voor het nieuw.

Maandag 9 februari 2009

Yoghurt. appel, banaan en sinaasappel.
Het zijn van die tijden, dat het fijn is dat er het NU is. Dan is het te bevatten, dan is regenbooglimonde een stroom die deint, een echo die wiegt, zonder koppeltje onder.

Gelukkig niet misselijk van de ijsjes, van het feest. Soms brainfreeze van de slush puppie en het kleurenfeest.
Dan kruipen we naar de poppenhoek om daar te spelen.
Zacht in slaap te vallen met een rozekwarts in de hand.

Lieve lijfjes en het kosmisch eenheidsbewustzijn, dat stroomt en stroomt en stroomt. Met bakken uit de hemel.
Waarheen het gaat weet ik niet. Waar het vandaan komt weet ik niet. Het is er. Nu.

Het is goed, en zij zag dat het goed was,
en ze speelden buutvrij.

zaterdag 17 januari toen de aarde nog rond was

fantaseren valt te leren.

woensdag 7 januari

tijd voor n gouwe ouwe:
uit de oude doos, uit de tijd dat we onze eerste intreden deden op het creatieve platform, toen nog als anita en natas zijnde.

Sneeuw Het ligt zo voor de hand
Daar vandaag over te dichten
Dat ik dat niet doe
Want ik ben anti-conventioneel
En zij ook.
Wij gaan het hebben over poep
En over balpennen op een jonge meidenhand
En over kabouters die in bomen huizen
Over dorst en vuile afwas Over koude tenen
Het ligt zo voor de hand
Dat wij vandaag onze mond maar eens houden
En even niet dichten
Want ik ben anti-conventioneel
En zij ook

maandag 5 januari

Ik kan me niet meer kleiner voor doen dan ik ben.

miep's maandag

tijdens fitness krijg je weleens krampjes,
en dan is het fijn dat er een wc is. lol.

grappig is dat die fitness een nog grotere creaflow op gang brengt dan er al was. zoiets als de upside van de manicdepressivestate, min de depressivestate.

ik ben dan een hyperstuiterbal die van prikkel naar prikkel bounced. geen zin om te slapen, superactief en ik heb dan het gevoel dat ik de energie gewoon niet kwijt kan. het lijkt fijn om vaak zoveel energie en creativiteit te hebben, maar soms grenst het tegen gekte aan.

dan is er echt geen normaal gesprek met me te voeren omdat ik zo snel ga in mijn hoofd, dat er geen touw aan vast te knopen is. soms maakt het me echt wanhopig en hopeloos omdat ik echt niet meer weet hoe ik die creaflow en al die energie moet uiten, het blijft maar stromen en stromen en t wil ergens heen. dan is het de kunst om het te stroomlijnen, om die activiteiten te doen die uitdagen, prikkelen en met een hoog concentratievermogen waar ik alles kan droppen.
dan is klote in de kantlijn niet genoeg. groots moet ik het dan aanpakken, en dat is soms eng, omdat het het licht is wat ons bang maakt, niet de donkerte (van dat mooie gedicht van marianne williamson)
maar das n big fat get over it, en door met die kanarie.

is dat nou het lot van de kunstenaar vroeg mn zussie. ikke zo knikke kei snel: ja. lol. maar dat is het lot van de kunstenaar eigenlijk niet. das t lot van de kunstenaar die nog niet echt zelf gelooft dat ie kunstenaar is en daarom kloot in de kantlijn. maar daar komt een einde aan. verwacht binnenkort maar een nieuwe serie schilderijen en energy impressies, beeldend werk, een collectie creaties. mijn mama is wel grappig hoor. die zei: geef dat kind een armoedevraagstuk. ik kan nl erg hoog van de toren blaten in zulke buien, alsof ik t allemaal weleens even oplos in de wereld. en stiekem denk ik dat ook, maar dat is blijkbaar erg grappig voor mijn mama.

armoede. eten. voedsel.
echt echt, en ik hou echt echt op met dat voedsel uit de supermarkt. geef mij maar wat graan en een paar maiskolven dan maak in mn eigen voedsel wel weer. wat een troep overal. er zit geeneens meer zon in t eten. en als t groente of fruit is, is t zo gemanipuleerd en gekweekt dat de originele kracht kapot gekweekt is. ik weet ook heus wel dat je je ete zelf kan energize enzo. maar dat maakt poep nog niet lekker.

ik laat me leiden door mezelf en dan brengt me op rare plaatsen en onverwachte momenten.
zo had ik het fitnesswc moment voor geen goud willen missen, met elle aan de andere kant van de deur die me n partij grappig zat te doen. (vond ik op dat moment niet, want ze had bijna de slappe lach)
ik heb nu officieel een fitnesskaart (soort bonuskaart) en een stempelkaart. dan kan ik 'sparen' voor dingen uit de 'winkel'. lees: plank met een handdoek, shirtjes en sokken. sokken!! elle zei al meteen: ik wil die sokken. Wie bedenkt dat, je kan sparen voor: sokken!!!! ik doe nooit aan die dingen. spaarkaarten. irritant. maar ben ik geindoctrineerd en moet en zal ik zo'n fitness curves shirt hebben. ooooo errug.

de sneeuw en de maan vind ik mooi. vandaag speelde ik ook glijbaan op de ijsbevroren sneeuwstraten. roetsj roetsj. maanlicht en de wolken, en het bevroren water dat weerkaatst. ik vind dat mooi. ik danste over de weg en sjeesde als een maankind. kerslichtjes in de tuinen waren sterren die de weg verlichtte. tinkerbell was er, en mijn lieve planeten vriendjes speelden mee. een vlaag passie over witte lanen.

lekker slapen!

liefs,
marieke

zondag 4 januari

zoals een zondag is. wachtend op de maandag.
nuttig voor dingen die liggen, maar het is geen zaterdag.
zoals je kleren klaar leggen omdat je de volgende dag jarig bent.
de soep van zaterdag opmaken. omdat de koelkast bijna leeg is.
wachtend vooral. op iets van actie, zodat bal kan rollen.

zondag is de deur van je kast met reliefpaint onderkalken,
om er dan achter te komen dat n plastic tafelkleed ook wel leuk is als kastdecoratie.
om er achter te komen dat je n tafelkleed te weinig hebt en dat de winkels dicht zijn.
pfff. en pffff en nog een keer pffffff.
pfff.
ik ben in een make over mood. nieuw nieuw nieuw. en nu nu nu

en ik wil springen. springen springen
nu nu nu

vrijdag 2 januari

een koude kip uit de koelkast
met marshmellow pasta,

ijsklontjes in een plastic vorm, een kers
rechtdoor en niet opzij.

een konijn wil ik zijn
pompoenbollen maken van wol
boven mijn billen doen.
ik heb een staartje

een fozzel bolletje

er zijn pauwen zonder veren
muisjes die blind zijn
en een poes ligt voor het raam.

ik heb heel veel konijntjes
die varken zijn,
met blauwe vachtjes en een groen monster
die is voor een mevrouw.

cola zonder prik,
lauw.
rechtop
een tas valt open, de rits is open.
er rolt een pepermuntje uit.

er is een diepvries met dode dieren.
de muziek staat hard.
er beweegt iets,
het is een arm.
mijn arm.

wiebelende tenen.
een trommel
wiegelied van de baby dieren
en de baby wezens,
die spelen.

het is een creche.
bij de regenboogtakkenboom
op het roze ronddraai tapijt
van interdimensionale liefu rosu koneinen
en woezele poeze met krinkeloren.
en nog veel meer.

lieve beer.
lieve beer die meneer.
ook n lieve beer die meneer die zingt.

het is rosu.
rosu spikkel swirls,
paars van binnen
en lazuli blauw irriteert
de sterren in het heelal

het thuisboom schilderij hangt op wolkenmuur.

donderdag 1 januari 2009

iets worden of iets zijn..
zijn twee essentiele verschillen, die uiteindelijk naar hetzelfde leiden.
het ene is kort, snel eenvoudig en gaat uit van het al heel zijn. iet worden lijkt me langer en gaat uit van een afgescheidenheid.
zo is het mogelijk volgens sommige mensen om een leraar te worden, anderen zeggen dat je het bent.
sommige mensen zeggen dat je verlicht kan worden, anderen zeggen dat je het al bent.
we zijn het allemaal wel, of allemaal niet, is mijn uitgangspunt.
zonder uitzonderingen.

er is het goed en het kwaad, en er is geen goed en kwaad.
een leuke paradox!

een belangrijke vraag lijkt me:
hoe benaderen we mensen?
vanuit de mogelijkheid 'verlicht' te worden, een 'leraar' te worden,
of kiezen we ervoor ze te benaderen vanuit het innerlijke weten dat we het al zijn.

ik vind het fijnn mensen te benaderen vanuit mijn innerlijke weten dat we allemaal iets te brengen hebben. ik merk dat het voor mij niet werkt om in lange wegen om iets te bereiken, in ergens 'doorheen' te moeten.
iedereen heeft alle kennis, iedereen heeft alle ervaring. sommige mensen zijn zich daarvan bewust en sommige niet.
dat maakt de mensheid niet minder 1. dat maakt de mensheid niet meer of minder afgescheiden.

je kan ervoor kiezen om vanuit afgescheidenheid mensen te benaderen, zodat we uiteindelijk universeel bewustzijn kunnen bereiken.
dan gaan we denk ik voorbij aan iets essentieels: dat we allemaal god zijn.
willen we praten met de overtuigingen van anderen of met dat universele goddelijke deel dat ons allen 1 maakt?

zijn de overtuigingen die de illusie van afgescheidenheid creeeren niet ook simpelweg god?
ik denk van wel. ik denk dat elke energie, alles universele energie is. of goddelijke energie. daarom vind ik het belangrijk alles te eren.
elke gedachte, emotie en keuze.
want het doet er niet werkelijk toe, het is geen spel van goed en kwaad, van licht en donker, het is 1.

is er zoeits als meer 1 worden met de stroom?
als het niet de stroom is die ons vult, maar ons vermogen te delen en te geven, zodat het blijft stromen.

ik geloof in liefde
ik wil in elke ademzucht de liefde uitdragen. het laten stromen zodat ik een doorgeefluik ben, een stromende waterval van liefde en thuis.
is dat kiezen voor het licht? voor het goede? het loslaten van afgescheidenheid? nee, misschien en ja. ik kies ervoor in alles liefde te zien.
in alles liefde te laten stromen, om in het donkerste donker een parel te ontdekken zodat ik het kan omarmen, en het thuis kan ervaren. ik ben het donkerste donker dat thuis komt.

is het van iets, naar iets,
of is het hier zijn? steeds als je denkt op weg te zijn, je herinneren dat alles rond is, een punt, en tijd niet bestaat.
dat de wegen niet recht zijn, maar dat de aarde rond is.

ik ben hier.
ik blijf hier nog wel even.
het is fijn in het hart van het bestaan.

dinsdag 30 december
nou dat hoor je morgen wel!

Kabouterdagen
Zondag 28 december

Het zijn grootste dagen. Het zijn Kabouterdagen. Overal duiken die lieve wezentjes op. De kerstman is een grote kabouter. Eens waren er veel kabo's, toen de wereld nog van bos was. En de mensen nog geloofden dat de eekhoorns hun nootjes deelden. Nu kan je nog, als je een eekhoorn roept, zomaar een nootje bij je voeten vinden.
De kerstman is een grote kabouter. Want ook de kabo's wilden weleens meemaken wat het is om zo groot te zijn. Dus de dapperste kabouter werd een grote kabouter. Iedereen had het erover. Kom eens kijken, riepen ze. Kijk eens, wat een grote kabouter. En net zoals de eekhoorns nootjes delen, zo deelt de kerstman kadootjes. Om elk innerlijk kind te omarmen. Omdat spelen zooo leuk is. En kabouters weten dat als geen ander.

Nodig eens een kabouter uit! Superleuk. Hele toffe verhalen hebben ze te vertellen. Over toen de aarde nog mossig was en de mensen in groepen over de velden trokken als nomaden. Over het oude vrouwtje in de hut, en over hoe we langs trokken met paarden, en dan altijd wat achterlieten voor die kleine lieverds. Ze vertellen dan over hoe ze ons aanwezen waar we lekkere bessen konden vinden, en hoe we water dronken van de bladeren in het bos.
Als ze in een vrolijke bui zijn (na wat gistig bessensap) kunnen ze vertellen hoe ze, ondeugend als ze zijn, weleens op een eekhoorn zitten en dan zo door het bos roetsjen. Ze kunnen mooi delen over kristallen en hoe ze die gebruiken om met elkaar te communiceren. Ze weten hoe je in de wolken kan zien wat voor tijd er aanbreekt. Als je heel goed luistert, na heel wat bessensap, delen het geheim van het goud onderaan de regenboog.
Dan zeggen ze dat dat de zon is, en dat de zon thuis is. Dat elke glimlach van goud is, en dat er sterrenstof in onze lichamen danst. Dat als wij dansen er zonlicht van binnen uit ons komt geschenen. Dan verklappen ze dat wij van goud zijn. Dat ze het fijn vinden met ons te dansen!

Zondag 7 december

Weet je wat raar is?
Dat je een schaar nodig hebt om een nieuwe schaar uit de verpakking te halen...

Zaterdag 6 december

"Misschien wilde Mirea wel liever spelen."

Maandag 17 november

Misschien zijn de huizen wel klein geboren,.
of gemaakt door kleine handen,
als ze door moleculen worden opgetild
naar morgen,
en naar toen nu dan was,

als een tovenaar, meer nog als een kind
kon alles bewegen
en het draaide om elkaar heen,
het kleinste deel om het grootste,

en het grote was de flexibiliteit
van het bewegende deel
zoals in een lepel

"there is no spoon"
en probeer hem niet te buigen,
maar wees het,
zoals alles levend is,
zo trilt alles op het ritme van een hart,
van de collectieve stem
van de eenheid
gemanifesteert in mij
in een individu,
die 1 deel en alles is.
liefde vooral,

zoals huizen zijn geboren
met puntige daken,
zoals ik een pyramide wil bouwen
met kristallen.

ik wil wonen in een yurt,
hout sprokkelen in het bos,
primitieve technologische snufjes herontdekken
ergens in het stromen van de liefde
door Alaska

Ik wil best wel allemaal
dingen.
Waarom ik dan zwem door de lege ruimte tussen moleculen
weet ik ook niet precies,
waarom passie zo stil maakt,
weet ik niet.
het is niet neutraal te noemen.
eerder de geur van ochtendolie met rozen
en wasmiddel,
want de kleren mogen schoon,

ik wil piramides bouwen
met een zucht
en ondergrondse gangen graven.

ik ben verliefd op iedereen die ik zie
en zou het liefste rond het kampvuur met hen dansen
de hele dag in armen hangen,

misshien zijn huizen wel klein geboren,
ooit vergeten dat het pyramides zijn.
Bouwvakkers leggen tegels
ik snap het niet.

als er geen lepels zijn,
en de tegel trilt op het ritme van ons hart
waarom leggen mensen dan stoepen
en bouwen ze hondehokken?

als het zoveel makkelijker kan,
als het sterkste staal te buigen is,
omdat het liefde is.

ik knuffel de man die de nieuwe stoep legt
en deel bloemen uit aan de auto's
trekkend voorbij mijn raam.

mijn kamer is een piramide
waarin ik gangen graaf,
en in de boom staat een yurt
er staat lekkere soep te koken
en warme thee wacht op me,

ik wentel me in de wintersfeer
en schrijf terloops een boek,
maar eerst met de hond spelen
want dat is mijn vriend.

misschien zijn de huizen klein geboren,
ooit vergeten dat het pyramides zijn,
dan zal ik dansen zodat we nooit vergeten
hoe groot we zijn.

DE ELLUFDE VAN DE ELLUFDU

da's dus wanneer de elfen feest vieren, da's dus vandaag,
da's dus altijd.
da's logisch.

Het is zondagavond
Een week later: we tellen 26 oktober 2008

over tijd die stilstaat,
want gaat het daar niet altijd over,
eeuwigheid

vergeteldingen, zo van ik besta niet,
echt wel, grapje
van hi hi hi
en haha.
van hoi,
tot de toedels
en tot ziens.

Het is zondagochtend
En het binnenste zwemt als sneeuwvlokken zacht door waterstromen, uit ogen bewogen.
Als ode aan het kind dat vertrok, om van boven te aanschouwen, dat we ooit zelf herinneren dat we gesmolten sneeuw zijn, en de regen of een hagelstorm.

Laat me niet alleen in de wind, als men praat van wolken van smog, als ik regenbogen zie. Het is zondagochtend, eentje die zingt over de velden van goud, over een zwarte kraai op het land. Ik zie mezelf in al haar glorie. Pak mijn handen als ik zweef en lucht draag me.

19 oktober 2008

De draaimolen draait rondjes
Het paardje gaat als een golfje aan zee
waar ik aan zijn voeten een schelpje vind.

De 18e alweer

The creative creation as expression of all that we are.
Volg de lijnen op het papier,
Lijm stukken aan elkaar, scheur het geluid in duizenden klanken,
In het alfabet wat we dansen.

16 oktober (2008 oid)

Het is geen rare keuze
Als je vergeet om ooit te kiezen
Omdat je zo opging in de kleuren in de potjes
Op het behang,

T is ook zo dat t ene, t andere laat dansen,
Als de wegen recht zijn en de kronkels rond,
Dan weet je zo wel wat er waar te halen is,
Als de vakjes maar rond zijn,
Dan is de rest ook wel recht te trekken hoor,
Als t kromtrekt van t water van de vingerverf, hoooor

Op veler verzoek:
De diepere laag van dit netwerk van expressies, van dingen nader verklaard voor de fans (die is er niet) T is een doe het zelf set, hier wat woorden en een zin, bouw je eigen context, kleur je verhaal, verbanden, connecties en associaties, en is t niks dan duiken we toch lekker de brainstorm in, wel met hartjes.
P.s Laat je innersmurf eens lekker gaan!

2 oktober

Is is a happy veil or one to wear at a funeral?
When the tape of the gift is glued at the wrapping paper
Is it still nice when you can see the gift trough the paper,
but can't find a siscor to really hold it in your hands?

It's so stupid sometimes,
this game of remembering,
of evolving,
when borders are erased
in your own space,
but when density is raised, that it seems to be a stupidletskilleachotherwardualityplanet.
while its the happyiamsohappytobealaiveletsflyanddogreatthingsnewearth.

28 september

Op een dag was eens nu.
En later ook.
En wat geweest was was er ook
allemaal nu.

de trein moest nog gaan rijden
en als ie reed moest ie nog gaan rijden
zo voelde dat.

zonder dat er eens iets was
en dat er iets ging komen,
alles was de trein die nog moest gaan rijden.

en toen leverde ik mijn kaartje in, pakte mijn tas en liep
buiten het weiland in.
daar keek ik naar de wolken en een madelief.

ik was eens een groot nu.
voor altijd en eeuwig.

22 september

paars en zwart
gestreepte
trui
hangt buiten

heel erg fris te zijn

21 september

Er gebeuren rare dingen.
Hele rare dingen...

18 september

Kuche, snif snif, kuche zzz
T is grote schoonmaak.
Kuche, snif snif, kuche zzz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

27 augustus 2008

Ik ben een kersje met spikkels
Soms zilver en dan weer paars

Want ik heb een toverbal met swingende kleuren
En daar kan je in kijken alsof je alles ziet
Met bolle ogen of wanneer dromen de seconde hebben verdobbeld
En je vriendje beteuterd staat te kijken
Want waar was je nou?

Want ideen en dromenland is altijd en overal een heelal van spinnen zilveren draden
Ik ben niet hier
Als ik daar ben
En soms allebei
Maar voor nu ben ik een kersje
Met een kadootje
Voor jou en mij
Wij zijn een aardbei

17 augustus 2008
spinnen doen pliees

16 augustus 2008

zij is de lekkerste maar ik de mooiste
als watergoudfonteinen borrelen uit de olifantslurf
de kers op de slagroom op de kers op de slagroom van de regenboogversierselentaart.
de eenhoornmove als een slakkengang
de grootste raarste stekker in een magazijnparadijs
de kola in het pootje van de koalabeer
de eucalyptusboom doet een dansje want ze is er weer!
de kermis is gekomen, dus de carrousel draait rond.
en een ding is zeker ik heb de mooiste oliebollenmagischeconfettikont.

13 augustus 2008
Ik ben lekker

De besteste van de allerste

van de lekkerste, beste bekkerste
van de giegelende kriebelende lachende gapenvraag.

t is te laag, te raar, vaag als ik werkende brallende dingen draag.
de letters naar het witte papier,
van grabbelen in de grabbelende krabbelende ton, van het toetsenbord, is een koe in de wei,
zo dansen wij, zo praten wij, zo doen de smurfen thuis, of vergeten een bolletje aan een staart te plakken. als ware het een punt, voor op mijn hoofd, omdat het groeit.
ik ben de lekkerste, beter bekkerste, van t kippenhok.

26 juli 2008

Ajuu Paraplu
voor de zoveelste keer is het
loslaten.
als de tijd muren maakt
en me als een sinaasappel perst in een ijsblokje,
dan is het van doei en
de toedels.

Weet je wat slapen is?
Ontwaken uit een droom
waarin een tafel 4 stoelen heeft.
om aan te zitten.

Zaterdag is geboren,
als ik mensen tel op het balkon.
en een mot vliegt langs wolkenmuur,
hier is een kampvuur
van liefde ontstoken.

1 juli 2008

6 juni 2008
~weet je wat tof is? met je vingers in de modder en dan strepen maken op je gezicht~

5 juni 2008
*~Project the tune of waarheidsdoosje neemt grote porporties aan.~*

29 mei 2008

Opbrengst van de dag:
- ek en miep radio
- waarheidsdoosje

23 mei 2008
~1~
Boeren moeren

Dooie rokken
zonder fokken

Dooie rokken
zolang wij hier mokken
blijven dooie mokken
om het ontsterfelijk verlies
van het bestaan.

~2~
Gras

De beat die ik zing,
is de beat van het ritme
van mijn plas.
Helder als glas.
Voel ik dat ik smeltwater was
vulkanen met spuwend as,
watervallen,
wild water bras.

14 mei 2008

"Gekke gerrit
Je wilt te graag
Het is beter als je chillt vandaag."
Opgezwolle

Ik heb eik niet zo'n zin in van die toestanden
of dit of dat te moeten
of te hoeven
trappen op de fiets, dat is alles wat ik wil,
en de wolken toezingen, de sterren tellen
een boom zijn.

lachen en dronken worden, buikpijn van het lachen
piano spelen, liedjes schrijven, boeken schrijven
de muren onder kalken

verdwalen in het donker.
op de tast, de bast voelen.

11 mei 2008

Soms sta je stijf als behangselplak van de stress.
Dan wil ik witte muren en alle kwasten van de wereld om de kleuren in mijn hoofd
op te schilderen.
Al heb ik alleen nog maar iets in de trant van aftreksels
van bewegend glitterende kleur die tevens geur en geluid is
gevonden.

Als een overspannen bachremedie flesje stuiter je soms door de kamer,
voel je vingertoppen trillen en tintelen,
verandering aankondigen.

Een geniepige verdieping, dichter bij
mezelf.
Al spartelend kan niemand verdrinken. Ook al zou je willen.
De limonadekraan staat open
en ik vang het met mijn mond.

Mijn wang is zo mooi als een toverbal,
waarop tekenfilmfiguren tekenen.
De stilte van de auto's is zo oorverdovend
als een kinderkoor op een oud cassettebandje.

Het citroenpartje op de 7 up fles
kijkt verleidelijk
fluistert:
"Make lemonade from your lemons"

9 mei 2008
De ochtend is ontwaakt in de tuin van Eden,
Dauwdruppels liggen stil op de bladeren,
Een drup drupt de grond nat.
De bloem ontvouwt zijn bladeren in volle kleurenpracht.

Zij heeft een feestjurk aangetrokken en een roze truitje,
om de zon te vieren.

Binnen slaapt kat op laptoptas.
Ligt sinaasappelschil op een bordje met blauwe strepen.
Typt een superroze chick over het kringelding dat buiten draait,
in regenboog kleuren.

Als je haar ziet lopen denk je misschien dat de troetelberen zijn ontwaakt,
wees gerust,
Ik ben het
met een overdosis skittle hyperactiviteit,
zo stil als het middelste van een bellenblaasbel
muziek absorberend door mijn oren,
en die ogen,
die schijnen het licht de wereld in!

8 mei 2008
Er schijnen regenbogen uit mijn handen,
Als ik rustig met je praat

2 mei 2008
Er zitten nou eenmaal smurfen in mijn hoofd, en kroelkonijn zit op mijn schouder.
Ik ben lieve beer.
Een vliegend regenboog paard in stromende regen. Als de blauwe zon opkomt, en in kleine kraaloogjes schijnt, doet ze de eenhoornmove. Hoofd tegen hoofd, neus neus.

Er stralen kleuren aan de horizon. Welke tint ga jij vandaag vangen?

1 mei 2008
Zij praat over eenhoorndagen alsof eekhoorns springen op je hoofd en fantasiebeesten echt bestaan. In je hoofd ja waar malle pietje ligt en gekke henkie een sigaar opsteekt.
Ik ga die knakkers toch is een bezoekje brengen.....

29 april 2008
Eenhoorndagen

Waren de dagen dan wel gekomen
Of waren zij nog slapende
Onderaan de berg,

De weg is toch wel vrij als mens spelen wilt
Al groeien bomen langs de daken met bladeren bruin op zwarte pannen.
Er is een eekhoorn,
Een eenhoorn
En een ijsje

Die samen willen rollen in slagroomplassen

Random thoughts:
Partying rocks,
Although it get's weird when you have to sleep a lot after that.

Een balkon is fijn door de wind en door de boom die waait.
In mijn kamer met wolkenmuren staat er de hele tijd iets rond te draaien,
In het midden op het roze tapijt,
Maar ook daar buiten hoor
Is het een komen en gaan van vriendenwezens.
Die komen spelen van werelden ver weg. Hele grote bellen blazen sommige door de gekleurde lucht. Anderen weer klein en stil, of neus tegen neus.
Elke centimeter lijkt oneindigheid te bevatten. Dat maakt het leuk, raar soms.
Zeker als tijd ook echt uit aan het vallen is. Van de trein toch halen terwijl je hem gemist zou hebben. Fietsen verdwijnen, misschien wel omdat overvloed moet blijven stromen.
Het is in elk geval lente, al schijnt er zomer in mijn hoofd. Of de winterslaap die me contant lijkt in te dutten. Als een beer in een hol, niks anders dan een tukkie doen.
Kruipend niets denken, niet zweven, ook niet zijn. Het niets laten zege vieren.
Ik laat me niet lokken als een naiïef kind in een rattenval. Ik ga wel dansen als een naiïef kind. Zo swirl ik alle doorgeknipte draden door het heelal. Weef een web van kristal waarin ik me wentel.
Muziek, ritmiek nagellak. Zo zijn de bloemen op de stof die thuis weergeven. Zo is mijn oranje broek, kleine doorgang voor grote dingen.
Of de dagen er nog wel zijn?
Ik zou het niet weten, anders dan dat ik nu hier ben. Dat het feest is vanuit mijn botten. Dat er regenbogen uit mijn huid schijnen. Dat ik af ben. Heel.
En nu ga slapen.

Wassend water

Toen ik het water was,
ben ik gevlogen over bergen
er was nog geen zand,
dat is later pas gekomen.

Uit de lucht kwam ik gevallen,
een vijver vol,
een zee met gedachtes
gemaakt van wolkenwol.

Straatstill

Het is stil op straat
als de mannen huiswaarts keren
De zon schijnt zijn eerste stralen op een lentebloem,

Op het houten bankje ligt een kat,
De was hangt aan de waslijn,
Een roze sprei en een wit

Treinbloesem

De treinbloesem schijnt door de ramen,
Een vuile stoel schoon,
De aanblik van een oude vloer
Schijnt als water in een emmer
Klaar om de ramen mee te doen,

Over het geraas van de gele rups
Razendsnel gierend over stalen wegen
Fluit een vlinder een avondlied,

Door het bellen van de mensen,
En weg van ranzige parfum,
Zwijgt de bij honingzoet.

De vliegeraars

Ze spelen vlakbij
Aan de waterkant
Ik zie een duim omhoog,
Een vlakke hand

Ze hebben brood en limo mee
In een groene picknickmand

Van lakens knipte ze vleugels,
Armen wijd,
Ze vliegen naar allesland

Iemand plukt een appel van een boom
En de koe dartelt vrolijk,
Ik zie iemand lopen op wolken
De sloot is nu de lucht
Boven is beneden
Als mensen vliegeraar spelen.

Vogels zijn vissen

"Welke weg zou je zijn gelopen
als het anders was gegaan
de zon op kwam in het zuiden
en onderging in het oosten,
en vogels vissen waren?

Als zand nog keien waren
en de wereld was bedekt met groen gas,
bomen nog kleine zaadjes droegen
en de vlinders pas veel later bloemen zouden worden.

Zou de weg dan ook naar hier hebben gelopen,
had je op blote voeten de wolken verkend,
of was je gedoken naar anemonen.

Was het vuur dan wel ontdekt
of had de zon je verwarmt
tijdens pinguïn jacht in Alaska

Dan zou er geen man of vrouw zijn
maar mens
De enige grens zou de zee zijn,
die we probeerden te verdampen.

Lucht was de helderblauwe oceaan.
Vissen vlogen in het water,
en zouden vogels zijn.

Ik zou nog steeds hier zijn.
Want hier ben ik
en hier blijf ik.
Omdat hoe wegen ook gaan of welke afscheiding wordt getrokken,
De eeuwigheid voor altijd bestaat."

Maandag 31 maart

Vogels zijn vissen
en miep heeft een laptop

de kat ontwaakt in alaska (of misschien slaapt hij) in een onbewaakt moment

Zaterdag 8 maart

Ik moest huilen omdat wij mensen zo met elkaar omgaan
en zij ook
zonder dat zij wist dat ik moest huilen
om hetzelfde
maar dat zij gisteravond
bij het zien van hetzelfde
in een andere setting
ook moest huilen en zei:
mag ik je meenemen

en dat ik toen blij werd.

want ik vier de vrije keuze vandaag.
de keuze voor vrijheid, liefde en bekrachtiging.
de keuze voor het kind
voor de leraar
en de artiest.
voor de grote doener
de kunstenaar
de zanger
en de taartjesbouwer.

Zaterdag 8 maart

En ze ging toch :D

That's how she is...
my sister MirriPirriSuperstar :)

Donderdag 6 maart

20:17
Kom maar
Volle trein die ik toch nam

Kom maar feedback die vertelde: je bent gezellig
(terwijl ik het ochtendhumeur van de eeuw)

voel je thuis hoofdpijn zonder paracetamol

Ik snap het geloof ik even niet allemaal,
Hoe het kan dat het ene zo
en dat de rest verdrinkt

Er is een puzzel en hij past niet.
Als remedie zwem ik nog steeds in verzameld werk waar hopelijk geen einde aan komt.

De animator in een geschiedenisboek. Waarin mensen bloot groente verbouwen.

Er zitten teveel uren in een dag,
die dodeloos verdoofd verdreven moeten worden.

Kom maar
tv, koelkast, bank

Als de pippivilla staat dan is het schommelen,
knikkeren bij volle maan.
Rondjes rennen als een goudvis.

De wereld is dan klein en meer Pi dan ooit.
Een oneindige duik in het komen van laat maar van tot ziens,

van lekker slapen
en morgen
zullen we zien
dat daken wit

en doden leven
as, een feniks is.

7:29
Laat maar
even.

Rode wekkerradio ssst
Senseo apparaat doe maar vinger op lippen

Douche: leg je hoofd maar op het kussen.

Rode monden om een gepoetst gebit: Blijf vandaag maar in pyamaland.

Vandaag niet genadeloos dansen. Swirls ja, zwart.
Zoals bij een ijswinkel, zelf samen te stellen gat met kiezelstenen.

Ik verdrink vandaag in dikke boeken, in verzameld werk. In letters op een rij.

Laat maar fiets,
Blijf maar in de schuur

Er is vandaag een plaatsje vrij in de trein. Geniet ervan
Maar waag het niet je tas erop te zetten.

Want ik schitter in afwezigheid.

27 februari 2008

hieper der pieppiep piephoera
superstarrrrrrrrrrrrrrrrsssss in the building
We hebben gewonnen!!!
Echt superstarsunited

de pot: lang en gelukkig leven

23 februari 2008

Zaterdagmiddag uitspraken na een middagje lamballen

"Als ik drijf op het water, laat me maar varen want dan drijf ik toch"
"Als ik nu doof zou zijn zou ik ook blind worden"
"Dat valt in de categorie tweelingkunst"

"Mag ik je krijtje lenen?"
"Als je ze maar weer op kleur terug legt"
"Ik dacht dat je zo'n systeembrekertje was"
"Ja die van jou"

"Die kat van jou is echt zo dik, net een hond. Vanaf nu noem ik het een minihond (in een verkeerd lichaam)"
"Er mauwt een kat op het dak"

"Je hebt post"
"Wat dan?"
"Een rekening en je salarisstrook"
"Heb je het meegenomen?"
"Nee"

21:30

Pijn is nu een chocoladefontein
en tranen zijn regenbooglimonade
om je te vieren,

Soms is dood gewoon dood.
En verliezen bomen hun bladeren.
Dan is dood niet hier willen zijn.

16 februari 2008

Slaap je met het licht uit
Het donker zit vol met regenbogen.
Vleugels lijken grijs,
als ze afgeknipt worden.

5 februari 2008

Een research naar singulariteit vult tijd. Daarbij een genot voor het verbeeldingsvermogen.

"In de natuurkunde, met name in de kosmologie: een punt in de ruimtetijd waar de natuurwetten hun geldigheid verliezen. Een singulariteit heeft een oneindig klein volume en een oneindige dichtheid. De ruimte-tijd erin is oneindig sterk gekromd en ruimte en tijd houden daar op te bestaan, met als gevolg dat de natuurwetten daar ook niet meer geldig zijn. Volgens de theorie van de oerknal is het heelal uit een singulariteit ontstaan en in de algemene relativiteitstheorie is het centrum van een zwart gat een singulariteit."

"Een technologische singulariteit is een punt in de tijd waarop de technologische vooruitgang zo snel gaat dat deze naar oneindig schiet."
Van wikipedia

In 1993 heeft een onderzoeker de dingen omtrent singulariteit en de technologie op een rijtje gezet:
http://mindstalk.net/vinge/vinge-sing.html

Documentaire van de BBC over technologie en de nieuwe mens.
http://nl.youtube.com/watch?v=BywCMkbG-Jg

Ook was vandaag in het nieuws dat men een embryo met drie ouders heeft gemaakt.

Op microniveau heb ik besloten te klonen met funnybunny's, wat dna te veranderen.

24 januari 2008

Nog even slapen
even terug
naar vliegen
witte wijn stroomt door armen
en stenen door hoofd
eerder gruis
van feestkeien

kriebelende kriebels in mijn buik
het is fijn
mij te zijn

19 januari 2008

Die lokken
Zijn vrij.

En zij
zat erbij.

8 januari 2008

Die dagen, volle dagen. Qua gevoel. Ze lijken te zeuren bijna, maar daar gaat het helemaal niet om.

1 januari 2008

Ik ben het waard

23 december 2007

Er was eens een rug op een matras, en die twee gingen niet samen.
Toen kwam er een kat, en nog een, en nog een die gingen springen.
Zij sprongen op een mens op een matras die sliep.
Toen was het ochtend
en een nieuwe dag begon.
Dat was leuk. Het katergevoel bleef. En de zon kwam op. Toen was het alweer anders.

22 december 2007

De wereld is wit. En daar is alles mee gezegd.

19 december 2007

Glitterbeen samen 1

Als het zwart voor de ramen zit, het dood ziet van de vliegen die pats bloed. Als de trekkers zijn uitverkocht bij de Blokker.
Dan dansen de meiden op tafel.

Het zijn fantastische dagen in het Mariekeimperium. Waar wij twee weken geleden droomden van vrijheid zijn en leuke dingen doen was het vandaag al de waarheid.
Je kan weleens huilen gewoon van ijskristallen. Of van het zwart op de ramen, van rood dat naar beneden sijpelt.

Van winter, dat ijs bevriest. En soms lach ik naar de zomer die echt wel weer wil komen. Of naar de lente die op de deur klopt. Als het dan donker als ik opsta en weer slapen ga en hoofdpijn welig tiert dan is het van tralala. Zingen in een hoofd, hoe dat langzaam naar beneden stroomt. Van gele blokken om me heen en rondes. Driehoeken en triangels een zweem roze.

Het is feest in de botten van mijn skelet. Er was eerst eens iets gebroken, dat is met glitterlijm geplakt. Een plaatjesstikker. En een muts op een hoofd. Regenrietjes. Laarzen aan. Morgen ga ik spelen. Echt. Ik pretendeer een kleuter te zijn. Daarom proef ik de geluiden en doe of ik kan zingen. Want klank is geluid en dat is citroen.

Dan is alles overprikkeling want niets is zomaar iets. Het niets is alles en daarmee overval je alleen een bank. Niet een kleuter of een baby zelfs. Daarom hou ik van ommetjes en niet van mensen. Want mensen praten onzin vaak. Soms wel leuk hoor. Soms wel als ze zeggen wat ze denken of praten over hoe ze voelen. Als het klopt. Niet van het ene zeggen en het andere voelen of van voldoen aan sociale afspraken. Daar gaat mijn hoofdje pijn van doen. Echt.

Ook van teveel mensen op elkaar. Dan wil slapen of vingers in mijn oren. Het liefst twee. Maar als alles aan de kant zit en rustig ding doet is het feesten en springen in de lucht. Niet meer dat gehuppelkut. het gemuts en geblaat, gepraat over wat niet waar is, dat mensen slapen. Ik wil dat mensen eigen waarheid zingen. Dat ik groen met geel ben en een ander paars. Dat is fijn, Dat is leuk. Want dan kunnen we regenboog spelen. Want samen een.

16 december 2007

Peuterperspectief

Soms zijn er meer vragen dan antwoorden. Dan lijkt het doel ongerechtvaardigd. En is voor alles een tegenvraag. Alles valt vanuit meerdere perspectieven te bekijken. Om niet te verdwalen in een droste effect en een waarom-houding van een driejarige heb ik gekozen voor een focus. Om tot iets te komen moet je je erin storten zonder steeds te twijfelen. Als de keuze eenmaal is gemaakt is het gaan met die banaan. Het is elke keer de strijd tegen de blokkade, en als de strijd is opgeheven lijkt de blokkade een golf te worden waarop ik moeiteloos zwem. Het lijkt een contradictie om tot iets te komen niets te hoeven doen. Het is een vergelijking die zichzelf oplost. De moeiteloosheid en eenvoudigheid kan schokkend zijn omdat het altijd lijkt alsof hard werken loont.

Men moet het druk hebben, anders klopt er iets niet. Ik heb het niet druk. Ik voer geen zak uit en toch gaat elke opdracht door mijn handen en beland via het toetsenbord op het scherm. Het is diezelfde moeiteloosheid die me achteloos kan maken, ongenteresseerd. Alsof niets meer kan verassen. Dat is een illusie. Zelfs het kleinste ding heeft de potentie te prikkelen.

Door alles in hokjes te plaatsen zijn mensen op afstand te houden. De vrije geest is zo vrij niet. Het is het resultaat van kunnen spelen door touwtjes in handen te hebben. Door alles als klei te zien, energie die te transformeren is. Door er grip op te hebben rijzen er hokken op vanuit de golven. Daardoor wordt alles voorspelbaar en saai. Het is een blauwdruk die overal op te leggen is.

Dan is de vraag: controleren of spelen? Het leuke van spelen is dat daarvoor steeds nieuwe ingangen en perspectieven beleefd moeten worden. Door de hokken uit te gummen is er uit de kaders te breken. Is het weer mogelijk me in vrijheid in die kaders te bewegen. Dan wordt de verassing in het moment zichtbaar. De muur en berg worden een golf. Het is een flow. Die niet vast willen houden is de kunst, want dan kan ik hem eeuwig beleven.

20 oktober 2007

Hoe de mannen van het zand
zich ook lieten vallen
een korrel blijft en een korrel
en jij verandert nooit.

Tenminste dat is wat ze zeggen
wat ze zeggen dat is waar.

ik wil je vermommen
verpakken met een strik.
de wereld stiekem laten weten
door een rode megafoon

dat k je heb verdreven.

18 oktober 2007

Zand zonder jaarkring

Zandmannen dansen waar zij,
waar ik,
iedere tik van de klok
voor wil zijn.

Het snellere doen en laten van
een hyperactief meisje,
zijn tot zinken gebracht.

13 oktober 2007

Vandaag is vrij.
Zoals lelies dansen.
Een konijnenoor zingt het volkslied
Horen doe ik het niet.

Ik heb een passie voor fruit.
Het moet er maar eens uit,
Langzaam komt gegroeid:

De Passiebloem

22 juli 2007

Graag zou ik vandaag iets willen vragen.
Wil iemand me aub niet meer wekken in de nacht,
of me volstoppen met drive in de ochtend.

In de ochtend moet ik namelijk ontbijten en een glaasje melk wacht.
Daarnaast heb ik een vakantie te vieren,
en er zitten genoeg ideeen voor een leven of 10 in mijn hoofd.
Dus aub, zout op naar iemand anders.
Zoek iemand met een writersblock ofzo
of een componist die geen deuntje meer kan maken.

Misschien moet ik een kat nemen, net zoals Gargamel.

20 juli 2007

3 kleine poesjes in een tuin.
Miauw.
10 vliegen in een poezenvacht.
Zon.

3 poesjes, 1 dag oud
100 vliegen in een poezenvacht.

15 juli 2007

Deodorant,
hoera

Het leuke aan vakantie is, dat je niet weet waarom je iets doet.
Tijd om te slenteren langs de weg. Een band te plakken.
Goed te koken, simpel te stofzuigen.

Leven zonder besef van tijd. De klok staat stil.
Ruimte die zich vanzelf opvult met toffe ideeën. Ik weet niet hoe of wat, maar wat er in de nacht gebeurt in mijn hoofd is een raadsel.
Kleine smurfen verven de wanden helder roze.
Ze kalken een gedicht op mijn hersenpan. Gaan daarna kijken hoe ik slaap.
Mijn nieuwe jurk is bijna droog. Het sleuteltje in een fiets is krom. Ik heb wel brood en beleg nu. En sap, want het is warm. Zo warm.
Ik vind dingen mooi. Liedjes mooi. Plaatjes mooi. Mensen mooi.
Een teen heeft een pleister, want had een beetje pijn. Iemand moet douchen.
Baby’s slapen altijd.

Er viel een keer iemand van de fiets onder mijn raam. Ze waren met zijn twee. Er liep een oudere meneer langs. Ik keek en keek. Later kwam er een auto. De stoep was daarna leeg.

Ik wil lijmspray. Overal als een razende plak sprayen. Als ik dan mijn ogen open in de ochtend staan die blauwe rakkers te roepen om genade, want hun slofjes staan vastgelijmd. Dan zal ik weten wie die dingen in mijn lijf fluistert, wie verteld wat ik maken moet, waar inspiratie vandaan komt. Waar alles aan te danken is.

Morgen ga ik op excursie naar daar waar passie groeit, waar grooves welig tieren. Landen, oneindig lang. Akkers met klaprozen, vol papavers. Ik wil kabouters die pigmenten old style kleuren.

Er staat mijn naam onder. Dat is bedrieglijk. Ik, ze zeggen ook wel moi, weet niets. Ik kan niets. Het enige wat ik doe is naar smurfen luisteren, vliegen met de elfjes. Een box voor de roepende kabouter.

Voor iedereen: Open die oren, verwacht niets te kunnen. Leer niet, lees niet, maar doe. Verstand op nul en gaan met die banaan. Om succes te hebben hoef je niet moeilijk te doen. Leeg de demonen in je kop. Stuur ze met vakantie. Bedenk regenbogen, wolkenvelden. Een zee van boomhutten, een knikker. Klavertje vier. Hout en de spijkers. Een hamer, en slaan. Bouw een tent van kleed. Zing een lied achterstevoren. Ik stop twee vingers in je neus, adem je dan door je mond? Schreeuw het uit als je even niet meer weet. Pak stoepkrijt uit de kast en zeg wat je vindt.

Een flow heeft geen naam. Ik kan geen artiest zeggen, geen kunstenaar of creator als het niet mijn vingers zijn die schrijven. Als mijn handen niet schilderen. Ik luister enkel naar de smurfin die liedjes zingt in mijn kop. Mijn jurk zweeft aan de waslijn.

Ik ben een wasknijper, nu laat ik los, nu zal ik gaan.
Ik was niet,
Ik ben.

Wasgetekend,
Grote smurf

13 juli 2007

Live from Texel.
Een week, een vrijdag en een vrijdag. De tijd daar tussen.

Aanschouw, bekijk, luister.
Het is alsof je erbij bent,
Nu live:

The island creations:
5 kutkwasten, 7 tyfustubes. 12 vellen Pokkepapier, 3 bicpennen, 1 schrijfblok. Een nokia

1 juli 2007

De zomer laat op zich wachten. Het is juli. De bomen spelen herfst.
Zonnebloemen op een tafel met supermarkttafelkleed. Afneembaar met water.
Er staat een fiets in een schuur. Ergens met twee lege banden.
Bussen rijden.

Handen en de wondjes.
Afgebladderde nagellak. De toetsen die zij bedienden. Een kassamiep.

De rosé vloeide rijkelijk. Ook toen ze belde om kwart voor 2 en oprecht verbaasd vroeg: sliep je? Hoe er daarna emmers te voorschijn kwamen en bakken, liters water om de alcohol te bedwingen.
Later zullen we rijden op 1 fiets, naar de stad. Om net zoals voorheen te slenteren langs winkels, op terrassen, te lunchen, eten en dineren. Alsof we totaal vrij zijn.
Nu is het dan douchen en aankleden en de muziek die een kamer invibed.

Nu zal ik gaan, mijn vrijheid vieren. Zullen we zegt ze, Zullen we.
En of we zullen.
Gekkie,.

Eerst:
Het lot van de kunstenaar:

“Soms weet ik het niet.
Die dagen van niets te moeten, veel te zeggen en zwijgzaam op de bank.
Van thee in een mok, als je niet te lui was de waterkoker aan te zetten.
Van frikandellen in de magnetron, dat ze dan ontploffen en je huis er uren naar ruikt. Van wierook om me heen, en een hoofd vol met verhalen.
Dat het allemaal wel wat minder kan.
En nu eindelijk weer een bed. Dekens. Altijd wil ik dekens bij me. Warm om te wikkelen. Een vacht van schapendons.
Sudoko’s worden sommen, kronkelen tussen hersens door. Van techniek en creatief en dat dan samen. Is dat dan gekte. Een non-stop hoofd dat uit blijft goochelen. Wiskunde, daar word ik rustig van. Van vergelijkingen die kloppen. Van puzzels die altijd op te lossen zijn. Maar ook van vraagstukken tot in de oneindigheid. Van het cijfer pi.
Daarentegen kan een wit schildersdoek me drijven tot waanzin. Alle kleuren op mijn palet. Kwasten in overvloed. De leegte die me niets zegt. (en daarmee alles) Het doet me beseffen dat de rest ruis is. Een afleiding van, een gigantisch opvullen. Daarom tien tanden terug. “

Blog 2004-2006

2010-08-03T21:35:00.000+02:00

Zondag 24 september 2006
:Hier zou iets moeten staan van natas, van anita en natas:
over dat je toch ook weleens je eigen naam onder iets wilt, en dat mps toch ook niet alles is. Alles is theater is ook maar beperkt, als de werkelijkheid niet meer beleefd wordt/ Spelen kan altijd, maar oprechtheid is wat we zoeken. Vanuit die eerlijkheid, puur beleven. Een duidelijk podium, en rode stoelen om vanuit te kijken. Doe ons nog wat popcorn.

Dinsdag 12 september

Van die zwarte legging aan twee benen. Te kort naar mijn idee.
Rijzende vragen als: “Waarom?” en “Zou dat mogen?”
Vrijheid: tot hoever mag dat gaan. Als mensen gaan lopen en ook opeens allemaal.

Laat ik niet beginnen over parfum in ochtendspits of hakken.
Die passen bij salsa of tango in spanje.
Dit allemaal voor een uur of negen. In de ochtend wel te verstaan.
Niet dat ze mij iets vragen. Ik ben dan ook van de roze klompjes, dan weet u gelijk waarom.

Zaterdag 9 september
U begrijpt dat we druk zijn. Met allerlei, alleen maar fijn. Daar niet van. Alles mag en alles kan.
U snapt dat. We hebben de lat niet laag gelegd, maar meteen verlegd en opgestookt. Als u wolken ziet, weet u wat het is wat rookt. Geloof het of niet maar wij zijn een speeltuin. Een trap rijst op vanuit het puin om te glijden, en je eigen ik te verblijden.

Een Mens doet soms wat vermoeien. Het heeft nogal de neiging te zaniken. Daarom zijn wij speeltuin. Wij zijn zandbak. Met hek. In tijden van serieus gezever, tijdens vergaderingen, in een les, van de mensheid die zich verliest in dramadingen ben ik een glijbaan. Een zwembad. Badeend. Dat mensen dat niet kunnen velen, is dan soms lichtelijk naar. Doe mij maar een fontein die altijd stroomt. Als ze dan vragen: wat bent u? Dan spuit ik regenlimonade. Olifantgeneuzel. Dolfijngespring en walvis.

Vrijdag 1 september
Was het niet dat als het ware ik nu vind dat ik beleef wat ik eens wilde maar nu ben.
We bouncen op die beat. We stampen op die beat. Doen een lied. De swing van de week. Als dat alsof je dan daar bent en denkt van waar ben ik beland. Van nooit verwacht en toch weer wel en dus gekomen. Dromen. En melk. Vooral melk. En chocopops. Want die zijn lekker, en als da nie is, dan nie, maar nu wel en nie van de dolle maar ekhardt tolle is nu nie meer. Dus da lees ik nie, alleen mijn eigen breipatronen. Insteken, doorhalen en in laten werken. Ik dans dus om 3 uur in de nacht op blote voeten, niet dat we moeten, maar het is zo fijn om lekker vrij te zijn. Van de trippel trappel. Huppakee. En degene die zich te goed voelen kunnen kijken naar mn billen. Links rechts en opzij. En ik draag wat ik wil, en doe wat ik wil en ik zeg wat ik moet spuwen. Het is dat ik woon, en leef hier en niet daar, anders was ik daar, waar in superdeliciouscity. Kroegen die nooit sluiten. Trillen doen die ruiten. Ik zou gillen tot de zon zich laat zien. In een neverending symfonie van kleurende skittels die klanken maken. Knetterkauwgom. Een rietje om uit te slurpen. Al blazend produceer ik bubbels. Vliegende bubbels, Knappende bollen. Rollende mensen, de dollen. De gekke en rare. Wij willen billen zien. Kunnen kijken naar eigenwijs. Daar wel bij vare. In de gracht of in de sloot/ een eend is iemand zn moeder. De gare, that’s me. Alle vingers wijzen naar mij. T is niet blij maar noem me happy.
Thuss.

incoming message: miep op stap. Ek naar miep. Vrij. *pinquinpicàmet mutsjes.

Zondag 27 augustus 2006
Regen.
Het dondert.
Vallend water om te likken.

Weet je wat ranzig is?
by the way. Lol. Wakker worre omdat iemand naast je de maaginhoud in een rode emmer lost. Kijk dat heb ik nou altijd. Begin ik net aan iets wat een geweldig gedicht moet worden, krijg je van die banale gedachten in je kop. Wil je een weblog schrijven, komt er niets anders uit dan wat geklooi in Mspaint. Gedichten worden verhandelingen. Of gewoon goor. Wil je gaan koken, schrijf je opeens een boek.
Tip: geen appelsientje drinken en over kots praten tegelijkertijd, opeens ga je de overeenkomsten zien en nog erger: proeven.
Zegt ze met d’r doodzieke koppie dak even de vormgeving moet veranderen of ik dat niet wat kleiner kan maken en dat naar t midden. Tsss. En toen geloofde ze niet eens dat ik iets gemaakt had, wat er gewoon zo top uitzag.(wee je wel, die dinge bij gallerij) Ikke voordoen hoe simpel da is. Ja, en toen ging ze maar weer liggen. Ja.

Kick je op jezelf als je foto’s van jezelf aan je beeldscherm plakt? Lol. Wa ook lache is die kut-ib spamme. (ja mam ik vloek online) wat ons weer even bij het onderwerp van de dag brengt:
wat the fuck doet ariefuckingkanarie bij de lama’s? jeetje man. Ik moes gelijk zappen. Bale. Zo de cirkel is weer rond. sterrenstof danst. En ik ben pino.

Toedels,

Donderdag 24 augustus 2006
Gevonden: systeem om in te functioneren.
Lees prinsessen bellen niet. Een ongekende eeuwigheidswaarde.

We worden niet vaak gecensureerd. Maar na wat ons afgelopen tijd overkwam en het daaruit geresulteerde materiaal (goud waard) hebben wij besloten om hier rijk van te worden. Nee, de beste censuratie is zelfcensuur.
Anita en natas unplugged. Rauw materiaal. Ruw om tegen aan te schuren.

Borrie: dat zullen we wel weer op die “nieuwe” site gaan lezen..

Zondag 20 augustus 2006
Graag zou ik u attent willen maken op het onverwachte. Op datgene wat u niet had gedacht. Het is niet te pakken, niet te zien en toch houdt het je wakker.
De Matrix. Het losgebrokene. De vrijheid die roept.
Datgene dat ervoor zorgt dat een nieuwe dag onbeschreven is.
Wat gisteren mijn waarheid was, is nu alweer geweest, een kindersurprise ei.
De enige constante is verandering. Go with the flow.
Houtskool wordt eens diamant.

Thuss,

A + N

Donderdag 3 augustus 2006
We are back!!! En hoe!! Wahaaaaaaaaaaaaaa.
Enorm veel nieuwe iniatieven, gerealiseerde projecten, dromen in uitvoering, fun fun fun!
Een kort overzicht van creatie:
We verlieten uw met de eik en droomgedachten. Inmiddels zijn velen geboren. Te bewonderen. Binnenkort.

Donderdag 6 juli 2006
Dan maar de rebel, de vrijgevochten chick. Van water en droogte sprak ze dagelijks.
Tegen de mensheid, of een afgezant.

Gezocht: systeem om in te functioneren.
Aangeboden: zonnaturakoekjes waar men de tanden op breekt. Zonder suiker met product van macrobiologische bijen. (van het vrijgevochten soort)

Leuk boek: “Water weet het antwoord” Emoto.
Meer leerzaam nog dan leuk. Of inzichtelijk.

Een sprinkhanenplaag. Muziek swingt. Ik wil niet te hoeven. Ik hoef niet te willen. Ik dans. Fun en een flow. Een kader om uit te breken. Een huis om te beschilderen en een podium om op te preformen.
Een trechter. Filterzakje. Een druppel limo. Ijsberen.
Het sneeuwt sereen.

Drink water bij warm weer. Check the intentionwaterseries: www.mariken.etsy.com

Maandag 12 juni 2006
http://video.google.com/videoplay?docid=-8958231188734018006&q=secret
Dingen gaan zoals ze gaan. Wat je wilt is wie je kan zijn.

Zondag 11 juni 2006
Het is zomer. Weertechnisch. Het is geen tijd van updaten op de computer en zo allemaal.
Het is een tijd van chill van vakantie van je ding doen, van alles en nog wat, maar niet van typen.
het is warm, dus men drinkt water. Laten we dat deze zomer in stijl doen: www.mariken.etsy.com
Met geweldig leuke etiketten voor op de waterfles. In het engels, want we zijn nogal internationaal.

Het is een tijd van muziek, van dansen, van laten gaan en niet zo zeiken. Van drinken, van uitgaan, van rose en lekker eten, van zon en van je designflesje.

Van gedichten en je naam erop. Een mooi liedje. Een tekening en of schilderij. Zegt u het maar, waarmee maak ik u blij?

Altijd tot u dienst,
Anita en Natas

Dinsdag 6 juni 2006
Het is me ook wat.
Aan updaten deden ze niet meer ofzo. “Daar hebben we geen zin in”
Tsss. Naja. Bij deze dan.
”lachen is gezond” komkommers.

Vrijdag 2 juni 2006
Bij nader inzien duurde het schrijven over langer dan het schrijven van.
Binnen een uur was er getypt, printpapier gekocht, uitgeprint en in des betreffende postvak gedaan.
Lang leve het systeem.

Dan wil ik nu toch wel het boek wat niet hier ligt. Want dan ga ik lekker lezen.
Bank voor balkon. Deur open.

Een brainstormsessie. Waarin we harde muziek gaan draaien en gaan bedenken. (macy gray)
Iets a la martin luther king moet het worden of morpheus in zion.
Een overwinningsspeech. Ode aan de vrijheid. Met spanningselementen en machtsverhoudingen. Bewegelijk, echt en rakend. Hier gaat u nog meer van horen.

Donderdag 1 juni 2006
En de dagen gingen voorbij. Een nieuwe maand brak aan die de zomer aan zou kondigen.
Mollen hadden zich al lang uitgegraven en hun zomerkamp opgezet. De jacht kon weer beginnen en de maanden van overvloed braken aan. Vers vlees. De jongen waren groot genoeg om te eten. En sterk genoeg om de winter te overleven.
Het zuigende gat kwam af en toe voorbij gewaaid, een regenbui. Windstoot, en dan kwam de zon weer op. Een hert dartelt in de wei.

Sommige dingen zijn het begin. Het begin van een andere wending aan de dingen. Wat het ene moment nog een droom leek, lost op bij de aanblik van een nog grotere droom die binnen handbereik lijkt te liggen.
Het ene sluit het andere niet uit. Het is dan zaak om niet in de regen te gaan staan maar te fietsen naar daar waar de zon lekker schijnt en te drogen.

Post:
*overlijdensbericht
*uitnodiging theater docentopleiding
*kunstacademieontvangstbericht (ze denken daar dat ik anita heet 0_o)

Te doen:
*typen der onzinnige dingen uit het hoofdstuk pabo-opdrachten waarvan ik me af ga vragen of ze echt denken dat mensen zo dom zijn. Ik geef het toe: ik voel me te slim dit te typen. Want het is typen laten we er niet iets groters van maken. Typen. Je hoeft niet eens na te denken. Gewoon typen. Blind en met drie tenen in je neus. Ik denk dat ze graag mensen op de pabo willen die niet nadenken. Het zal me een propedeuse opleveren. Gefeliciteerd alvast. Lang leve het systeem.

*monoloog uitzoeken
*theaterstuk schrijven
*regiestuk voorbereiden

2 3 en 4 leveren nogal wat gecompliceerde reacties op. Het varieert van: Dat kan ik, ik heb het al eerder gedaan toen ging het ook goed tot ik kan niks, k ben een amoebe laat ik maar een zak over m’n hoofd doen tot ik ga de wereld veroveren tot tot tot van alles en nog wat.

Nou is er gewoon niets leukers dan dansen met ek. Uit je naad op een lekkere beat. Dat was leuk. En daar wil ik het bij houden voor vandaag.
Vergeet u niet u ramen te wassen?

Dinsdag 30 mei 2006
Een mens doet eens dingen, zo op een dag. Een mens belandt wel eens op plekken als je je laat verassen. Een mens verft weleens wat.

MULTIREINIGER
de nieuwste creatie van mariken.
op onconventionele wijze besproeide zij het blad met de des betreffende reiniger (merk edah)
om er daarna nat op nat met aquarelverf in te werken. Zij schreef groot multireiniger in een krullerige letter, waarna zij de fles schilderde. Om het geheel af te maken schoot zij het goedje af op het voltooide werk. “MMM eens kijken wat dit doet” zei ze hardop terwijl ze kirde.

Een mens neemt beslissingen. Om niet te gaan piekeren maar te doen. Om dingen te maken en dan nog meer dingen. Een mens doet. Leeft. En mailt of ze de inschrijving al hebben ontvangen want moest voor 1 juni binnen zijn. Een mens houdt van positieve programmatie van de hersenpan. Een mens houdt ervan op stap te gaan, de lanen in. Het onverwachte tegemoet en verassingen.
Benieuwd wat een mens vandaag gaat beleven.

Zondag 28 mei 2006
We vinden het jammer dat er steeds minder geschreven word. Vulpen inkt op papier.
Een eigen handschrift waaraan zoveel af te lezen valt.
Ik voorspel dat er over dertig jaar nauwelijks nog geschreven word door de jonge medemens. Ik verheug me op het snelle tikspel, de razend snelle ooghand coördinatie.

Het hoort bij de vooruitgang, de melancholie. Of beter gezegd hoort het bij verandering. Vooruitgang impliceert voor ons dat het goed is. Soms s het heerlijk me te laven aan wat was, wetende dat het nu anders is.
Een van de redenen dat ik ben is de vooruitgang. De eerste stap in het nieuwe is hemels. Een nieuw huis, een nieuw gevoel. Het gevoel dat je gewoon weet, “hier was ik nooit eerder, dit is nog niet eerder gedaan door mij. Waar je voorheen vast met touwen op dezelfde plek stond, loop je nu stap voor stap. Pasgeboren het nieuwe in. Waar baby’s jong blijven. Het nieuwe voelt onwennig misschien wat saai.
Maar mensen, dat noemt men balans.

Een schone lei waar woorden geschreven, onbeschreven zijn.

Dank je wel,
groetjes

Zaterdag 27 mei 2006

We hadden dorst en toen gingen we drinken.

Anita en Natas houden het graag simpel.

Dinsdag 23 mei 2006
Stresskip. Ook hier slaat af en toe de blinde paniek toe. Het zijn die momenten van overgang die ons irriteren. Het einde en de overwinning is in zicht. Winnen zullen we, staat vast. De weg er naar toe moet nog even beleefd worden, met alle aanverwante zaken van dien.
Met kleine stoere meiden onder het koolstof die vroeger toch wel een erg ongeleid projectiel waren. A girl can use to much koolstof. En of we dan eigenlijk wel ruimtelijk kunnen creëren op het platte vlak, en dat we toch maar bar weinig acteerervaring hebben. Waarvan hij zei, je acteert de hele dag.

We spelen de lofzangen af in ons hoofd. Nu elk uur. Omdat we anders in een hoekje kruipen en er nooit meer uitkomen om na een jaar uitgedroogd gevonden te worden. Elke actie heeft een reactie, en actie doe je ding, heeft een passieve tegenhanger. Ach, weet je wat het ook wordt, spelen zullen we. In welke vorm of hoe of waar is niet relevant. Of we nou full-time gaan vingerverven of onszelf spelen, who cares?

Zo vond ik mijzelf voor de tweede keer in een week in een pasfotohokje op het station. Vastberaden. Zwart/wit. Want dat staat zo mooi.

Soms werd ze dan misselijk wakker bij het idee haar art te tonen. Waarop zei dan weer zij: je zit in het creatieve proces, je hoeft er niet meer aan te beginnen.
Heb ik de juiste werkstukken uitgezocht? Geeft dit een goed beeld van wat ik kan? Wat kan ik? O, en ik heb nog een klei-ding en foto’s die ik uit moet printen,maar m’n inkt is op en de vormgeving van mijn bundels is ook cool. En bij dat schilderij horen deze geluiden op een bandje. En die video-opname is vet artistiek, maar ik heb geen video dus kan het niet monteren en ik ben vergeten mijn decorbouwervaring erop te zetten, en alle groepsprojecten. Don’t worry.
”Met een enkele streek betekenen. Dit alles samen volledig te zijn.”

Kippendansmoment.

Maandag 22 mei 2006
Bloemenmotief.
Een muf gordijn.
Wat wil je zijn?

Vrijdag 19 mei 2006
De mama dacht er toch iets anders over. Sommige dingen gingen ook haar te ver, terwijl ze toch een kind van de revolutie was. Niet preuts, conventioneel of een jarenvijftigtype. Niets van dat. Schrijven voor eigen publiek gaat ook vervelen, dus waren de twee blij eindelijk nog te shockeren.

We worden te oud voor deze dingen natas, zeiden ze tegen elkaar.

Laten we eens ophouden met het vullen van blaadjes en deze verspreiden onder vrienden, laten we ophouden met verven voor jan en alleman. Laten we maar niet meer van een winkelbezoek een spetterend optreden maken. Het wordt tijd dat we eens iets gaan doen, niet dat creëren in de kantlijn. Laten we de dromen voor wat we zijn en zullen we ze eens gaan beleven?
Ik geloof dat ze vrij willen. Een vacuüm gezogen pak koffie. Laten we koffie gaan drinken met een koekje en eens proeven hoe dat smaakt: vrijheid. We kunnen blijven kijken naar de potjes in de keukenkast met wortelen en een doperwt, wetende dat het een heerlijk maal zou zijn. We kunnen ze afstoffen elke week met een plumeau en ze koesteren. Nooit zullen we dan weten hoe het ruikt. Gevangen dromen, een potentie in blik.

Laten we stoppen met het bedenken van het hoe en waarom en niet rennen want dan zullen we nooit vallen. We hebben niet voor niets hoge hakken, dame. Lopen zullen we, tot we om de hoek zijn en niet weten wat daar te vinden is, lol zullen we hebben, lachen zullen we.

Alle gedachtes tot daar aan toe: het onverwachte toeval zal je doen trillen op je grondvesten.
We zullen schateren om de grap dat het zo eenvoudig was, al die tijd voor onze neus lag, maar dat we het nu pas wilden zien. De bel is gegaan en de tijd van rennen is gekomen.
We gaan dansen in vreugde en spelen in passie. Kom anita, pak je tasje en neem fifi in je armen vanaf nu zijn we vrij.

Zo schreef ze aan de dames en heren van de academie voor drama:

”…Een blik, een woord, een stilte of beweging. Een geluid uit de verte, het tikken van een klok. Een vogel vliegt langs. Een man kijkt. Heb je ooit een voorstelling gezien waarvan je kippenvel kreeg? Dat een blik meer zei dan elk woord? Of in zo’n mooi stuk gespeeld waarin je opging dat je even vergat wie je was? Die momenten waarop je boven jezelf uitstijgt. Dat kan met theater en daar ben ik naar op zoek…

…Voor mij staat theater maken gelijk aan vrijheid. Ik wil ontdekken wat vrijheid is door middel van theater maken. Door mezelf uit te dagen en te doen wat ik altijd al wilde maar tot nu toe nog niet durfde. Vrijheid houdt ook in je grenzen verleggen… “

Donderdag 18 mei 2006
Een concept in uitvoering. De kunst van het creëren. Durven dromen. Droomgedachten.

Dinsdag 16 mei 2006
Een opgesnoept ijsje waarvan nu op het lege omhulsel met paarse vulpen geschreven was. Als een linkshandige autist op vakantie met de zonnebloemboot.

Roze glitter, bier met sigaretten. Rampeneren op die beat.
”Omdat van iedere dag een feestje te maken is” Waarom zei ze geen party? Het hoeft niet, maar ze zei het niet.

Zondag 14 mei 2006
Appie en Kiet lagen in een tweepersoonstellsellbed. Voor de gelegenheid had Appie zijn pruik afgedaan. Kiet lag met haar rug naar Appie toe, haar bilspleet duidelijk zichtbaar. Ze keek naar buiten waar net de buurman een varken aan het slachten was, in de veronderstelling dat het een koe was. Hun twee meter grote rottweiler borduurde met gezellige kruissteek rode laarzen op een lapje.

Vrijdag 12 mei 2006
Als je laat naar bed gaat word je niet altijd moe wakker, soms zelfs energiek. Waarvan u akte mag nemen.
Dan is het toch fijn om te merken dat je niet degene was die je in je dromen speelde. Dat ik een zekere neiging heb naar drama, en mezelf in slaap goed weet te vermaken. Dat de lenzen binnen zijn, dat lichtstralen mijn gezicht verwarmen, ik zo ga doen wat ik gisteren schreef, bestemming onbekend. Wat waarschijnlijk een wilde fietstocht word naar de bieb en terug, misschien zelfs wel verder. Een ontdekkingsreiziger. Dat ik verwijfd grappig vind en me krom heb gelachen gisteren. Dat dat leuk is. Ik zo verf in ga slaan om een lelijke bruine tafel te verven.

Op een notitieblok kalkte ze met een stompje potlood: schuurpapier(grof en fijn), grondverf, verf(iets ludieks). Af en toe likte ze aan het potlood om het beter te doen afgeven, waardoor haar lippen een grafietachtige kleur hadden gekregen. Het smaakte nergens naar. “Zo, dus dit is de smaak van grafiet, de oplichters”, bromde ze terwijl ze de kaarten rangschikte in een onlogische volgorde die deed vermoeden dat ze een varken ging slachten.

Ergens ver weg verheugde een big zich op de ontmoeting, beesten voelen zoiets aan. Zijn moeder moest hem bedaren en hem manen nu dan toch echt zijn tirolerpak uit te trekken, waarop ze in de loop van de ochtend toevoegde: “En haal dat pak kaarten uit je mond, dat doen koeien niet”

Nietsvermoedend stond er nu een persoon op het punt een koe te slachten in de waan dat het een varken was.

Donderdag 11 mei 2006

Ik zou mijn spullen kunnen pakken en binnen een paar uur in een exotisch warm land zijn. Daar zwerven langs marktkraampjes nieuwe mensen leren kennen, slapen bij de rijksten der aarde, vreemde dingen eten, geuren ruiken die ik niet ken, een andere taal leren spreken, bruin worden, verliefd, trouwen en na een lange vakantie weer terug komen.

Ik pak mijn spullen niet.
Er is hier nog zoveel te zien? Uh, nope. Niets dat me echt boeit. Heeft het zin te reizen naar verre oorden als je niet eens weet hoe de straat achter je huis heet? Als je je buurman nauwelijks kent? Als er nog steeds dingen zijn uit de supermarkt die je niet hebt geprobeerd?, vroeg de dame zich hardop af, alsof ze hierna een lange monoloog ging beginnen over “het begint bij jezelf, en wat je denkt is wie je bent”

Op zo’n toon sprak ze. Toen besloot ze haar bank voor haar openstaande balkondeuren te plaatsen en te gaan zonnen. “Huidkanker”, sprak ze zacht. “Nu krijg ik huidkanker of ik zal tenminste twee jaar eerder doodgaan.”

Een rietje en een Breezer, ze zoog er langzaam aan. Het zoet verbleekte haar tanden. Zonnebril op.
Na een minuut stilloos te hebben gelegen, deed ze haar zonnebril op haar haren (moesten nodig gewassen worden) stond op spreidde haar armen en gilde over de flat:”Ik heb geen nutteloos leven”

Zelfs zij wist dat om de economie draaiende te houden er mensen moesten zijn die Breezer dronken met een rietje en zonnebrillen droegen. Dit gingen kopen op een dag midden in de week, uurtje of tien omdat het dan nog koel was. Ze was hier nodig. Daarom pakte ze haar spullen niet.

Dinsdag 9 mei 2006

Brievenbussen. Ook zo iets. Soms sturen mensen brieven, niet zulke mooi geschrevene. Niet op vergeeld papier met vulpen, waarvan je weet dat de schrijver oud zou moeten zijn.

Brievenbussen wachten bij uitstek. Vaak bevuild met reclame en van die regionale onzinshit. Kan ons het iets schelen wat pietje uit lutjebroek heeft gedaan of wat voor vereniging wat gaat doen. Nee. Dat dus niet. De brievenbus krijgt het ook maar op z’n dak allemaal/in z’n gleuf.

Er zijn van die dagen dat je gewoon voelt dat er post gaat komen. Je ruimt van tevoren je postvak op (vol met regionale shit uit juni 2005) Je kon het niet weten, en toch weet je precies wanneer je naar beneden moet lopen, en het verbaast je niets er een brief te vinden. Je handen trillen, omdat je weet dat wat je gaat lezen niet gezellig is en bevestigend. In een serene rust loop je de trappen weer op naar boven, legt de brief op tafel en je zucht. Gaat nog even langs de planten die roepen om water want een gevalletje ongeneselijk uitgedroogd is niet wenselijk. En dan besluit je na er een blik opgeworpen te hebben de envelop in je handen te pakken. Zweterig maar kordaat. Doelgericht en met een ongekende kracht, met het idee van: wat er ook gaat komen. Je denkt nog even aan: en zij ook.

Je zou willen dat de inhoud je niet verbaasde, want wat bekend is, verrast niet. De enige constante: “Alles veranderd” herhaalde ik hardop. Niet te verwarren met hoop of geloof in de ander. Een ongekende kracht kwam los, die van ik. En blijven staan en ik ga niet aan de kant, die van een rots in de branding en er zijn voor jezelf en die van en zij ook.

Sommige brieven zullen mijn brievenbus nooit verblijden, er zijn er die nooit zullen vallen. Er zijn er die toch geschreven worden maar nooit verstuurd. In sommige wordt geschrapt, herschreven en eentje voor de net.
Er zijn zinnen waarop pennen kapot gekauwd en anderen vlogen over het papier. Brieven van rikketik en krassen, van hoogachtend en beste. Van ik zal je missen, ik hou van jou, waar blijf je? Van ik haat je, val dood, ik kan je niet begrijpen. Door onmacht geschreven, vanuit liefde. Verdorde bloemen op het bordes.

Deze deed me hopen op een vroege dementie, op de hoop laten varen voor nu. Deze deed me beseffen over verder gaan en blijven staan. Over mij walst niemand heen.

Een antwoord of reactie was niet nodig. What goes around, comes around, nog zo’n wet.

Zo lang ik leef zal ik schrijven. Mensen kunnen veel, maar nooit en nooit kunnen ze vrijheid afpakken. Ze kunnen verstrengelen met woorden, steken en moorden. Achterbaks en manipulatief. Ze kunnen je laten geloven in onafheid, en jij bent slecht. Maar nooit en nooit kunnen ze vrijheid afpakken.

Zo lang wij kunnen schrijven, pen en papier. Desnoods met water, zullen wij vertellen over ik en mij en zij en ons. Over heldendaden.

Anita en Natas: Wij vertellen vrijheid en hoe dat nooit en nooit afgepakt kon worden.

Maandag 8 mei 2006

Heeft het gloeilampincident nou wel of geen glas (ienieminie) achtergelaten in mijn vinger? Wordt het binnen kouder als je het raam opent terwijl het binnen en buiten even warm is? Ligt dit aan de wind? Turbulentie, gevoelstemperatuur.
Als je naakt naar buiten loopt om onder te sterren te zonnen, vat je dan kou? Of krijg je dan een huid vol sterrenstof? Dat je glittert en schijnt aan alle kanten?

Op de grens van abstractie en concreetheid landen de mooiste dingen. De kikkendste ruimteraketten en leukste schrijfsels.

Als je in een van die twee blijft hangen, dan wordt het niets. Abstractie doet te veel zweven, en dan vergeet je te beleven, een concreetheid is als een rots. A en C samen een boom. Eikenboom. Ik ben op jacht naar de vrucht, eikeltjes. We bewaren wat voor later. In een holletje onder de grond. Eikels die vertellen over hier en nu, en over niet denken maar doen, en over mooie dingen tekenen, over dingen bouwen en iets betekenen.

Zo schreef ze in de krant:

Vrouw zoekt boom.

anitanatas@yahoo.com

Vrijdag 5 mei 2006
Gisteren. Vandaag. Eergisteren.

Tijdens dodenherdenking zat ik op de fiets me druk te maken. Over doden die dood zijn. En dat dood rust.
Over mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Dat ik er maar 4 ken. En dat ik andere trekken van hen irritanter vind, dan hun oorlogstrauma. Ik dacht aan andere dingen achter voordeuren en met dichte ramen. Aan andere herdenkingen die mij veel prangender lijken.
Aan opa’s en oma’s die gewoon verder leven, negeren en verzwijgen en daarmee generaties de das omdoen. Die nooit wilden verwerken, of niet konden.
Aan een krantenbericht waarin staat dat tweede generatieslachtoffers niet bestaan. Toen dacht ik: Kranten kunnen me niets schelen.
Ik herdacht deze keer de Duitsers die na de bevrijding verketterd zijn. Dat er geen slachtoffers en daders waren in de oorlog. Vele waren het allebei. En dat dit nasijpelt in generatie op generatie daarna.

Dat mensen net apen zijn. Aan de evolutie, aan de Übermensch, aan klonen en transplantatie. Aan wat in je genen zit en wat in je bloed, wat in de opvoeding en wat je zelf bepaald.
Aan de keuzes die je maakt. Aan verantwoordelijkheid, en die wel of niet nemen. Aan de gevolgen daarvan, voor jezelf, voor de ander. Dat anderen zich dit nooit zullen bedenken. Ik dacht aan sektes, groepsvorming en realiteitszin.
Aan ontkoppeling, en opnieuw beginnen. Aan vrijheid. Aan de staarten op mijn hoofd en die haren die zwierig springen.

Open de deuren, was de ramen, laat de wind naar binnen want vandaag is het vrij dansen met vrienden.

Sjakie: anekdotes? Waar blijven die? Die komen nog wel, kaboutertje, die komen nog wel.

Maandag 1 mei 2006

Het is mei, voor als het u nog niet was opgevallen. Het weer zweeg hierover, en speelde nog april.
Mei, een nieuwe maand. Verjaardag, bevrijdingsdag, dodenherdenking. Er zijn twee feestdagen favoriet, eentje ervan valt in mei: bevrijdingsdag.
Nou heb ik zeer weinig tot niets met wo 2, des te meer met bevrijding. De correctheid druipt van die dag af, wat lichtelijk irriterend is. Maar, ach zover is het nog niet, dus tot die tijd zwijg ik erover, al heb ik een aantal leuke loggen in mijn hoofd. Niets leukers dan anekdotes. Nog even wachten dus.

1 mei, een nieuwe maand ligt maagdelijk te wachten, sneeuw om te knisperen. Alles om te accepteren.
Een maand, vier weken, 31 dagen. En elke seconde tikt verder weg van nu.
Lol. Who cares anyway. Tijd is nietszeggend als het nog moet komen. De toekomst een onbeschreven blad. Niets nutteloos houd ik mezelf voor. Een mogelijkheid tot het verwezenlijken van dromen. Die potenties startten op het moment dat we konden dromen. Zolang je nog kan dromen is er niets verloren. Zelfs al is de hoop gestorven, dan nog leeft de droom.
Mei, een mooie maand om te starten met actie: “laughing out loud” beginnende NU

Sjakie: “Ik hoorde wel eens wat, nooit gedacht dat het die twee waren, die lachten. Zelden mensen zo vrolijk gezien”

Tvtip: sweet november net 5 20:30

Zondag 30 april 2006

Gloeilampincident
Een zondagmorgen

je hebt wel eens van die momenten,
dat je op een knopje drukt en het licht gewoon niet aangaat.
Vaak drukken wij er dan een paar keer op, alsof we niet geloven wat we zien.
Licht moet branden.
Daar ben ik het dus helemaal mee eens, op gepaste momenten.
Niet als je ligt te slapen en het fel schijnt via het raam boven je deur in je ogen.
Dan dus niet.
Ook niet als je je niet in de ruimte van de lamp begeeft.

Wel als je gaat verhuizen. Dan is een spaarlamp gewenst.(milieu!)
Maar nee, zij koos voor een 10 gloeilampen pakket van de Praxis. Wat mij weer een rit naar een gloeilampverkoper bespaarde.
(btw. Vrije geluiden is best wel een grappig programma, met maffe artiesten en liederen) dat geheel terzijde.

Ik had ze zelf nog cijfermatig gesorteerd. Beginnende bij 25 watt en de rij eindigde bij 60 watt. Waarom hier een systeem in zat is me een raadsel. Het zal wel iets van orde scheppen in de chaos geweest zijn. Of een automatische dwangmatige opruimigheid.

Ik stopte tussen het wit verven van de muur en een pauze moment drie gloeilampen in mijn bruinebloementas.
25, 40 en 60 watt.

Eenmaal aangekomen wilde ik hen op de juiste plaats in de fitting draaien. Ze waren erg vies. Dus.
Ikke die pokkedingen erin draaien, draaide ik eerst de fitting eraf, toen de lamp eruit, fitting ging nie terug, en toen kneep ik zomaar per ongeluk de gloeilamp kapot. Ikke zo: zoek t uit. Heel die lamp overal zoeken, maar kwam er nie uit. Lol. Nee man. Bloeie. En toen gestofzuigd en weer terug gedaan.

Wat bleek nu, ik had de bedrading naar de fitting in de keuken gemold. Ikke dacht, ik doe da wel ff terug technisch als ik ben, maar ja t is aan te rade de stroom daarbij af te zetten want ik kreeg zowaar vonken. Ik ben er mee gekapt toen, ook omdat t bloeie nie ophield. Ja vet pokke.
pleister, niks aan t handje verder.

resultaat:
1 brandende gloeilamp in de gang (witte bol is nie terug te krijgen, hing op scherp, houdt nu de stofzuiger
gezelschap in de meterkast)
1 kapotte gloeilamp in de prullenbak
1 nieuwe gloeilamp in de keuken die niet brand.
1 gloeilamp/menstheorie

Dit euvel heeft me een gloeilamptheorie opgeleverd. Een inzicht in energie. Precies op het moment dat de lamp brak in mijn handen.
De energie stroomt gewoon het gaat erom of je hem kan laten stromen, dmv de schakelaar.
De mens is een gloeilamp die het doet, maar weten wij de schakelaar te vinden?
De laad en ontlaadknop?
Daarom is de uitspraak ik heb geen energie of zoals geer altijd zegt: ik heb er de kracht niet voor, misleidend.
Wij hebben altijd de kracht of de energie ervoor,die is onuitputtend en eindeloos, alleen we weten onze knoppen niet altijd te vinden. Net dat ene waardoor de energie kan stromen.
Voedsel bijv. Er is genoeg voedsel=energie, weten we het te vinden? De schakelaar om te zetten.
Wij zijn gloeilampen en schakelaars in 1. Dus hebben we zelf de kracht om te bepalen of we aan of uit gaan.
Weet de gloeilamp van zichzelf dat hij de schakelaar aan en uit kan zetten? En waar the schakelaar te vinden is?
That’s the question.
To be or not to be, Shakespeare en Romeo en Julliette. Vet kikke film. Met Leonardo, die teksten zijn echt superduper, en de eindscene prachtig.

Vrijdag 28 april 2006

Vaak hoef je niets te willen,
klaterend met goud,
een liefje.

Soms is het er,
nooit verwacht, langs gelopen.

Een monologendouche van woorden,
onverstaanbaar door wat water.

Daar sta je dan.
Verslikkende, stikkend.
van de lach.
Om pretenties, en “ik ben een dichter”
Of actrice.

We doen maar wat,
en zijn ons eigen ideaal.
De rest kan me niets schelen
en doet eerder vervelen,
en afstromen van de vaart.

”Daar sta je dan vanavond, het was wel spannend maar ook heel fijn”
Ben ik dan een utopie, een verwezenlijkt verlangen?

Vaak hoef je niets te willen, dan is het er.
Ontvouwt de bloemendeken zich als een sluier overheen.

Dat is de kracht van je ding doen, het is er, je kan het en gaan.
Spelen in de nacht, als schijnend ikke zijn.

En de rest kan me niet schelen
doet eerder vervelen
en afstromen van de vaart.

Donderdag 27 april

Waarschijnlijk wordt het iets gezonds vanavond.
Ik hoor mijn huid roepen om sla en komkommer en groente. En een douche om van te drinken.
Zover zijn we nog niet. Net heeft een vogel mij met zijn klanken ontwaakt. Daarna was ik naar beneden geslopen met vuile was. En zowaar een nieuwe machine stond er klaar. Was, geld, middel.
En toen 3 trappen naar boven. Waar ik even rustte en een wapperende schone jas, nat.
Boterham, waterval. Schoon. Tanden poetsen. Droogtrommel.
Een nieuwe dag. Een neie dei.

http://strikje.tk/
een vriend van de show, tevens aardbeienliefhebber, uitvinder van de dropveterpunk.

Woensdag 26 april 2006
fietsgedachte:
Als de molshopen zich de ronde doen, en een snuit tipt aan de lucht, dan zal men niet meer graven naar los zand, in donkere krochten. Zodra de regen valt een spetter neusje nat, dan zal wat eens zonder cohesie was, modder worden. Eerste ogen zullen zich openen, en voelen steken omdat men albino was. Slaapkorrels zout, prikken wanneer zij door scherpe mollenpootjes uitgewreven worden. Slijten zullen de klauwen, zij hoeven niet meer te groeien om te graven, een ondergang tegemoet.
Eenvoudig licht, de vacht, nauwelijks begroeid met haar doet bloed warm worden. Volbloed en passie, in groene grassen. Parasollen worden gebouwd, van verdorde takken, en sloot een zee. Een eend tettert als een dolfijn. Zo is het ook voor mollen, even tijd om te dollen, en op vakantie te zijn.

Dinsdag 25 april
Het petite zonovergoten, rijkelijk bevloeide limonadeglas gevuld met doorzichtig rode vloeistof, stond te schitteren onder de felle zonnestralen.
Er kwam met topsnelheid, beide vleugels dun van glas gespreid een vlieg gevlogen in de substantie van vocht.
Een enkele druppel plakkerige dorstlesser wist zich vrij te maken van de massa en bevochtigde een lip.
De mijne. Snakkend naar riepen de diepe groeven om nat. En zo werden zij gehoord door een goed luisterende straaljager vlieg.

Bij warm weer: Breezer uit een jip en janneke glas.

Maandag 24 april 2006

Hoogpolig tapijt

Dat is het fijne spel
van spiegel zijn.

De mijne dingen doen.
Een aai over een hand,
complete willekeur.

Ontwijken, ogen sluiten.
De jouwe dingen doen.

Dat is het fijne spel
van spiegel zijn.

Barst en gebroken
zijn de ogen
die dingen doen,
jij de mijne.

Een albino in het ochtendstralen.

Kip konijnenei.
Als jij
random
schilt, wat ik schilderde.

De jouwe.
Vijf vingers aan een hand,
Draai een ronde
op de tast
Zijdelings mijn huid.
houdt.

Ontbijttafel
twee, ik en jij
langgerekt wollig ontwaken

Hoe vijf vingers, de jouwe dingen doen.
En ik de mijne

Dat is het fijne spel
van spiegel zijn.

Zaterdag 22 april 2006

Sp ( r)ookjes. Hardcore proza.
Mythische verhalen, uitgekauwd, voorgekauwd en opnieuw herdachte figuren, bedacht gecreëerde verdachten in eeuwenoud vertelspel op neonpapier.

Ja ja ja elk schrijfsel is in essentie een sprookje of mythisch verhaal. Met dit gegeven zijn wij aan de slag gegaan en hebben alle clichés uit de kast getrokken om tot een uniek iets te komen.

Sp (r )ookjes.
Anita, Natas herschrijven sprookjes, gummen de r weg, en voila, de realiteit dient zich aan.
Spookachtige horror, wat waar is en wat niet. Bloedstollend spannende zoektochten tussen de bomen in het bos. Zo zijn er ook leesdingetjes, te saai voor woorden, niets toevoegend aan het al overpuilende palet van schrijfkleur en invalshoek van dit genre. Maar altijd enerverend en o, zo leuk en bovenal: Met onze zegen.

Elke keer een nieuw sp(r )ookje! Spaar ze allemaal:

Voorproefje

*sneeuwwitje: camouflagestiftgirl, waarom verf jij je haren zwart?
*hans en grietje: Hassan en Pablo
*het meisje met de zwavelstokjes: doodgevroren prostituee (nat jointje en de lege aansteker)
*assepoetser: grootheidswaanzin in het kolenhok, een kastesysteem

Soon more to be seen.

Vrijdag 21 april 2006
Het is niet elke dag dat je zo’n avond meemaakt.
Zo’n avond waar het onverwachte vanaf spat, de professionaliteit. Theater ten top.
Improvisatie theater, lijfelijk, groots en klein subtiel.
Zo geweldig acteren, dat het echt is, je niet meer weet wie wat acteert of echt is. Super.
Het leven is een theaterstuk, al lijkt men op de vloer opeens los te kunnen gaan. Grenzen zijn er haast niet, en alle beperkingen vallen weg. Namen we onszelf maar niet zo serieus in het dagelijkse leven. Dan was het elke dag vrij spelen, en kon je alles zijn wat je wil zijn. Elke impuls een nieuwe kijk en inval op een situatie.
Ja, ik ben actrice. Theater maken is de illusie echt laten zijn. De echtheid is een illusie.
De acteur speelt, moet controle hebben over elke emotie, beweging en spier, het ogenschijnlijk onverwacht laten lijken. Naturel.
Theater maken is grensverleggend geeft je de kans dingen uit te proberen, een rol uit te bouwen of op ontdekkingstocht te gaan.
Het mooiste theaterstuk vind ik mijn leven, met als ik mijn laatste adem uitblaas een oorverdovend applaus.
En dan buig ik.

Doeeei
Anita en Natas: theaterdiva’s

Dinsdag 18 april 2006
Prik cassetebandjes aan de muur!

Punaise, punaises. Ze liggen in een doorzichtig doosje. Hun koppen kleuren.
Ik geloof niet dat ik ze mooi vind. Nee. Ik geloof het niet.
Fascinerend wel. Tuurlijk. Tuurlijk zijn ze fascinerend. Net zoals het terugvinden van je cd’s.
Of je oude cassettebandjes met sing a long songs. En dan de tekst nog helemaal uit je hoofd kennen.
Dat dan leuk vinden. Dat is kicke.

”Diep in de zee” lalala
ffàplay ”T is een boef”
Kant a:
ejectàplay “kinderen voor kinderen 10”
een of andere foute blije rap.
Hoog pabomutsgehalte.
eject
met een boogje in de prullenbak o nee toch maar in een doos voor het antieke. Wie weet wordt het ooit nog wat waard.
Kant b:
play Ron brandsteder?? Die bella beer zingt. O. ja…
Wat doet ie op m’n kinderliedjesbandje 0_o ?

Bonnie kom je buiten spelen? Gossie, ze kan ook zingen.
kraak, krak het geluid van een grammofoonplaat.

Dan zouden nu ergens de lachkabouters moeten komen.
”Wij zijn de lachkabouters hahaha”
Wie heeft die punaise op de stoel gelegd?
Dat doen de lachkabouters”

”Een kleine muis op klompjes”

”jajaja pamdapadapapauw”!!(??)
eject

We stoppen er een wat nieuwer uitziender bandje in
Een hoge schelle stem zingt een soort van lichte operaherrie.
Wat is dit voor muziek? Waarom zit die tussen mijn bandjes? Is het wel van mij? Ken ik überhaupt mensen die deze geluiden luisteren? Wat is dit??
Aha…. Dit is een bandje met musicalliedjes waarin ik nog geschitterd heb op de middelbare school. Wat een pokkeherrie
zwaar eject moment

De lijpste is toch wel een bandje met poolse kindermuziek
Een paar jongeren in jaren 80 outfit MATE DISCO 5.
Er zit zelfs de tekst in het pools bij.
Te grappig.
De aanschaf was al een dubieus moment, toen vond ik het al ouderwets met mijn 10 jaren. Laat staan nu.
T is gewoon zwaar retro, en lekker truttig.
Weer helemaal je van het.
We faxe!

Vrijdag 14 april 2006
www.anitanatas.greatnow.com/links.htm

Donderdag 13 april 2006
Wegwerpwoorden. Meuk. Onzin. Kwats.
Da is toch wel heel erg leuk. Pretentieloos.
Tegen de verveling. Jaaaa.
Dus.
Ik geloof niet dat er een diepere betekenis achter onze schrijfsels zit.
Het idee om dingen te gaan schrappen vinden we muf. Recensies zijn voor hen die alleen maar beter willen.
Nee, laat ons maar vingerverven.
Er is maar 1 oordeel dat telt, en dat is dan van onze grote held: Borrie zelf.
Als iniator van dit gehele concept, zijn wij hem zeer dankbaar.
Borrie, hoe zou het met hem zijn? Hij lijkt spoorloos, of is het een zij?
Laatst heeft hij nog op spectaculaire wijze van zich laten horen op het borrieforum. Dat was me een partij visueel geweld opeens.
Voor tips kunt u mailen naar: anitanatas@yahoo.com

De ti-ta-toedels

Woensdag 5 april 2006
Pyamabroeken zijn overdag te dragen.
Fanta pomelo, strawberryhill roze.
Wil dat zeggen dat ik al wakker slapende ben?
Over dit filosofische vraagstuk zal ik mijn nek niet breken. Wij hebben leukere dingen te doen.

Elk vraagstuk, contradictie of paradox eindigt hetzelfde. Elke einde, begint eens.
Zodoende heeft het geen enkele toegevoegde waarde om je hierin te verdiepen.
Of je zou het volmaken van de cirkel, het al levende beleven, van waarde achten.
Oke, alles is waardevol en achteraf is altijd makkelijk praten.
Dan zijn de oplossingen en wegen het duidelijkst en lijkt het simpel. Ware het niet dat om tot inzicht te komen, je eerst met knapzak op weg moet, te ervaren en empirisch onderzoek te doen.
Al weet je bij voorbaat dat het begin eindigt op hetzelfde punt. Eerst zal je toch moeten weten wat er tussen begin en einde ligt. Anders weet je niet eens dat er een begin en einde is.
Daarom dragen wij pomeloroze pyamabroeken overdag. Wij hebben onze zinnen gezet op een grannysmithgroene.

Zo af en toe gaan wij zo op in de filosofische dingen des levens, dat we vergeten te proosten.
Om alle kleuren van de verf te bekijken en dan naar het witte vlak, dan weer naar de verf en met onze vingers in de derrie te kliederen.
Zo heb ik mijn lentejurkkleurige spuitbus weer gevonden in het kastje bij de thee. Wat me zomaar een middag met thee en giftige dampen op zou kunnen leveren.
Om te ontsnappen aan de rationele, filosofische vraagstukken in mijn hoofd heb ik me gestort op de fotografie.
Empirisch onderzoek naar het leven, het denken vergetend en varend op gevoel.
Wij dragen pyamabroeken overdag.

Donderdag 30 maart 2006
uit het oogpunt van de bloemen op mijn kamer
Goed

terwijl het sluimert
en M. mijmert
Minder

Als we naar de wetten kijken
Onbeslist

Het vallende blad
Meedogenloos

Dinsdag 28 maart 2006
Lentejurk
Bleek er godverdomme ook nog een rits in te zitten.

Zondag 26 maart 2006
Lentejurk

Zo’n jurk, weet je wel
In een winkel, weet je wel.
Met een vrouw achter de kassa, weet je wel.
Met van die haren, weet je wel.

Zo’n jurkje. Tussen de meuk. Madeliefjes verschenen in bakken afgeprijsde strings.
Zo’n groene, weet je wel.
Groot geschreven: Jij bent van mij, weet je wel.
Dat heb je vast ook weleens, dat ze overal jouw naam schrijven met pijlen door de winkelstraat.
Wijzend naar zo’n jurkje, weet je wel.
Rode knipperlichten die fel schijnen en madeliefjes die in bakken strings verschijnen. Waarschijnlijk vervaardigd door kindervingers in een hok.
Niets sprak hierover. De jurk zweeg wijselijk en straalde jeugd. Het was jonge kaas en een lam. Schreeuwende feelgood reclame, witte lach, rode lip.
In een winkel waar we de naam niet van zullen noemen, met behoud van uitkering.

Het was ook gelijk: niet passen maar kopen. We zien het later wel.
Zij wilde hem ook. Haar naam stond er niet boven en geen enkele pijl wees haar de weg. Het was me gegund hoor, zei ze lief.

Ach ja, de lentejurk. We zijn vrienden. Ik hem ‘m voorgesteld aan hanger. Hing toevallig aan kast en ging slapen.
Zo te weten werd ik wakker (klok uur vooruit) in een wei met lopend wol en groen bloemenkransje.

Hij zit gegoten, mijn groen verschoten lentejurk. Ik vermoed vele avonturen in zon en fanta funky pomelo.
What’s your flavor?

Donderdag 23 maart 2006

Daar liep ze. Rode krullen, gele tietenhouder en een zilver slipje.
Ze goot een slok witte wijn in haar mond, waar ze wat mee speelde.
Ze liet een straaltje langs haar kin
haar nek glijden
en fluffy likte het op. ‘Wordt jij geil van een poedel, en een vrouw in lingerie?’

Woensdag 22 maart 2006
Zingende aardbeien in een koortje wandelen op mijn hersens. Een houten deur gaat open. En kijk daar staan ze.
Strawberrysounds. Iets als met een piano en wind. Een ferme rode klank, met de lentefrisheid van groen blad. Sla.
Maar dan zonder slak, want dat gaat vervelen. Delete gewoon de k, en slijmerig wezentje wordt groen en plat.

Is dat leuk was de overheersende vraag van gisteren. Vandaag ga ik het alleen hebben over dingen die leuk zijn.
Benoemen en beschrijven hoe ongrijpbare gedachtes werken is leuk. Associaties.

Ze zei groen tegen me en ik zei blauw.
*Rond of vierkant?
Ja duh. Stomme vraag.
*Kruisje of gordijn
Appelflap
*Kom we gaan ontbijt maken

Zo is het een kleine stap van een map naar het syndroom van down. Van bloem naar aan- en uitknopje. Het maakt de wereld rond. Als hij dan niet doordraait, wat we een verrekte leuk programma vinden.
Het is wel.

Fietsetietse.

Op de fietsje,
Drempel of bocht
Dan gaan de tietse
Huppakee
hupseflups.
Tringeling.
Wind zit tegen,
t duurt nog wel even.
Dezelfde gras
auto’s me tegemoet.
Water valt
T is koud.
Dan gaan de tietse.
tjoeketringeling in de sloot
Duim omhoog
Auto stopt
Hoera voor de fietsetietse.

Dinsdag 21 maart 2006

Is dat leuk?
Een volksstam uit de rimboe halen en daar dan om lachen? Alsof het de eerste neger in blank Europa is.
Zelfs bij Star Trek hebben ze daar een richtlijn voor. Nooit contact leggen met minder ontwikkelde beschavingen. Ze moeten minstens warp hebben uitgevonden, of iets dergelijks.
Sbs6 is dat leuk?
Bert van Leeuwen is dat leuk?
That is no question.
Wat een pokkeprogramma.
Ze zouden geen oerprogramma’s uit mogen zenden met huisvrouwen waarvan je dacht dat ze niet meer bestonden.
That’s the question hoogtepunt gisteren: woord: nobelprijs. Huisvrouw gaf het antwoord. De uitspraak gaf wat moeilijkheden. nobel (uitspraak je bent een nobel mens)prijs. Waar Bert dan hartelijk om moest grinniken. De zondaar. Niet iedereen heeft verder kunnen studeren dan de huishoudschool, meneer van Leeuwen. Integriteit. Waar is het gebleven op de Nederlandse spelletjestelevisie?

Er is nog 20% van het oerbos over.
Is dat erg?
Sorry, wereldnatuurfondsreclamemaker. Waarom is het erg dat er dieren uitsterven? Waarom is het erg als de aarde vervuild en de mens zijn eigen nest? Is dat de geintellectualiseerde overlevingsdrang? We kunnen denken en zien dus overal gevaren. Reëel of niet, het is allemaal een gevoelskwestie.
K hoop dat ik het nog mee mag maken, de destructie van de aarde. Een uniek moment in het bestaan van de mensheid.
Nee, even zonder gekheid, goed je afval scheiden hé?

Noot van Sjakie: wat zijn ze toch opeens maatschappelijk geëngageerd. Zou de lipgloss op zijn, ze zouden zich toch niet vervelen? Nee, dat nooit bedacht Sjakie zich nog net op tijd.
Noot van Anita en natas: En dat redde zijn toch al discutabele leven.

maandag 20 maart 2006
Als je een willekeurige voorbijganger zou vragen waar ze aan moeten denken als ze Anita en Natas horen, kan dat niet veel anders zijn dan dat ze je vertellen dat we onlosmakelijk verbonden zijn met het spel.
De jaren 70 was een tijd waarin het spelen opnieuw werd uitgevonden. Het spel kent vele facetten. Om deze te doorgronden adviseer ik je al ons werk te ervaren.
Een van mijn lievelingsfacetten van het spel, is de creatie. De creatie van alles, en vandaag met name de betrekkelijk kleine creatie. Op deze aarde wonen miljarden mensen en op verschillende massa-niveaus spelen deze mensen hun zelfverzonnen spelen. Deze mensen spelen op individueel niveau , al dan niet bewust weer hun kleine spelen, met alledaagse beslommeringen. En zo af en toe stijgt er een individu boven de spelregels uit.

Heb je ooit de spelregels gelezen van bijvoorbeeld Mens-erger je niet? En heb je ooit voor je ogen de letters zien dansen, en de zinnen zien vormen, waardoor het spel werd gespeeld zoals jij dat wilde? Je rode pion werd goud, en je zette per beurt minstens vijftien stappen, en de joker, die heb jij natuurlijk in je bezit.
Vandaag ben ik een meisje dat gewoon speelt. Overal waar ik speel speel ik dat ik in een huisje woon, vlakbij het bos. In dat bos wachten de kabouters op me, op de straat voor mijn huis spelen kinderen, en even verderop rijdt de bus. Wanneer ik mijn fiets pak, waait de wind door mijn haar. Met de boodschappentas aan mijn stuur, trap ik vrolijk naar de bakker. Waar zoete broodjes al warm liggen te wachten. Op de terugweg zwaai ik vrolijk naar de knollen die in het weiland gras kauwen. Eenmaal weer binnen in mijn huisje, zet ik een kop thee, en ga schrijven.
Soms zijn er van die dagen dat sprookjes bestaan.....

Zondag 19 maart 2006
Een afdruk van een indruk
van het licht met kleur en het moment.
Fotogeniek.
Zo zijn wij
en zo waren we ook toen meneer de journalist en mevrouw de fotograaf ons kwamen bezoeken.
Zo promoveerden wij van krant naar glossy.
om onderop de kattenbak te belanden.

Donderdag 16 maart 2006

Wij ontvingen vandaag een verontrustend mail, een zogenaamd cctje van Harrie. Ons welbekend.
Harrie heeft hier vaker oproepjes geplaatst. Nu hebben wij zo af en toe contact en vandaag gaf mijn inbox een 1tje aan, wat erop duidde dat ik mail had. En dan ook nog van Harrie, met de liefdevolle groeten van Gijs gelukkig, hij moest werken.
Harrie heeft aangegeven actief te zijn in het TTQ (red. that’s the question) topic op het borrieforum.
Wij zullen hier de volledige mail van Harrie posten.
Graag willen we van de gelegenheid gebruik maken om H. te E. te bedanken, die dit onrecht aan de kaak heeft gesteld, zij was en is de iniatiefneemster tegen dit onrecht en uitbuiting van de deelnemers.

Geachte Rene Stokvis producties,

Graag zou ik met u mijn visie delen over het programma That' s the question.
Elke avond kijken mijn man Gijs en ik naar dit programma. We zijn ons er ter dege van bewust dat dit programma wordt geproduceerd door Rene stokvis, en daarom en alleen daarom kijken wij naar dit EOprogramma.
Uit principieel oogpunt kijken wij namelijk niet naar EO programma' s.
De EO stelt zich zeer negatief en intolerant op tegenover homoseksuelen, maar voor deze leuke quiz uit uw productiehuis maken we een uitzondering, en zijn we bereid onze principes in de wacht te zetten. Al heeft God het in onze ogen zo nooit bedoeld.

De quiz en het format vinden we helemaal leuk. Op 1 ding na. Wij vinden dat de presentator nog wel wat verbeterpunten heeft. Hij praat namelijk door de tijd van de kandidaten heen na een goed antwoord. Gijs en ik hebben het hierover gehad en we denken dat dit afleidt, en al menig kandidaat van de overwinning heeft gehouden.
Misschien is dit iets om in een functioneringsgesprek met meneer van Leeuwen mee te nemen.

Ik hoop dat deze constructieve punten onze favoriete quiz ten goede komen.

Met vriendelijke groet,

Harrie-Kees Van Waaltre

ook namens mijn partner
Gijs van Waaltre

Volg de strijd van wat nu al in de volksmond het EOdrama wordt genoemd op het borrieforum.

anita en natas: komt ons activistenverleden toch nog van pas.

Maandag 13 maart 2006
De stampertjes

Maandag 5 maart 2006

Wat je met een paar kralen en touwtjes allemaal niet kan.
Draadje door gaatje= ketting, en wat is shampoo toch fijn.
Voor de zich vervelende mens: www.uitzendinggemist.nl
Brokebackmountain heeft 2 oscars.
Strawberryhill :nectar des fruits de jus de fruits concentre teneur en fruit 72% min
Marie’s aquarelle 18tubes de 12ml, 6 tubes de 21 ml
lalalala: Wij zijn de lachkabouters
”Hoi hoi”
”Heeeeeej”
”Waar ben je nu?”
”Vlakbij de nertsenfokkerij”
”ow, eet je mee?”
”Week nie”
”tot vanavond”
”Hoi”

Sfeerimpressie. Ik wil graag nog eens een foto maken, een schilderij over schilderen, een videoclip van maken, een tekst over schrijven, theaterstukken zie ik voor me.
Soms kom ik expressiemiddelen tekort. Elke vorm lijkt beperkend, en in zijn eigen zintuig dan ook weer volledig.
Detail, daar gaat het om, om het kleine detail wat raakt. Soms is het een vuilniszak langs de weg, of een vogel in de lucht, hoe cliché.
Waar wij het volmondig over eens zijn, is dat sneeuw een van de geweldigste dingen is. Vallende sneeuw is het mooiste wat er bestaat.
Ik ga een video maken met vallende sneeuw in een tuin. Het tikken van de klok binnen, als geluid en de wind door de kieren van het raam.
Tik tak woeeesj tik tak woeeesj.
Daar dan mp3tjes van maken, en een vet nummer van componeren.
Een dj die sampelt.

Toedels,

Anita en Natas

VRIJDAG 3 MAART 2006
Welkom, welkom.
Vandaag zullen wij als uitgangspunt een paar uitspraken nemen die zijn gedaan in het kader van stort je op het wereldleed, Wij houden er nou eenmaal van onze innerlijke belevingswereld te projecteren op alles om ons heen. Onze 3 stokpaarden zijn:
*de hongersnood in de wereld kan in 1 jaar opgelost zijn
*het is simpel de vervuiling te stoppen
*wij zijn niet tegen oorlog

Laten we beginnen met de 2e. Het is simpel de vernietiging van de aarde te stoppen. We stevenen nu af op een totale destructie van deze massa. Nu al sterven er mensen door zoiets simpels als de uitlaat van je auto. Hoezo simpel anita en natas? Dan zouden we dat toch allang doen, en zou het verplicht zijn? Nee, nee, de regering houdt zich liever van den domme. Andere belangen spelen een grotere rol. Geld, Macht. Het is me allemaal wat.
Dus, neem de step. De trein. Wij zijn al jaren voor het gratis aanbieden van openbaar vervoer. Het afschaffen van geld als betaalmiddel vinden we ook een goede stap in de richting. Geef iedereen toch lekker wat hij wilt en nodig heeft. Lang leve de lol. En kom niet aanzetten met “O, hoe moet dat dan” Nee , gewoon doen. Waarom werkt dit niet? Hebzucht, gretigheid, het willen hebben van macht, geld. Omdat men het idee heeft dat het iets MOET. Presteren, Bewijsdrang. Men denkt dat het onaf is, wil dit te allen tijde compenseren, omdat men het idee heeft dingen te moeten verbergen. Het is bang. De mens is bang, en een kat in het nauw gaat bijten.

Dat brengt ons weer bij het 3e statement van de dag. Wij zijn niet tegen oorlog omdat het een geweldig compensatiemiddel voor de angst is. Agressie, moorden en wat dan ook. Het is allemaal oke ole. Het gaat vanzelf vervelen. Kennis. Wij zeggen Kennis. Zelfkennis, en het zien van mogelijkheden, het aangeboden krijgen van een uitzicht, het inzien dat je een keuze hebt, daarvan zeggen wij: Ja als je dat allemaal hebt, dan zou het zo kunnen zijn dat men niet voor oorlog kiest.
En als je last hebt van oorlog, wat velen hebben, vooral als je je in een oorlogsgebied bevindt, dan zeggen wij volmondig: Waarom heb je er last van? De oorlog op zich is niets, het is het waardeoordeel, het negatief benaderen van pijn is wat het ondragelijk maakt. Wat natuurlijk niet wegneemt dat dat alleen maar intellectueel geneuzel is, want als iemand je schopt ga hem niet bedanken voor de geweldige ervaring die de ander jouw heeft gegeven.
En zo wel, dan wel. Ik ben niet tegen iets. Nee ook niet dan zozeer voor dingen. Elke uiting is een logische, elke expressie heeft zijn redenen en oorsprong. En wij oordelen. Ja wij oordelen en veroordelen. Dat wil niet zeggen dat wij niet de reden kunnen zien van alles.

De hongersnood kan in 1 jaar opgelost zijn. Iedereen zal de hongersnood willen doen verdwijnen als je het hem zo vraagt. Hiervoor zal de mensheid zijn eigen kracht moeten kunnen inzien, de noodzaak inzien van het opheffen van de hongersnood. Hij is er en heeft dus een functie, is wat wij vinden.
Wat voor alternatief is er? Voor de compensatie van de onafheid? Het willen hebben van Macht, Geld en Status. Het alternatief zal men zelf moeten creëren. Acceptatie is het toverwoord. Acceptatie, dat alles er is, en dat alles is zoals het is. Van daaruit kan verandering worden bewerkstelligd, niet om de verandering maar omdat het niet meer past. Zo lang wij, de mensheid, de massa bepalen dat de hongersnood nodig is, zolang er mensen zijn die honger willen lijden, en er geen alternatieven aangeboden worden, geen keuzes, kennis en middelen zal het blijven bestaan.

Kortom de wereld is een perfect systeem, wat zichzelf altijd in stand houdt. Inzicht in je eigen systeem is de sleutel die toegang biedt tot de “wereld” Want de wereld dat ben jij.

Dank u wel voor uw aandacht, Zijn er nog vragen? Na afloop kunnen we verder van gedachten wisselen op het borrieforum. Dan wil ik uw nu graag uitnodigen om een kop koffie en thee te nuttigen.

Anita en Natas: wereldverkenners
nu ook te boeken voor lezingen.

donderdag 2 maart
We staan in de krant. Dankzij grote zwarte edding.
Bij deze : “Bedankt” Bluetoothstick terecht.
Vandaag zijn we Pippi. Altijd met twee staarten en eindeloos veel sproeten.
”Met z’n allen, zingen wij van harte gefeliciteerd, met z’n allen” Lang leve bulletje
En o ja, het sneeuwde vandaag, en gister ook. Ik ben een sneeuwpop. Ook heb ik wanten met een touwtje in mijn jas.
En een jip en janneke pleister op mijn borst, ter hoogte van mijn hart.
1, 2, 3, 4 hoedje van papier. Hoedje gevouwen van krant en dansend op de bank hangend.

Wat mensen afgeknald met redeemer.
Na een half uur werd zelfs het spel des doods saai. Tja, je hebt een goede motoriek of niet.
Het is de jarenlange ervaring, waar je dan toch het rendement uit haalt.
Zo renden wij langs de plaatsen in ons hoofd, naar oorden, de hel, die hemel is. De wegvluchtende hemel waar je nimmer in kan verdwalen, omdat ik spook. Ik jaag ze op, zij schiet. Killingspree and dominating. Deze kamer is de wereld die ik ken. Het scherm, een oase waarin ik ze met mijn tanden bijt. Elke plek, elke handeling is voorspelbaar. Ik weet waar ze te vinden zijn, de artifacts. Je hoeft niet te zoeken, alleen op de geur af te gaan, de geur van bloed, als een hond verslinden we ze. Rijt ze aan stukken. In an order to control violence.

Let go of control. Dat is killing, niet de violence. Het controleren, inperken, grip willen krijgen. Laat de chaos zege vieren. Het zal meteen verdwijnen, stilte worden. Alles eindigt in stilte. De hoogste klaagzang, legers die schieten, iemand een vogeltje van het dak. Een duitser een jood. Iemand steekt een vlag in de fik. Juichende menigte. Ze dragen een lijk. Hysterische moeders, woedende vaders, en zonen met messen.
De ene dood voor de andere.

En toch waag ik het dan te dansen. En zij ook. Al is het dan in chaos, 300 decibel. Een housebeat, waar zelfs de kabouters voor onderduiken. Ik dans. De wereld kan moorden, en doodgaan, zwijgen en springen, tegen muren kruipen, in een hoek, naast de vogel op het dak, zingen, leven, vertellen, koekjes bakken, en lief zijn:
Ik dans
al luisterend naar de stilte die de sneeuw me vandaag bracht

Toedels,

Van twee, Anita en Natas

Donderdag 28 februari 2006

Telefoon, Printer, Bluetoothstick
Afwasborstel, Middel, Pasta
Blauwe driezitsbank met z’n twee, en drie,
Gister vier. Het propt en het past.
Rozen in een vaas, vier. Twee witte.
Waterballon, man in boom.
Machinegeweer. Ronde kogels vliegen.
Waterballon. Blauw, gister twee witte.
Invloed.
Golfende massa mensen
Bedolven.
Zijwieltjes en muur.
Blauwe driezitsbank met z’n twee en drie
Schilderijen zingen.
Je naam geschreven zie als je praat.
I am a dj.

Ik doe dinge zinge
type ook weleens
en lezu.
Beeldscherm. Glassex.
”heeft u ook glowindedark stifte?”
Grootste edding

Ik hoef nie te leruh, uit boekuh.
Ik doe dinge zinge
en die dan verkopuh.
ik ben een dj,
en best gewoon gebleven.
Twee staartjes
en een zieke nijn.
die gaat slapen.
nu zitten we nog even op de bank,
zo samen,
Ikke twee, jij 1.
Arm, jij en gaten.
Existentie.
en de

Maandag 20 februari 2006

De arrogantie van de ijskoningin.

Een waas van koude hing in de kamer.
Haar stem sneed als de wind op een winterdag. Woorden bevroren de lucht die kringetjes speelden.
Ik moet toch echt eens andere deodorant kopen.

Liep ze nu dan over de gallerij ik ben cool! te gillen?
Ging ze zomaar naar binnen door de gouden deur omdat ze de kracht had?
Wat is dit dan weer voor een rare overloperij.
Dat is waarom ik van hokken houdt en tralies. Duidelijk. Overzichtelijk.
Vakje. Stempeltje. Labeltje. Laatje.
Maar als blauw dan opeens ook leuk groen gaat doen en ijs goud wordt, dan is het spel gespeeld.
Is het spel nog een spel als je de spelregels kent? Kan je dan nog met een stalen gezicht meespelen?
Waarom zou je dan nog?
Om de macht der ijskoninginnen ten toon te spreiden?

Om je in een gouden kamer te begeven misschien. Te smelten tot niets dan waterdamp.
Dan kan het spelletje weer van voor af aan beginnen. Het gooien van de dobbelstenen is geen gok.
Kwestie van zwaartekracht. IJskoninginnen weten dat, daarom zijn zij arrogant. Zij willen niet meer verrast worden.
Denken dat niets hen ooit nog zal verbazen. Dat er niets is, maar dan ook niets dat hen op hun grondvesten zal doen trillen. Geen enkele koude kan hen nog meer bevriezen. Te smelten tot waterdamp.
Dan kan het spelletje weer van voor af aan beginnen.

IJsland. Daar zullen zij zege vieren.
Alle afgezanten zullen zich daar bevinden en ijzig zijn. Glijbanen bouwen van water. Met een simpele beweging watervallen verstillen. Geef me een zomerstop, laat de wintertijd jou bevriezen en de lente het slot openen van ontluikende bloesem. De knoppen waren beslagen met een laag ijs. De macht der ijskoninginnen. De arrogantie waarmee zij stilte werden.

In het land van ijs met haar kille blik en dode ogen werd de ijskoningin zo helder als doorzichtig ijs. De arrogantie waarmee ze het gouden licht versterkte, de scherpe plekken waarmee ze haar eigen loep was. “Ze zal de toorts hoog dragen”
Te smelten tot niets dan waterdamp. De verstarring en arrogantie der ijskoninginnen ontbrandden in een kokende massa lava.

Onverwoestbaar rots

Dinsdag 14 februari

De gevallene

Toen je een dwarrelend blaadje ving en zei: "Je bent een gevallene"

Het vroor. Het was een tijd waarin het vroor. Er vielen geen bladeren van de takken.
In de verte schitterde het ijs van haar jurk alle zonnestralen terug.

Het snoephuisje van Hans en Grietje, een ivoren toren van ijs.

Het is de dag van de liefde, en zo viel de ijskoningin van haar troon.
De toorts ontdooide als een kip uit de koelkast.

*ijskoninginnen ontdooien
*sommige dagen trekken voorbij alsof ze niet geleefd zijn
*zeggen ze
*ik leef
*zeggen ze
*begrijpen ze
*dat niet leven
*dood is…
*ijskoninginnen ontdooien

noot: waarom zijn dichters zo vaag, als het gaat om een weblog? Feiten, boodschappenlijstjes, to-do lists
dat zijn de dingen die we willen weten.
Ik kan het ook niet helpen dat alles in mij vaagheid ademt (dat noemen ze dan kunst) als niemand het maar begrijpt.

Achtergelaten notitie van de ijskoningin op haar glazen bureau:
Op deze mooie septemberdag in april, schrijf ik je

“Dit verlangen is verstikkend
Misselijk makend
Alsof ik moet kotsen
Braken”

De gedroogde kringen van wijn op vergeeld papier.

Zaterdag 11 februari 2006

Zij vroeg aan haar: “Wat vind je er zelf van?”
Haar zweeg.
Zij lachtte.
Zij lachtte omdat ze geen dichter was.

Dichter stond er nu op haar visitekaartje. Dat leek een goede zet.
Pr-mevrouw en zij hielden nou eenmaal van concepten.

Je bent het niet, totdat je beslist dat je het bent.

Experimenteel was dit te noemen. Hoe ver staan gedachte en realiteit van elkaar?
In feite is er geen verschil. Haar zou “de handeling” zeggen. Zij niet.
Zij wist beter.

En als ze haar dan vroegen “Wat ben je?”
Dan zei ze dichter.
Soms wilde ze ook nog wel eens het woord kunstenaar gebruiken, haar favoriet was “gewoon een meisje”
Altijd zo gewoon gebleven en spontaan, no-nonsense. Het is de nonsens die haar tot deze hersenspinsels had gezet, paradoxaal genoeg.

Hoe haar ooit met zij zat te bedenken, en zij schamper lachtte tegen haar: “Ik doe je pr”

Nu stond er dichter op haar kaartje en als zij aan haar vroegen:
“Wat ben je?”
Dan zei zij:”Dichter”

Ze loog niet. Het was een gedachte. Die liegen niet, laat staan logen.
Haar was dichter aan het verloochenen.

”Wat is het leven toch fucking simpel dacht einstein”, dichtte ze schrijvend.

De gouwe ouwe popte up , die de laatste tijd als een pingpongbal opspeelde.

* Ignorance is blessing *

Vrijdag 6 mei 2005

Fragment uit brieven aan mijn geliefde:

”Ik schrijf je met mijn pen gedrenkt in tranen die het inkt doet schrijven.
Zou ik willen dat je tussen deze lijnen woonde, ik je in kon kleuren, je tastbaar was.
Zie omme zijde schrijf ik je
En daar zie ik staan, tegen de kantlijn
Zie omme zijde
Zo ben je
Ongrijpbaar, wegglippend, spokend
Blijf ik zoeken.
Het blad keren, zoeken.
Naar een teken, een blik, een woord.
Is tijd nooit lang genoeg
Kan de tijd me niet troosten
Is de geruststelling verleden tijd, mijn liefste.”
Op deze mooie septemberdag in april, schrijf ik je

“Dit verlangen is verstikkend
Misselijk makend
Alsof ik moet kotsen
Braken”

Zondag 13 februari 2005
Thuis.
Zienderogen blind zijn de meiden ook geweest. Ze zochten overal naar thuis. Vervloekten de leegte. Sprongen hoog en sprongen laag. Op bergen in grotten. Zochten het in de liefde en verdronken erin. Thuis is niet waar de ander is. Thuis is ergens anders. Anita en Natas vonden thuis op de enige plek waar ze nog niet hadden gezocht. In hun hart. Het was er al die tijd geweest. Als een zaadje vol potenties en mogelijkheden. Door het donker, wat eigenlijk het licht was vonden ze de bodem en daarmee zichzelf. Gebukt gaan onder het donker is een keuze. Een keuze die je elke dag kan maken. Nee, zeiden de meiden. Wij gaan niet lijden. Wij mogen huilen, schreeuwen, lachen en zwijgen maar wij lijden niet. Wij zijn Anita en Natas. Wij zijn angst, woede, frustratie, geluk, vreugde een lach en een schreeuw. Wij zijn alles en niets.
Wij willen vernieuwing, vooruitgang, transformatie, acceptatie, omarming, alles laten zijn. Wij willen niet alleen donker en licht. Wij willen zijn. Wij willen niet forceren. Geen kracht, geen verzet. Alleen in en uit ademen.
Alles is, alles is mogelijk. Zo veel potenties, zoveel te creëren.
Je kan ons vinden in een boom, een grassprietje op het pas gemaaide gras, je kan ons proeven in je kopje thee. Wij zijn wie we zijn. Wij zijn jou. Wij zijn nu. Nu. Volledig leven in het nu moment.
Welkom thuis meiden!

Zondag 30 januari 2005
Anita en Natas lopen hand in hand de duisternis tegemoet. De duisternis van een struik in een park, 's-avonds laat. De duisternis van louche mannen in pak in een achterkamer van een casino. De duisternis van de hondentrimsalon, de duisternis van het Niets.
Waarom huppelen de vrolijke meiden zo kordaat naar het beangstigende Dark? Mensen snappen het niet, staan stil bij het zien van dit opmerkelijke tafereel. Omdat ze steeds ziendeblind zijn geweest.
Deze Parels van Meiden zijn op Weg naar het Licht, naar het heldere schijnsel van thuis. Ze zijn niet gek, ze weten dat ze er al zijn.
Feesten, paaseitjes, discolampen en een breezer, you know I am your teaser. Ohohw fruithagelslag in een plastic schaal, voetjes van de vloer in de danszaal.
Poedel in de tas, kuif omhoog, vluchten onder de regenboog.
Dank u wel.

Vrijdag 14 januari 2005
Bonding. Ja bonding. Ook wij doen eraan. Bijkletsen, ideeën uitwisselen, brainstormen.
Samen zijn. Lachen en huilen. Alles kan en mag.
Anita en natas zijn als zodanig een goed werkend literair werk.
Binnenkort verschijnt er onder een pseudoniem werk van de meiden.
We willen eerst nog ontwikkelen voordat we naar buiten komen. Nu kunnen we goed de meningen peilen.
Natuurlijk laten wij het weten als het blaadje uit is!
Meer lezen over bonding en anita en natas?
Lees: meneer toets

Zaterdag 8 januari 2005
Anita en natas liepen vrolijk de lentezon tegemoet.
Regenbooglaarzen en gucci etuis in overvloed, labello in de hand, en stampen maar in de drassige wei.
Alhoewel het winter was, en de ijspegels aan hun denkbeeldige neuzen hingen, aten de olijke meiden een vette ijslollie.
' He nataaaaaaas nataaaaaaaaaaaaaaas...jhegeytk c' Hierna volgde iets onverstaanbaars, het was Natas al duidelijk welk euvel verholpen moest worden.
Het tongetje van Anita zat hevig vastgevroren aan de ijslollie.
Mmmm.... even Poedel pakken, hun nieuwe oude strandhondje.
Poedeltje likte het ijsje weg, er bleef enkel een houten eiken stokje op haar tong liggen. Een stokje dat de tand der tijd regelmatig poetste.
Het was weliswaar Braziliaans hardhout, uit een beschermd WNF oerwoud, maar dat betekende niet dat ook dit stokje gebruikt kan worden als virtuele kleerhanger.
En zo gingen de meiden naar Villa Tjeezus heee, hun weldadige onderkomen, om het ijslollie stokje, in hun denkbeeldige kledingkast boven op het toilet te leggen.
Ja, dit was weer een avontuur, van de anti-conventionele kunstenaars.

Woensdag 29 december 2004
Cholly’s
Een trol hij wijst met zijn arm omhoog, heeft een soort fakkel in zijn hand, hij wil de weg wijzen, maar is de weg kwijt, lijkt het wel...
Ik wijs hem nu de weg naar het licht
Hij ziet het, en trekt zijn arm naar beneden.

Voor mijn gevoel is er nu iets in werking gezet...voelen jullie dat ook?

Many trols to go ofzo...
Ik voel me niet goed bij het woord trol, klinkt zo kinderachtig, terwijl de energie van deze wezens niet echt licht te noemen is...
Ik noem ze Chollys.
Voelt opener.
Bekijk de Cholly’s
Bekijk de Cholly’s
Noot van Grote Smurf: Zolang het Gargamel niet is vind ik alles best.

Dinsdag 28 december 2004
zzzjaaltje
Ook wij moeten wel eens slapen.
Met die voortdurende creativiteitsgolven is dit niet iets wat van een leien dakje gaat.
Lavendel, vooral veel lavendel.
Waarom hebben ze geen lavendel labello?
Van deze vragen kunnen wij wakker liggen. Waarom? Vooral met deze koude en sneeuw.
Wij hebben een lavendelkleurig sjaaltje, welke wij altijd dragen.
Wat dus echt niet meer kan op modegebied is china, het is afrika voor en na.
Glitters zijn uit.
Want ik ben anticonventioneel en zij ook.
Noot van Borrie: Gelukkig heb ik altijd een sjaaltje om

Donderdag 23 december 2004
24 uur
Als anita en natas zijnde hoef je je niets aan te trekken van de 24 uurs economie.
Het is een komen en gaan van werktijden bij de meiden.
Was het eens tijd om aan de slag te gaan dan was het weer tijd om te lunchen.
Het lipglossen word hierbij gerekend tot werktijd.
Immers, je uiterlijk is wie je bent.
Geloof maar dat anita en natas glanzende persoonlijkheden zijn met een zoet tintje.
Noot van Sjakie: in 24 uur kan ik mooi mijn afwasje doen.